introductionstart-running-itstart-first-modelguide-workspaceguide-arrangingguide-drawingguide-stampsguide-colourguide-layersguide-3d-viewguide-vectorguide-recordingguide-picturesguide-librariesguide-projectsguide-exportingguide-appearancereference-panesreference-toolsreference-keyboardreference-filesreference-command-line

Keyboard shortcuts

Press ← or → to navigate between chapters

Press S or / to search in the book

Press ? to show this help

Press Esc to hide this help

Co to jest Flatty

Flatty zamienia pixel art w modele 3D, które możesz wrzucić prosto do gry.

Rysujesz na płaskiej siatce, dokładnie jak w każdym edytorze pixel art. Flatty wysuwa ten rysunek w trzeci wymiar — nadając mu grubość, kolorując jego boki, spawając je w siatkę — i zapisuje plik .glb, który rl.LoadModel bierze w takiej formie.

Rysunek po lewej to jedyne, co edytujesz. Model po prawej jest jego konsekwencją, przebudowywany podczas rysowania. Nosi on jeden z czterech sposobów, w które Flatty może cieniować model; eksport zawsze nosi twoje własne kolory.

Jedna idea

Obraz to kształt. Nie ma osobnego etapu modelowania i niczego do rzeźbienia. Piksel, który narysujesz, staje się solidny; piksel, który pozostawisz przezroczysty, nie jest częścią modelu w ogóle — nie wydrążenie, nie ukryta ściana, po prostu go nie ma. Usuń piksel, a kształt traci tę kolumnę materiału w momencie, gdy puścisz przycisk myszy.

Dlatego narzędzie warte jest używania. Sprite i jego model nigdy nie mogą się nie zgadzać, bo jest tylko jeden.

flowchart LR
    A[You paint<br/>a 2D grid] --> B[Each opaque pixel<br/>becomes a column]
    B --> C[Columns weld into<br/>one mesh]
    C --> D[".glb your game loads"]
    style A fill:#66d9ef,stroke:#66d9ef,color:#1a1a1a
    style D fill:#a6e22e,stroke:#a6e22e,color:#1a1a1a

Do kogo jest

Dla ludzi robią gry 2.5D — platformerów, bijatyk, przygód z góry — którzy chcą wyglądu pixel artu z prawdziwą geometrią: postacie, które łapią światło, rekwizyty, które rzucają cienie, świat, przez który możesz poruszać kamerą.

Jeśli rysowałeś sprite’a wcześniej, już wiesz jak używać większości tego.

Pięć rzeczy wychodzi z jednego rysunku

Model to powód, dla którego aplikacja istnieje, ale to nie jedyna rzecz, o którą możesz prosić. Z tej samej pracy, na ich własnych przyciskach:

DostajeszCzyli
.glbmodel wyciśnięty, plus towarzyszący plik nazewnictwa jego części
.pngdzieło sztuki, płaskie, w jego własnym rozmiarze piksela
.svgmodel przetracowany jako rysunek liniowy — sześć sposobów jego rysowania, od czystych konturów do półtonów
drugi .pngten sam rysunek liniowy, rasteryzowany
trzeci .pngsam widok 3D, oprawiony i bez niczego za nim

Rysunek liniowy to ten, którego nikt się nie spodziewał. Rysunek liniowy to jego rozdział i wart jest spojrzenia nawet jeśli przyszedłeś tylko dla modelu.

Co powinieneś wiedzieć przed rozpoczęciem

To nie edytor voxeli. Nie możesz wyrzeźbić wnętrza i nie możesz dać jednej części kształtu inną grubość niż piksel obok niej. Głębia to właściwość warstwy, nie piksela. To ograniczenie to całkiem punkt: to sprawia, że rysunek pozostaje jedynym źródłem prawdy i sprawia, że wynik jest niezawodnie tanio renderować.

Warstwy to jak kształty zyskują strukturę. Daj nosowi większą głębię niż twarz, postaw jedną warstwę przed drugą, a masz ulgę bez opuszczania siatki 2D. Warstwy i głębia to rozdział, który odblokowuje narzędzie.

