Rozmieszczanie
Panele kosztują niewiele. Przesuń je, zwiń, wrzuć drugie rozmieszczenie do własnego obszaru roboczego, a gdy masz coś warte zachowania, nadaj mu nazwę.
Nic na tej stronie nie wymaga zapisu. Które obszary robocze istnieją, co się w nich mieści, co jest zwinięte i gdzie przeciągnąłeś dzielniki — wszystko wróci następnym razem, gdy otworzysz aplikację.
Kilka obszarów roboczych
Jedno rozmieszczenie rzadko pasuje do wszystkiego. Malowanie chce dużego płótna, sprawdzanie modelu chce dużego widoku 3D, budowanie palety chce żadnego. Całe to przearanżowanie okna za każdym razem, gdy zmienisz pracę — to jast podatek, który to wyeliminuje.
Rząd ponumerowanych kwadratów u dołu z lewej to twoje obszary robocze. Każdy to całkowite rozmieszczenie paneli, a na ekranie jest tylko jeden na raz.
| Zrób to | I |
|---|---|
| kliknij kwadrat | tamten obszar roboczy się pojawia |
| Ctrl+1…9 | to samo, bez schodzenia z klawiatury |
| kliknij + | nowy, pusty obszar roboczy, i jesteś w nim |
| kliknij prawym przyciskiem kwadrat | zmień nazwę, zduplikuj lub go zamknij |
Nadaj im nazwy — prawy przycisk, Zmień nazwę… — a nazwa pojawi się, gdy najedziesz na kwadrat. Kwadrat zachowuje numer na twarzy niezależnie od tego, jak go nazwiesz, bo liczba to znaczenie Ctrl+3, a słowo wystarczająco szerokie do przeczytania zmienia rząd w coś, co trzeba skanować zamiast bezpośrednio na niego wskazać.
Jest miejsce na dwanaście. Po tym + zostaje gdzie jest i przestaje reagować, zamiast znikać i przesuwać wszystko pod twoim kursorem.
Zamknięcie ostatniego obszaru roboczego jest odmowa: pozostawiłoby cię patrzącego na nic.
Pusty obszar roboczy
Nowy obszar roboczy zaczyna się pusty, i możesz opróżnić istniejący, zamykając lub przeciągając jego ostatni panel.
To nie stan uszkodzony i nie ma nic do naprawy. Obszar roboczy jest po coś, a być pytanym co jest lepsze niż otrzymać płótno, które potem trzeba zmienić. Dwa sposoby wyjścia, oba na ekranie:
- Wybierz widok otwiera to samo menu co tytuł panelu. Cokolwiek wybierzesz wypełni cały obszar roboczy, i z niego się dzielisz.
- Przeciągnij panel do niego z innego obszaru roboczego, a ten panel staje się wszystkim.
Przenoszenie panelu
Między nazwą panelu a jego przyciskami jest pole małych kratek. To jest uchwyt: przytrzymaj i przeciągnij, a panel idzie z tobą.
Miejsce puszczenia decyduje, co się stanie.
| Puść | I otrzymujesz |
|---|---|
| nad krawędzią drugiego panelu | tamten panel się dzieli, a ten, który przeciągnąłeś, bierze stronę, do której byłeś bliżej |
| nad środkiem drugiego panelu | te dwa zamieniają się miejscami |
| nad własną krawędzią okna | kolumna pełnej wysokości lub rząd pełnej szerokości, rozciągająca się na wszystko |
| nad kwadratem obszaru roboczego | panel przenosi się do tamtego obszaru roboczego, obok tego, nad czym ostatnio pracowałeś |
| nad + | nowy obszar roboczy, trzymający tylko ten panel |
| nad pustym obszarem roboczym | panel staje się całością |
Nie musisz celować w ciemności. Gdy przeciągasz, prostokąt akcentu pokazuje dokładną przestrzeń, którą panel zajmie, a pozostałe trzy krawędzie tego, nad czym jesteś, widać jako słabe kikuty. Każdy wybór jest widoczny, zanim się przywiążesz, a prostokąt ślizga się między nimi, gdy się poruszasz.
Nad kwadratem obszaru roboczego prostokąt się zwija do samego kwadratu — jedyna rzecz na ekranie reprezentująca układ, który nie widzisz.
