Przestrzeń robocza
Flatty nie ma ustalonego układu okna. Ekran dzieli się na panele, każdy panel może wyświetlać dowolny widok — płótno, model 3D, paletę, projekt, narzędzia. Układasz je tak, by pasowały do zadania.
Tytuł panelu to menu
Wszystko inne zależy od tego, że to wiesz. Chevron na karcie to znak — przez długi czas nic na ekranie tego nie pokazywało, a to było jednym z rzeczy o Flatty, które trzeba ci było powiedzieć.
Kliknij kartę tytułu panelu, a dostaniesz listę wszystkiego, czym panel może się stać. Karta to pełna etykieta w lewym górnym rogu: mała ikona, nazwa i chevron za nią.
Lista podzielona na cztery grupy, w tej kolejności. Grafika to cztery widoki, które ci pokazują rysunek, Warstwy opisują stos zamiast go rysować, Malowanie to to, czym robisz ślady, a Ustawienia to wszystko o aplikacji, a nie o rysunku.
| Widok | Ikona | Do czego służy |
|---|---|---|
| Płótno 2D | siatka z jedną narysowaną komórką | rysowanie |
| Widok 3D | solidny sześcian | patrzenie na model |
| Wektor | ścieżka z węzłem na każdym końcu | model jako grafika liniowa i SVG, które pisze |
| Talia warstw | trzy ułożone karty | warstwy jako karty w przestrzeni 3D |
| Zarys | pasek z dwiema gałęziami pod nim | lista warstw i głębia tej, na której jesteś |
| Narzędzia | pędzel | siedem narzędzi i ich ustawienia |
| Paleta | cztery kwadraty | kolory |
| Media | obrazek | wszystko, co zaimportowałeś |
| Glify | litera w komórce siatki | każdy znak w czcionce na twoim komputerze do stempla |
| Projekt | folder | nazwa, folder, płótno, skala |
| Eksport | strzałka wylatująca z pudełka | wszystko, co wyłazi z rysunku |
| Układy | kontur okna | nazwane ustawienia paneli |
| Wygląd | dysk z jedną połową wypełnioną | motyw: jak rysowany jest interfejs |
| Shadery | lampa | liczby wewnątrz własnych shaderów aplikacji |
| Ustawienia | trzy suwaki | własne preferencje aplikacji |
| Klawisze | dwie czapki klawiszy | każdy skrót, i gdzie je zmienić |
| Zasługi | serce | co uruchamiasz i kto zrobił, co jest w środku |
Menu powtarza ikony obok nazw, a ikony to część, która nie zmienia się z językiem interfejsu. W przestrzeni roboczej sześciu paneli zwykle szybciej znajdziesz to, co chcesz, po jego kształcie niż czytając cztery tytuły.
Panel złożony na pionową szynę zachowuje swoją ikonę na szczycie paska, nad tytułem przewróconym na bok. To tam kształt zarabia: słowo na boku czyta się powoli.
To menu, paleta poleceń poniżej i klawisz ustawień w prawym dolnym rogu to trzy sposoby na dotarcie do widoku. Większość siedemnastu nie jest widoczna na ekranie, gdy aplikacja się otwiera, a żaden z trzech nie jest skrótem, który musiałbyś najpierw poznać.
Pytanie o coś po nazwie
Ctrl+P, z każdego miejsca. Duże pole nad listą wszystkiego, o co można poprosić aplikację, i zawężasz je pisząc.
Wszystko inne w Flatty osiąga się przez celowanie — klawisz, który zapamiętałeś, lub panel, który musisz znaleźć. To jedyne miejsce, gdzie możesz dotrzeć do czegoś po jego nazwie, co jest warte najbardziej w dniu, gdy wiesz, co chcesz, ale nie gdzie to jest.