Nic się nie zapisuje automatycznie. Projekt to folder, który wybierasz; dopóki nie zapiszesz, twoja praca jest tylko w pamięci. Projekty wyjaśnia całą aranżację, która jest celowo prosta: brak katalogów projektów, brak bazy danych, brak ukrytego folderu głównego. Przenieś folder i nadal jest projektem.

Twoje materiały są na drugą stronę. Palety i zdjęcia należą do ciebie, a nie do żadnego rysunku, więc są przechowywane raz, w twoich bibliotekach, i każdy projekt może do nich dotrzeć.

Jak czytać tę książkę

Jeśli chceszZacznij od
uruchomić coś w dziesięć minutTwój pierwszy model
prawidłowo zrozumieć edytorPrzestrzeń robocza, potem czytaj dalej
sprawdzić jedną rzeczsekcja Dokumentacja
wstawić model do gryEksportowanie do gry

Ta książka to wszystko, czego potrzebujesz. To kompletny podręcznik: co to jest każda część programu, jak nią kierować i co wychodzi na drugiej stronie. Nie ma niczego, co musisz wiedzieć, co jest napisane gdzieś indziej.

Flatty jest bezpłatny, a najnowsza wersja zawsze jest na flatty.higreg.pl.

Uruchamianie

Flatty jest dostępny na flatty.higreg.pl i zawsze tam jest najnowsza wersja. Jest darmowy — bez klucza, bez konta, bez rejestracji.

Brak instalatora, brak rejestracji, brak wymaganych bibliotek. Cały program to jeden plik. Nawet font wbudowany jest w kodzie. Rozpakuj go w dowolnym miejscu i uruchom.

flatty_1.0.0_linux_amd64.tar.gz
├── flatty                  the program
├── LICENSE                 what you may do with it
└── THIRD-PARTY-NOTICES.md  the open-source components it is built on

Pobierz wersję zgodną z twoim systemem. Na stronie pobierania mają nazwy flatty_<wersja>_<system>_<architektura> — windows_amd64, linux_amd64, darwin_arm64 dla Maca z Apple Silicon, darwin_amd64 dla Intela.

Windows

Kliknij prawym przyciskiem myszy na .zip i wybierz Rozpakuj wszystkie. Uruchom flatty.exe z otrzymanego folderu.

Windows może pokazać niebieskie okno “Windows ochronił twój komputer” przy pierwszym uruchomieniu. To SmartScreen reaguje na program, który nie widział wielu uruchomień, nie na coś znalezionego w pliku. Kliknij Więcej informacji, potem Uruchom mimo to.

Nie uruchamiaj Flatty z wnętrza .zip — Windows otwiera go w folderze tymczasowym, a wszystko tam zapisane znika.

macOS

Pobierz archiwum arm64 dla Maca z Apple Silicon (M1 i nowsze) oraz amd64 dla Intela. Menu Apple → O tym Macu powie ci, jaki masz układ — i na tym samym panelu, którą wersję macOS masz. Za chwilę będziesz potrzebować drugiej liczby.

Brak dysku obrazu i brak ikony Flatty do przeciągnięcia do Aplikacji — i to jest celowe, nie niedokończone. Apple pozwala aplikacji uruchamiać się bez ostrzeżenia tylko jeśli autor ma płatne konto dewelopera i przesyła każdą wersję do skanowania. Flatty jest darmowy i nie robi tego, więc paczka byłaby odrzucona przez Maca z całą mocą, tak jak program bez paczki — ale wyglądałaby jak powinna działać. Dostajesz sam program zamiast tego, z uczciwą instrukcją, jak go uruchomić.

Zajmuje to około minutę, jeden raz.

Krótsza droga na dowolną wersję macOS

Otwórz Terminal i uruchom to, linię za linią:

cd ~/Downloads
tar xzf flatty_*_darwin_arm64.tar.gz
xattr -d com.apple.quarantine flatty
./flatty

Linia xattr usuwa flagę, którą macOS umieszcza na wszystkim pobranym przez przeglądarkę. Może odpowiedzieć No such xattr — to tylko oznacza, że flagi tam nie było, możesz przejść do następnej linii.

Flatty jest teraz odblokowany na stałe. Później możesz uruchamiać go poprzez dwuklik w Finderze jak wszystko inne.