Przytrzymaj panel nad kwadratem obszaru roboczego przez chwilę, a tamten obszar roboczy otworzy się z panelem wciąż w twojej ręce. Możesz go wtedy upuścić na prawdziwy panel lub prawdziwą krawędź, dokładnie jak byś robił w domu. Przejście do innego kwadratu wznawia czekanie, więc przechodzenie przez rząd w drodze do + nie przerzuca cię przez każdy obszar roboczy po drodze.
Zmeniłeś zdanie w środku przesuwania? Esc lub prawy przycisk myszy anuluje. Tak samo puszczenie nad panelem, który nosisz.
Przeniesiony panel przybywa dokładnie taki, jakim był — ten sam widok, ten sam kąt kamery, ta sama pozycja przewijania — i dotyczy to zarówno między obszarami roboczymi, jak i w jednym. Zwinięte panele można też przeciągać, albo przez pasek, albo przez krótką serię kratek na szczycie zwinięej ścieżki.
Przyciski podziału i uchwyt wykonują różne prace. Dzielenie dodaje panel; przeciąganie przenosi jeden, który już masz. Jeśli panel, który chcesz, jest na ekranie, ale w złym miejscu, uchwyt to zawsze krótsza droga.
Ostatni panel obszaru roboczego można przeciągnąć jak każdy inny. Obszar roboczy, który opuszcza, po prostu pustnieje, czekając na to, co wstawisz następnie.
Zwijanie
Szewron zwija panel do paska i oddaje miejsce jego sąsiadowi. To nie zamykanie — panel zachowuje swój typ, stan i swoją część podziału, więc kliknięcie ponownie przywraca dokładnie to, co tam było. Punkt to: alternatywa to zamknięcie panelu i jego odbudowanie później.
Jak się zwija, zależy od tego, gdzie może pójść miejsce, a szewron wskazuje ten kierunek:
- Ułożone na górze i dole, panel zwija się do paska tytułu, a sąsiad otrzymuje wysokość.
- Obok siebie, zwija się do wąskiej pionowej ścieżki z tytułem obróconym na bok — poziomy pasek nie może dać sąsiadowi żadnej szerokości.
- Zwiń każdy panel w kolumnie i cała kolumna staje się jedną ścieżką zakładek, oddając szerokość temu, co siedzi obok.
Zwinięty panel trzyma te same przyciski w tych samych miejscach, więc szybkie otworzenie i zamknięcie nigdy nie trafi na złe.
Dwuklik na uchwycie też zwija panel, i rozkłada go ponownie. Działa z każdej strony: na pasku otwartego panelu się zwija, a na zwinięty — pasek lub krótka seria kratek na szczycie ścieżki — rozkłada się. Najadź na krotki i podpowiedź mówi, w którą stronę pójdzie następny dwuklik.
Ostatni wciąż otwarty panel w obszarze roboczym się nie zwija, żadną drogą. Jego zwinięcie pozostawiłoby cię patrzącego na obszar roboczy ścieżek z niczym w żadnym z nich, i nie byłoby paska wystarczająco szerokiego, aby ponownie zaoferować szewron. Jego zamknięcie to inna sprawa — pozostawia pusty obszar roboczy, który ma wyjście na ekranie.
Rynna ze zwinięty panelem po każdej stronie nic nie robi, gdy ją przeciągasz. Jest tylko jeden rozmiar, jaki pasek może mieć, a stosunek, który trzyma, to ten, do którego powraca panel.
Wysuwanie panelu
Czasem chcesz, aby panel był duży, raz, i nie chcesz mu dawać domu. Lista Klawiszy do sprawdzenia jednej rzeczy. Panel Wyglądu do wypróbowania koloru. Widok 3D wystarczająco duży, żeby faktycznie na niego patrzeć.
Dwa sposoby: Wysuń panel … w palecie poleceń, i — dla ośmiu z rodziny Ustawień — kafelek w panelu ustawień.
Nic w twoim rozmieszczeniu się nie zmienia. Żaden panel nie jest przenoszony, nic się nie dzieli, żaden obszar roboczy nie jest dodawany, i nic się nie zapisuje. Obszar roboczy jest przyciemniony za panelem i jest dokładnie taki, jakim go zostawiłeś, gdy panel odchodzi.
To całkowita różnica między tym a innymi trzema poleceniami panelu. Dwa z nich coś prearanjują i jedno dodaje obszar roboczy, a wszystkie trzy to rzeczy, które musisz potem ręcznie cofnąć. Pop-out po prostu odrzucisz.