Trzy grupy, w kolejności, w której je spotkasz. Przestrzenie robocze to jeden wiersz na każdą posiadaną przestrzeń roboczą, plus następna, poprzednia i zamknij; aplikacja to wyjście. Pośrodku panele to cztery rzeczy, które możesz zrobić z dowolnym z siedemnastu widoków:
| Polecenie | Robi |
|---|---|
| Zaznacz panel … | idzie do tego, który już masz, w każdej przestrzeni roboczej, w której jest |
| Podziel na panel … | dzieli panel, w którym jesteś i umieszcza ten widok w nowej połowie |
| Otwórz panel … w nowej przestrzeni roboczej | własna przestrzeń robocza ją trzymająca i zabiera cię tam |
| Wysuń panel … | duży panel nad twoją pracą — zobacz Ustawianie go |
Zaznacz i Podziel celowo nie są tym samym poleceniem. Jedno idzie do panelu, który masz; drugie robi jeszcze jeden tutaj, obok tego, nad czym pracujesz.
Gdzie polecenie ma swój własny klawisz, rząd to pokazuje i pokazuje twój klawisz — zmień przypisanie Ctrl+3, a ten rząd to powie następnym razem, gdy otworzysz paletę.
Polecenie, które nie może się uruchomić teraz, jest wciąż wymienione, przyciemnione, z powodem po prawej — jest tylko jedna przestrzeń robocza, patrzysz na nią. Usunięcie go dałoby ci krótszą listę i gorszą: polecenie, którego nie możesz widzieć, to polecenie, którego nie możesz się nauczyć.
Pisanie dopasowuje litery w kolejności, ale niekoniecznie razem, więc fo3 znajduje Zaznacz panel widoku 3D i litery, które wpisałeś, są wybrane w wierszu. Akcenty się składają, więc wyszukiwanie działa tak samo w każdym języku, który aplikacja mówi: w polskim zolc dopasowuje zażółć, a w niemieckim grosse dopasowuje Größe — to jak ludzie piszą oba, gdy litery nie są pod ich palcami. Strzałka w górę i Strzałka w dół przesuwają, Enter uruchamia, Esc zamyka.
Jedno, co trzeba wiedzieć: paleta nie otworzy się, gdy piszesz w polu gdzieś indziej — pole nazwy, filtr, wyszukiwanie. Pole ma klawiaturę, a Ctrl+P należy do tego, co tam oznacza. Najpierw kliknij gdzie indziej.
Przyciski w nagłówku
To własne przyciski Flatty, nie twojego menedżera okna. Od lewej do prawej:
| Przycisk | Robi |
|---|---|
| ? | do czego ten panel służy i jego skróty |
| złóż blok | składa całą kolumnę lub wiersz, w którym ten panel siedzi |
| podziel lewo | prawo | dzieli panel pionowo, nowa połowa obok niego |
| podziel góra / dół | dzieli go poziomo, nowa połowa poniżej |
| zwiń | składa panel na pasek |
| zamknij | usuwa panel, jego sąsiad bierze miejsce |
Ikony podziału pokazują panel dzielony z nową połową zabarwioną, więc możesz zobaczyć, gdzie się skończysz przed kliknięciem. Najedź na którykolwiek, aby zobaczyć podpowiedź.
Każdy ma swój własny kolor bez najechania: żółty dla znaku zapytania, zielony dla dwóch podziałów, niebieski dla zawinięcia i składania bloku, czerwony dla zamknięcia. Na szerokim oknie wybierasz jeden po kolorze, a nie przez porównywanie małych kształtów. Rozjaśniają się pod kursorem.
Przycisk złóż blok, narysowany z podwójnym chevronem, pojawia się tylko na panelu, który należy do kolumny lub wiersza paneli; nie ma nic do zrobienia w innym przypadku. Gdy go nie ma, miejsce wróci do tytułu zamiast zostać jako luka, a znak zapytania przesuwa się, aby zachować nieuszkodzony rząd klawiszy.
Przeciągnij paski między panelami, aby zmienić rozmiar.
Znak zapytania
Każdy panel się wyjaśnia. ? na czele grupy otwiera kartę dla tego panelu: krótki opis, do czego służy, a następnie jego własne klawisze i gesty myszy, narysowane na czapkach klawiszy.
Nie ma instrukcji do przeszukiwania i nic globalnego do otwarcia — pomoc jest proszona od rzeczy, którą opisuje, więc to, co dostaniesz, dotyczy panelu, na który już patrzyłeś i nic więcej.