Droga przez Finder, jeśli wolisz nie używać Terminala

Dwuklik na .tar.gz go rozpakuje, potem dwuklik na flatty. Zostanie odrzucony za pierwszym razem. Co dalej zależy od twojej wersji macOS — tutaj Most ludzi utknie.

Na macOS 14 i wcześniej — Monterey, Ventura, Sonoma:

Kliknij, trzymając Control (albo prawy przycisk) na flatty, wybierz Otwórz, i potwierdź Otwórz jeszcze raz w wyskakującym oknie. To wszystko, na stałe.

Na macOS 15 i nowszym — Sequoia, Tahoe:

Apple usunął ten skrót, więc Control-klik już nie oferuje Otwórz. Zamiast tego:

  1. Dwuklik na flatty i pozwól mu być odrzuconemu. Zamknij wiadomość.
  2. Otwórz Ustawienia systemowe → Prywatność i bezpieczeństwo i przewiń do Bezpieczeństwa.
  3. Obok linii wspominającej flatty, kliknij Otwórz mimo to i potwierdź.

Zrób to szybko. Przycisk Otwórz mimo to pojawia się tylko przez około godzinę po odrzuconym uruchomieniu. Jeśli wrócisz później, go tam nie będzie. Dwuklik na flatty by go przywrócić, potem idź prosto do Ustawień.

Okno Terminala otwiera się obok Flatty

To się spodziewane i to nie błąd. Flatty to zwykły program, nie paczka aplikacji Mac, więc Finder go uruchamia przez Terminal i okno zostaje otwarte tak długo jak Flatty. Zamknięcie go kończy Flatty, więc zostaw je i odsuń za główne okno.

Linux

tar xzf flatty_*_linux_amd64.tar.gz
chmod +x flatty
./flatty

chmod zwykle nie jest potrzebny — archiwum zawiera bit wykonywania — ale nic nie kosztuje i to jest naprawienie, jeśli dostajesz Permission denied.

Albo weź AppImage

Jest drugie pobieranie dla Linuksa, kończy się .AppImage. To ten sam program w formacie, którego Linux używa dla “jeden plik który możesz uruchomić”: bez archiwum do rozpakowania, twój pulpit podnosi jego nazwę i ikonę.

chmod +x flatty_*_linux_amd64.AppImage
./flatty_*_linux_amd64.AppImage

Tu chmod nie jest opcjonalny — pobieranie przybywa bez bitu wykonywania, bez niego nic się nie dzieje po kliknięciu.

Potrzebuje stosunkowo aktualnego systemu: Ubuntu 22.04, Debian 12, Fedora 36 lub nowsza, lub cokolwiek z tej epoki. Na starszym systemie weź .tar.gz zamiast. Żadna wersja nie robi nic, czego druga nie może; wybierz to, które pasuje do tego, jak lubisz przechowywać programy.

Jeśli chcesz go w menu aplikacji zamiast w folderze, narzędzie takie jak Gear Lever albo AppImageLauncher uporządkuje go dla ciebie. Nic cię do tego nie zmusza — działa idealnie z każdego miejsca.

W każdym przypadku

Potrzebujesz sterownika grafiki i sesji pulpitu, które ma każdy normalny Linux. Na samym serwerze nie ma czego rysować i program się nie uruchomi.

Sprawdź, czy działa

flatty -demo cloud

To otwiera edytor z małym kawałkiem grafiki już załadowanym, możesz zobaczyć model zanim cokolwiek narysujesz.

Naciśnij Ctrl+Q by wyjść — Esc celowo nie zamyka.

Gdzie Flatty przechowuje rzeczy

Dwa miejsca, nic więcej:

CoGdzie
twoja pracafoldery które ty wybierasz — patrz Projekty
twoje ustawienia i lista ostatnich projektówjeden plik konfiguracyjny

Twoje palety, tekstury pędzli, motywy i zapisane układy żyją obok tego pliku, po jednym folderze — patrz Twoje biblioteki.

PlatformaPlik konfiguracyjny
Linux~/.config/flatty/config.json
macOS~/Library/Application Support/flatty/config.json
Windows%AppData%\flatty\config.json

Jest drugi folder dla rzeczy, które Flatty może przebudować sam — lista fontów na twoim komputerze i miniatury w galerii mediów. Żyje w katalogu pamięci podręcznej systemu, a jego usunięcie kosztuje cię nic oprócz kilku sekund by się znowu wypełnić.