Esc go zamyka, i tak samo kliknięcie poza nim. Każdy widok można wysunąć, i jest to prawdziwy panel, gdy jest wysunięty: jego własne klawisze działają, jego menu otwierają się nad nim, i przewija się, jeśli to, co trzyma, się nie mieści. Każdy otwiera się w rozmiarze, który odpowiada temu, co trzyma — widok 3D i płótno zajmują większość ekranu, panel ustawień zajmuje kolumnę — i każdy z nich rośnie wyżej na wyższym monitorze, bo uniknięcie paska przewijania panelu to połowa powodu, dla którego go wysunąłeś.
Esc zdejmuje jedną rzecz na raz, od wewnątrz zaczynając. Nad wysunięty płótnem 2D z blokiem pikseli w locie, pierwszy naciśnięty anuluje blok, a panel zostaje — to płótno nie osłania twojej grafiki, to jest twoja grafika. Drugi naciśnięty go zamyka. Nad panelem, który nie pokazuje nic z rysunku, pierwszy naciśnięty zamyka panel, bo nie ma nic innego przed nim, żeby to oznaczało.
Zapisane układy
Zachowywanie jest inne niż zapisanie. Twoje obszary robocze wracają same; układ to rozmieszczenie, któremu dałeś nazwę, więc możesz do niego wrócić po zmianie wszystkiego, i oddać go komuś innemu.
Otwórz panel Układów z kafelka Układy w panelu ustawień, lub skieruj tytuł dowolnego panelu na niego.
Odpowiada na trzy pytania, od góry do dołu:
| Sekcja | Mówi |
|---|---|
| Bieżący | z którego układu pochodzi okno, i czy wciąż się zgadza. Zapisz jako nowy zachowuje to, co jest na ekranie; Cofnij wyrzuca zmiany od |
| Wbudowane | czterech, z którymi aplikacja jest wysyłana — Focus 11, w którym otwiera się świeża instalacja, a dalej Prosty, Claudy i Rico — z tym, ile paneli każdy zawiera |
| Moje układy | te, które zapisałeś, i folder, w którym są umieszczone |
Cztery przyciski działają na dowolnym wybranym wierszu: Zastosuj (stań się tym układem, każdy obszar roboczy), Kopiuj, Aktualizuj (nadpisz tym, co jest na ekranie) i Usuń, co pyta dwukrotnie.
Te sześć nie mogą być stracone. Nie są plikami na dysku, więc nic, co robisz, nie może edytować lub usunąć jednego. Aktualizuj i Usuń pozostają widoczne na wbudowanym, ale nic nie robią i mówią dlaczego. Kopiuj to i kopia jest twoja. To właśnie sprawia, że “przywróć do stanu, jaki był” jest zawsze dostępny — i oznacza to, że ulepszenie jednego w późniejszej wersji ulepsza go też dla ciebie.
“Rico — ze zmianami” w pomarańczowym oznacza, że obszary robocze zdezorientowały się od zastosowanego układu: dzielnik przeciągnięty, panel zamknięty, obszar roboczy przemianowany. Przełączanie się między obszarami roboczymi nie jest zmianą, i taka dzielnika przesunięty o pół procenta — to tylko liczba zapisana na dysk i odczytana. Aktualizuj utrzymuje dryfowanie, Cofnij go cofa, i tak czy inaczej nic nie jest stracone, ignorując znacznik — rozmieszczenie samo jest zapisywane ciągle, niezależnie.
Zastosuj zastępuje każdy obszar roboczy, nie tylko ten na ekranie, i ten zasięg to powód, że jest celowym działaniem na czymś z nazwą, a nie elementem menu, którym się przesuwasz obok.
Twoje własne układy to jeden plik każdy w ~/.config/flatty/layouts/, a panel nazwie folder. Skopiowanie jednego na wysłanie do kogoś to klik menedżera plików, a jeden upuszczony pojawia się następnym razem, gdy aplikacja się uruchomi.
Co przechowuje układ
Kształt: które widoki, podzielone w jaki sposób, w jakich proporcjach, plus które panele są zwinięte i ustalony kąt każdego panelu 3D. Kąt tam jest, bo wybranie “Izometria” z presetowego chipsa to decyzja, nie miejsce, do którego kamera przypadła żeby dryfować.
Celowo nie przechowywane jest wszystko, na co przychodzisz, a nie wybierasz: kąt swobodnej orbity, powiększenie płótna i panoramowanie, pozycje przewijania. Powrót do obszaru roboczego powinien przywrócić panele, nie wskrzeszać dokładnie tam, gdzie widok wskazywał trzy sesje temu.