Pasek stanu ma jeden też, blisko prawego końca. Ten obejmuje to, co nie należy do żadnego konkretnego panelu: przyciski nagłówka powyżej, kwadraty przestrzeni roboczej i klawisze, które działają wszędzie.
Escape zamyka kartę i klikanie gdziekolwiek poza nią też.
Karta pokazuje klawisze, które faktycznie używasz. Zmień przypisanie czegoś w panelu Klawisze, a każda karta, która go wymienia, od razu to powie — karty to odczyt twoich własnych ustawień, a nie wydrukowana lista, która może się od nich oddalić.
Gdy panel zabraknie miejsca
Zrób panel wystarczająco mały, a jego zawartość się nie zmieści. Nic nie pada: panel się przewija i cienki pasek pojawia się wzdłuż jego prawej krawędzi.
Panel nigdy nie ukrywa kontrolki, aby zaoszczędzić miejsce. Jeśli czegoś nie widzisz, jest poniżej, a nie brakuje. Panel, który cicho stracił ostatnie dwa przyciski, wyglądałby dokładnie jak program bez nich.
Trzy sposoby, aby go przesunąć:
| koło, lub dwa palce | gdziekolwiek nad panelem |
| przeciąganie paska | grubnie, gdy wskaźnik do niego dojdzie, a cały pasek jest celem — nie musisz trafić cienką linię |
| klikanie pustego toru | przeskakuje do tego punktu, i możesz dalej przeciągać z tego miejsca |
Niektóre panele zawierają listę, która przewija się wewnątrz siebie — układy w panelu Układy, biblioteka twojej palety, siatka mediów. Przewiń jeden z nich do końca, a panel za nim przejmuje, więc jeden gest zabiera cię od dna listy do dna panelu bez ruszania wskaźnikiem.
Panel 3D to jeden wyjątek od “nic nie pada”, i musi nim być: to wyświetlacz heads-up nad modelą kogoś bez gdzie się przewinąć. Ściśnij go do wąskiego, a rząd wzdłuż jego dna traci to, co się nie zmieści, najpierw podpowiedź, potem odczyt kamery. Rozszerz go i wszystko wraca.
Scyzoryk
Naciśnij S. Oznaczona ławka kart otwiera się wyśrodkowana na kursorze, trzymając większość tego, co inaczej byś poszedł znaleźć panel. Naciśnij S jeszcze raz i jest gone. Nad płótnem 2D prawy przycisk myszy też go otwiera, co jest bliższa ścieżką, gdy twoja ręka już rysuje.
Trzy kolumny, sześć kart:
| Karta | Daje ci |
|---|---|
| Paleta | siatkę próbek i dwa kolory, które trzymasz |
| Palety | inne palety, aby między nimi przełączać — zobacz poniżej |
| Narzędzia | wszystkie siedem i które są w ręce |
| Mieszanie | tryby mieszania |
| Warstwy | na której warstwie ląduje następny skok |
| Symetria | osie lustrzane — kliknij, aby przejść przez wyłączony, jeden, dwa, wszystkie cztery |
To nie mniejsza przestrzeń robocza i nie ma być nią. Nic w niej nie może usunąć, zmienić nazwy ani zmienić kolejności czegoś celowo: panel, który otworzysz przez przypadek, nie może stracić pracy.
Pojawia się natychmiast i nic się nie animuje — nie ma gestu do trzymania i nic do czekania. Zbieraj tyle, ile chcesz, przed zamknięciem. Wybranie koloru nie chowa noża, więc kolor, a potem narzędzie, lub dwa kolory z rzędu, to jeden naciśnięcie S, a nie dwa.
Esc go zamyka i klikanie gdziekolwiek poza nim też — i ten klik wciąż robi to, co normalnie by zrobił, zamiast być wydatkowanym na odrzucenie noża.
Otwiera się poniżej i na prawo od wskaźnika, lub wstecz nad nim blisko krawędzi ekranu, więc jest zawsze w pełni widoczne.