Nic nie jest pisane gdzieś indziej, nic nie jest instalowane systemowo, a usuwanie Flatty to kwestia usunięcia pliku. Twoje projekty to zwykłe foldery i nie zostają tam dotknięte.

Co możesz z nim zrobić

Pełne warunki są w pliku LICENSE obok programu. Krótka wersja:

Wszystko co stworzysz z Flatty jest całkowicie twoje. Twoje rysunki, twoje wyeksportowane modele i wszystko z nich zbudowane. Bez tantiemy, bez podziału przychodu, bez przypisania i bez pozwolenia — niezależnie jak sukcesu osiągnie dzieło. Sprzedaj, udziel licencji, udostępnij jako open-source, włóż to w grę z milionem graczy. Ten warunek przeżywa resztę umowy: nawet jeśli twoja licencja skończy się jutro, to co już stworzyłeś zostaje twoje.

Możesz używać Flatty do dowolnego celu, osobistego lub komercyjnego, łącznie z płatną pracą dla klienta, i instalować na tyle maszyn ile chcesz. Nie ma limitu ile osób w organizacji może go używać.

Proszę nie rozpowszechniaj samego programu — nie odsprzedawaj, nie pakuj do innego produktu, nie publikuj kopii. Jest darmowy, ale nie jest open source, a strona pobierania to odkąd powinien pochodzić.

Przychodzi bez żadnej gwarancji — więc rób kopie zapasowe swojej pracy, jak z dowolnym narzędziem które pisze pliki.

THIRD-PARTY-NOTICES.md, również w archiwum, wymienia komponenty open-source wewnątrz Flatty i ich licencje.

Następnie: Twój pierwszy model.

Twój pierwszy model

Dziesięć minut, od początku do końca: narysuj coś, daj mu grubość, i uzyskaj .glb który twoja gra może załadować.

1. Rozpocznij projekt

Flatty otwiera się na wybieraku. Wyświetla projekty które wcześniej otworzyłeś — na pierwszym prawdziwym uruchomieniu jest pusty, ten poniżej był używany raz.

Naciśnij Nowy projekt. Otwiera się przeglądarka plików, chce jednej rzeczy: folderu w którym będzie żył twój projekt.

Przejdź do miejsca gdzie trzymasz swoją pracę, potem wpisz nazwę w wierszu pod listą — fluffy cloud wystarczy — i naciśnij Utwórz. To tworzy folder o tej nazwie wewnątrz tego w którym stoisz, to cała istota projektu.

Linia na dole dokładnie wskazuje co ma być napisane, nigdy nie ma zgadywania:

-> /home/you/sprites/fluffy cloud/project.fdraw

Folder to projekt. Nie ma biblioteki i nie ma bazy danych: projekt to dowolny folder zawierający plik project.fdraw i może być gdziekolwiek. Przenieś go, skopiuj, włóż na pendrive — to wciąż projekt. Nazw w panelu Projekt możesz zmieniać kiedy chcesz.

2. Narysuj coś

Widzisz płótno, duże i po lewej u góry, a pod nim pasek z narzędziami, kolorami i listą warstw. Po prawej są dwa widoki tego, co tworzysz: model u góry, a pod nim jego grafika liniowa. Maluj po płótnie lewym przyciskiem myszy.

Narysuj litą kształt — chmurę, twarz, tarczę, cokolwiek. Zachowaj prostotę i pamiętaj aby dotykało dna płótna jeśli to postać; tam idzie punkt obrotu modelu, postać narysowana na dolnej krawędzi stanie na ziemi w grze.

Kilka rzeczy do szybkiego spróbowania:

Zrób toZdobądź
[ i ]mniejszy i większy pędzel
Ctrl+przeciągmaluj drugim kolorem
Shift+przeciągwymaż do przezroczystości
Alt+klikweź kolor z płótna
G, potem kliknijzalej obszar
Ukształty — linia, pudełko, elipsa, wielokąt
S, albo prawy przycisk na płótniescyzoryk — kolory, narzędzia i warstwy pod kursorem
Ctrl+Zcofnij
Ctrl+Pzapytaj po nazwie — każdy panel i każde polecenie

Ostatnia rzecz warta spróbowania wcześnie. Większość tego co Flatty potrafi żyje w panelu który nie masz jeszcze na ekranie, i paleta poleceń to jak go znaleźć bez nauczenia się gdzie jest.

Obserwuj prawy panel podczas pracy. Model jest przebudowywany jak rysujesz — nigdy nie czekasz na podgląd.

3. Daj mu głębię

Model to teraz płaska płyta. Zmień to w Warstwach.

Kliknij zakładkę tytułu dowolnego panelu — mały wpisany napis w górnym lewym rogu czytający Płótno 2D z szewronem — i wybierz Warstwy. Nad listą warstw jest karta dla warstwy na której jesteś, jej pierwszy suwak to Głębia. Przeciągnij i obserwuj jak kształt się wysyła.

Suwak pod nim to druga połowa tego, co zmienia stos warstw w relief. Przesunięcie Z przesuwa płytę tej warstwy do przodu lub do tyłu, dzięki czemu nos znajdzie się przed twarzą, a nie w jej środku.

Dwie więcej liczby warte chwili, obie w panelu Projekt:

  • Ściany boczne → Cień ciemnieje kolor wyciągniętych boków względem przodu. Niższe to ciemniejsze. To co zatrzymuje model żeby nie wyglądał jak naklejka.
  • Rozmieszczenie na świecie → Px / jedn. ustawia skalę: na 16, sprite 64-pikselowy ma 4 jednostki świata w poprzek.

4. Patrz na to prawidłowo

W panelu 3D, przeciągnij lewym przyciskiem żeby orbitować, użyj kółka aby się zbliżyć, i środkowy przycisk żeby przesuwać. Chip w rogu oznaczony Swobodna orbita przełącza na ustalony kąt — przód, tył, lewo, prawo, góra lub izometria — to uczciwy sposób sprawdzenia sylwety.

Trzeci chip wzdłuż tej linii to jak model jest cieniowany. Flatty to twoje kolory dokładnie jak je narysowalas, i to gdzie powinieneś powrócić przed decyzją że cień jest zły; trzy obok to stylizowane sposoby widzenia tego samego modelu, a zdjęcia w tej książce używają jednego z nich.

Niezależnie co wybierzesz, eksport nie zmienia się — patrz Widok 3D.

5. Zapisz i eksportuj

Ctrl+S zapisuje projekt. Ctrl+E eksportuje model. Wszystko co wychodzi z rysunku ma przycisk w panelu Eksport, który klawisz ustawień w dolnym prawym rogu okna wysunie dla ciebie.

Twój folder projektu teraz wygląda tak:

fluffy cloud/
  project.fdraw                              the drawing — this is your work
  exports/
    2026-08-21_144312_fluffy_cloud.glb       an archive, never overwritten
    2026-08-21_144312_fluffy_cloud.meshes.json
    latest/
      fluffy_cloud.glb                       the one your game loads
      fluffy_cloud.meshes.json

Każdy eksport jest pisany dwa razy. Raz z czasem który nigdy nie jest zastąpiony, więc tydzień pracy jest wciąż tam do powrotu. I raz do latest/ pod stałą nazwą, bo ścieżka w kodzie gry nie może się zmieniać za każdym razem gdy eksportujesz.

6. Załaduj to w grze

m := rl.LoadModel("sprites/fluffy cloud/exports/latest/fluffy_cloud.glb")

// Jedyna linia którą musisz dodać: plik prosi o filtrowanie najbliższego sąsiada,
// ale wczytywacz glTF raylib nie stosuje tego żądania, więc twoje piksele wychodzą
// nieostre chyba że powiesz to ponownie tutaj.
for _, mat := range m.GetMaterials() {
    if tex := mat.GetMap(rl.MapAlbedo).Texture; tex.ID != 0 {
        rl.SetTextureFilter(tex, rl.FilterPoint)
    }
}

rl.DrawModel(m, playerPos, 1, rl.White)  // punkt obrotu jest upiekany — nie potrzeba przesunięcia

To jest całość integracji. Brak kroku konwersji, brak ustawień importu, brak materiału do przebudowy.