Przełączanie palet ze scyzoryka
Karta Palety zawiera twoje palety, więc możesz między nimi przełączać się bez opuszczania płótna. Dziesięć, z którymi zaczynasz, już są w niej, więc działa od pierwszego dnia zamiast czekać, aż znajdziesz ustawienie.
Nie przeniesie jednak wszystkiego. Biblioteka trzydziestu palet wlanych do niej byłaby ścianą nieoznaczonego koloru bez sposobu, aby odróżnić jeden od drugiego, więc wszystko, co dodasz później — zainstalowane, zaimportowane lub stworzone samodzielnie — pozostaje wyłączone, dopóki nie powiesz inaczej. W karcie Zarządzaj panelu Paleta, wybierz paletę i włącz Pokaż w scyzoryku, albo usuń jedną z dziesięciu.
Stopka
Wzdłuż dna okna: kwadraty przestrzeni roboczej po lewej, potem cokolwiek aplikacja musi ci powiedzieć, i trzy kontrolki po prawej.
| Kontrolka | Otwiera |
|---|---|
| flagę | selektor języka |
| ? | własną kartę pomocy aplikacji |
| klawisz ustawień | panel ustawień |
Czwartą grupę można sobie włączyć: Nagraj, Wstrzymaj i Zatrzymaj, włączane przez Klawisze w stopce w panelu Rejestrator. Stoją na początku rzędu, przed flagą, więc trzy powyższe nigdy się nie przesuwają, kiedy się pojawią. Zobacz Nagrywanie.
Poza tym tylko trzy, a niedawno było osiem. Tym, czego nie tłumaczył żaden z ich pojedynczych powodów, było to, jak osiem małych ikon wygląda razem. Flaga i znak zapytania zostają, bo muszą być czytelne bez otwierania czegokolwiek — flagę da się odczytać, nie znając języka, w którym jest napisana — a flaga prowadzi, bo to ta kontrolka, którą musi znaleźć ktoś, kto nie umie przeczytać interfejsu.
Panel ustawień
Ctrl+,, lub klawisz ustawień. To zarówno droga do paneli, które rzadko odwiedzasz, jak i skrót powrotny do ustawień, których używasz.
| Część | Trzyma |
|---|---|
| kafelki | Ustawienia, Układy, Projekt, Eksport, Wygląd, Klawisze, Shadery i Zasługi |
| karty układów | cztery, które ostatnio zastosowałeś, najnowsze pierwsze, każdy narysowany jako ustawienie, które trzyma, a nie jako jego nazwa |
Kafelek wysyła swój panel; nigdy nie wstawia jednego. Nic, co ułożyłeś, się nie rusza, nic się nie dzieli i nie dodaje się żadna przestrzeń robocza. Koło zębate, które tu siedziało, wstawiało, dzieląc każdy panel, w którym byłeś to zrobić — to sposób na stracenie ustawienia, które zbudowałeś celowo.
Wybranie układu tutaj robi dokładnie to, co Zastosuj w panelu Układy: zastępuje każdą przestrzeń roboczą tymi, które układ trzyma. Na świeżą instalację nic nie zostało jeszcze zastosowane, więc karta oferuje układ, z którego okno pochodzi.
Wychodzenie
Escape nigdy nie wychodzi. Escape to to, co odrzuca popup i nieznaleziony popup nie powinien kończyć twojej sesji.
Wychodzenie to Ctrl+Q, i pyta.
Z niezapisanymi zmianami dostaniesz Zapisz i wyjdź, Wyjdź bez zapisywania i Anuluj. Bez nic do czekania dostaniesz opcję nie pytaj ponownie — która celowo pojawia się tylko, gdy nie ma nic do stracenia. To oznacza “przestań pytać mnie bezcelowe pytanie”, nie “zgódź się z góry na odrzucenie pracy, którą nie widziałeś”.
Nie udane zapisanie anuluje wyjście zamiast naciskać. I projekt, który nie ma jeszcze folderu, nie może być napisany przez naciśnięcie przycisku, więc Zapisz i wyjdź otwiera panel Nowy projekt i tam się zatrzymuje, czekając, aż powiesz gdzie to idzie.