Gdzie iść dalej

  • Warstwy i głębia — rozdział który sprawia że kształty przestają wyglądać jak płyty
  • Grafika kreskowa — ten sam model prześledzony jako SVG, sześć różnych sposobów. Nikt tego się nie spodziewał
  • Kolor — dwa kolory, koło, palety i przezroczystość
  • Eksportowanie do gry — punkty obrotu, skala, Blender, i co się naprawdę znajduje w pliku

Przestrzeń robocza

Flatty nie ma ustalonego układu okna. Ekran dzieli się na panele, każdy panel może wyświetlać dowolny widok — płótno, model 3D, paletę, projekt, narzędzia. Układasz je tak, by pasowały do zadania.

Tytuł panelu to menu

Wszystko inne zależy od tego, że to wiesz. Chevron na karcie to znak — przez długi czas nic na ekranie tego nie pokazywało, a to było jednym z rzeczy o Flatty, które trzeba ci było powiedzieć.

Kliknij kartę tytułu panelu, a dostaniesz listę wszystkiego, czym panel może się stać. Karta to pełna etykieta w lewym górnym rogu: mała ikona, nazwa i chevron za nią.

Lista podzielona na cztery grupy, w tej kolejności. Grafika to cztery widoki, które ci pokazują rysunek, Warstwy opisują stos zamiast go rysować, Malowanie to to, czym robisz ślady, a Ustawienia to wszystko o aplikacji, a nie o rysunku.

WidokIkonaDo czego służy
Płótno 2Dsiatka z jedną narysowaną komórkąrysowanie
Widok 3Dsolidny sześcianpatrzenie na model
Wektorścieżka z węzłem na każdym końcumodel jako grafika liniowa i SVG, które pisze
Talia warstwtrzy ułożone kartywarstwy jako karty w przestrzeni 3D
Zaryspasek z dwiema gałęziami pod nimlista warstw i głębia tej, na której jesteś
Narzędziapędzelsiedem narzędzi i ich ustawienia
Paletacztery kwadratykolory
Mediaobrazekwszystko, co zaimportowałeś
Glifylitera w komórce siatkikażdy znak w czcionce na twoim komputerze do stempla
Projektfoldernazwa, folder, płótno, skala
Eksportstrzałka wylatująca z pudełkawszystko, co wyłazi z rysunku
Układykontur oknanazwane ustawienia paneli
Wygląddysk z jedną połową wypełnionąmotyw: jak rysowany jest interfejs
Shaderylampaliczby wewnątrz własnych shaderów aplikacji
Ustawieniatrzy suwakiwłasne preferencje aplikacji
Klawiszedwie czapki klawiszykażdy skrót, i gdzie je zmienić
Zasługiserceco uruchamiasz i kto zrobił, co jest w środku

Menu powtarza ikony obok nazw, a ikony to część, która nie zmienia się z językiem interfejsu. W przestrzeni roboczej sześciu paneli zwykle szybciej znajdziesz to, co chcesz, po jego kształcie niż czytając cztery tytuły.

Panel złożony na pionową szynę zachowuje swoją ikonę na szczycie paska, nad tytułem przewróconym na bok. To tam kształt zarabia: słowo na boku czyta się powoli.

To menu, paleta poleceń poniżej i klawisz ustawień w prawym dolnym rogu to trzy sposoby na dotarcie do widoku. Większość siedemnastu nie jest widoczna na ekranie, gdy aplikacja się otwiera, a żaden z trzech nie jest skrótem, który musiałbyś najpierw poznać.

Pytanie o coś po nazwie

Ctrl+P, z każdego miejsca. Duże pole nad listą wszystkiego, o co można poprosić aplikację, i zawężasz je pisząc.

Wszystko inne w Flatty osiąga się przez celowanie — klawisz, który zapamiętałeś, lub panel, który musisz znaleźć. To jedyne miejsce, gdzie możesz dotrzeć do czegoś po jego nazwie, co jest warte najbardziej w dniu, gdy wiesz, co chcesz, ale nie gdzie to jest.

Trzy grupy, w kolejności, w której je spotkasz. Przestrzenie robocze to jeden wiersz na każdą posiadaną przestrzeń roboczą, plus następna, poprzednia i zamknij; aplikacja to wyjście. Pośrodku panele to cztery rzeczy, które możesz zrobić z dowolnym z siedemnastu widoków:

PolecenieRobi
Zaznacz panel …idzie do tego, który już masz, w każdej przestrzeni roboczej, w której jest
Podziel na panel …dzieli panel, w którym jesteś i umieszcza ten widok w nowej połowie
Otwórz panel … w nowej przestrzeni roboczejwłasna przestrzeń robocza ją trzymająca i zabiera cię tam
Wysuń panel …duży panel nad twoją pracą — zobacz Ustawianie go

Zaznacz i Podziel celowo nie są tym samym poleceniem. Jedno idzie do panelu, który masz; drugie robi jeszcze jeden tutaj, obok tego, nad czym pracujesz.

Gdzie polecenie ma swój własny klawisz, rząd to pokazuje i pokazuje twój klawisz — zmień przypisanie Ctrl+3, a ten rząd to powie następnym razem, gdy otworzysz paletę.

Polecenie, które nie może się uruchomić teraz, jest wciąż wymienione, przyciemnione, z powodem po prawej — jest tylko jedna przestrzeń robocza, patrzysz na nią. Usunięcie go dałoby ci krótszą listę i gorszą: polecenie, którego nie możesz widzieć, to polecenie, którego nie możesz się nauczyć.

Pisanie dopasowuje litery w kolejności, ale niekoniecznie razem, więc fo3 znajduje Zaznacz panel widoku 3D i litery, które wpisałeś, są wybrane w wierszu. Akcenty się składają, więc wyszukiwanie działa tak samo w każdym języku, który aplikacja mówi: w polskim zolc dopasowuje zażółć, a w niemieckim grosse dopasowuje Größe — to jak ludzie piszą oba, gdy litery nie są pod ich palcami. Strzałka w górę i Strzałka w dół przesuwają, Enter uruchamia, Esc zamyka.

Jedno, co trzeba wiedzieć: paleta nie otworzy się, gdy piszesz w polu gdzieś indziej — pole nazwy, filtr, wyszukiwanie. Pole ma klawiaturę, a Ctrl+P należy do tego, co tam oznacza. Najpierw kliknij gdzie indziej.

Przyciski w nagłówku

To własne przyciski Flatty, nie twojego menedżera okna. Od lewej do prawej:

PrzyciskRobi
?do czego ten panel służy i jego skróty
złóż blokskłada całą kolumnę lub wiersz, w którym ten panel siedzi
podziel lewo | prawodzieli panel pionowo, nowa połowa obok niego
podziel góra / dółdzieli go poziomo, nowa połowa poniżej
zwińskłada panel na pasek
zamknijusuwa panel, jego sąsiad bierze miejsce

Ikony podziału pokazują panel dzielony z nową połową zabarwioną, więc możesz zobaczyć, gdzie się skończysz przed kliknięciem. Najedź na którykolwiek, aby zobaczyć podpowiedź.

Każdy ma swój własny kolor bez najechania: żółty dla znaku zapytania, zielony dla dwóch podziałów, niebieski dla zawinięcia i składania bloku, czerwony dla zamknięcia. Na szerokim oknie wybierasz jeden po kolorze, a nie przez porównywanie małych kształtów. Rozjaśniają się pod kursorem.

Przycisk złóż blok, narysowany z podwójnym chevronem, pojawia się tylko na panelu, który należy do kolumny lub wiersza paneli; nie ma nic do zrobienia w innym przypadku. Gdy go nie ma, miejsce wróci do tytułu zamiast zostać jako luka, a znak zapytania przesuwa się, aby zachować nieuszkodzony rząd klawiszy.

Przeciągnij paski między panelami, aby zmienić rozmiar.

Znak zapytania

Każdy panel się wyjaśnia. ? na czele grupy otwiera kartę dla tego panelu: krótki opis, do czego służy, a następnie jego własne klawisze i gesty myszy, narysowane na czapkach klawiszy.

Nie ma instrukcji do przeszukiwania i nic globalnego do otwarcia — pomoc jest proszona od rzeczy, którą opisuje, więc to, co dostaniesz, dotyczy panelu, na który już patrzyłeś i nic więcej.

Pasek stanu ma jeden też, blisko prawego końca. Ten obejmuje to, co nie należy do żadnego konkretnego panelu: przyciski nagłówka powyżej, kwadraty przestrzeni roboczej i klawisze, które działają wszędzie.

Escape zamyka kartę i klikanie gdziekolwiek poza nią też.

Karta pokazuje klawisze, które faktycznie używasz. Zmień przypisanie czegoś w panelu Klawisze, a każda karta, która go wymienia, od razu to powie — karty to odczyt twoich własnych ustawień, a nie wydrukowana lista, która może się od nich oddalić.

Gdy panel zabraknie miejsca

Zrób panel wystarczająco mały, a jego zawartość się nie zmieści. Nic nie pada: panel się przewija i cienki pasek pojawia się wzdłuż jego prawej krawędzi.

Panel nigdy nie ukrywa kontrolki, aby zaoszczędzić miejsce. Jeśli czegoś nie widzisz, jest poniżej, a nie brakuje. Panel, który cicho stracił ostatnie dwa przyciski, wyglądałby dokładnie jak program bez nich.

Trzy sposoby, aby go przesunąć:

koło, lub dwa palcegdziekolwiek nad panelem
przeciąganie paskagrubnie, gdy wskaźnik do niego dojdzie, a cały pasek jest celem — nie musisz trafić cienką linię
klikanie pustego toruprzeskakuje do tego punktu, i możesz dalej przeciągać z tego miejsca

Niektóre panele zawierają listę, która przewija się wewnątrz siebie — układy w panelu Układy, biblioteka twojej palety, siatka mediów. Przewiń jeden z nich do końca, a panel za nim przejmuje, więc jeden gest zabiera cię od dna listy do dna panelu bez ruszania wskaźnikiem.

Panel 3D to jeden wyjątek od “nic nie pada”, i musi nim być: to wyświetlacz heads-up nad modelą kogoś bez gdzie się przewinąć. Ściśnij go do wąskiego, a rząd wzdłuż jego dna traci to, co się nie zmieści, najpierw podpowiedź, potem odczyt kamery. Rozszerz go i wszystko wraca.

Scyzoryk

Naciśnij S. Oznaczona ławka kart otwiera się wyśrodkowana na kursorze, trzymając większość tego, co inaczej byś poszedł znaleźć panel. Naciśnij S jeszcze raz i jest gone. Nad płótnem 2D prawy przycisk myszy też go otwiera, co jest bliższa ścieżką, gdy twoja ręka już rysuje.

Trzy kolumny, sześć kart:

KartaDaje ci
Paletasiatkę próbek i dwa kolory, które trzymasz
Paletyinne palety, aby między nimi przełączać — zobacz poniżej
Narzędziawszystkie siedem i które są w ręce
Mieszanietryby mieszania
Warstwyna której warstwie ląduje następny skok
Symetriaosie lustrzane — kliknij, aby przejść przez wyłączony, jeden, dwa, wszystkie cztery

To nie mniejsza przestrzeń robocza i nie ma być nią. Nic w niej nie może usunąć, zmienić nazwy ani zmienić kolejności czegoś celowo: panel, który otworzysz przez przypadek, nie może stracić pracy.

Pojawia się natychmiast i nic się nie animuje — nie ma gestu do trzymania i nic do czekania. Zbieraj tyle, ile chcesz, przed zamknięciem. Wybranie koloru nie chowa noża, więc kolor, a potem narzędzie, lub dwa kolory z rzędu, to jeden naciśnięcie S, a nie dwa.

Esc go zamyka i klikanie gdziekolwiek poza nim też — i ten klik wciąż robi to, co normalnie by zrobił, zamiast być wydatkowanym na odrzucenie noża.

Otwiera się poniżej i na prawo od wskaźnika, lub wstecz nad nim blisko krawędzi ekranu, więc jest zawsze w pełni widoczne.

Przełączanie palet ze scyzoryka

Karta Palety zawiera twoje palety, więc możesz między nimi przełączać się bez opuszczania płótna. Dziesięć, z którymi zaczynasz, już są w niej, więc działa od pierwszego dnia zamiast czekać, aż znajdziesz ustawienie.

Nie przeniesie jednak wszystkiego. Biblioteka trzydziestu palet wlanych do niej byłaby ścianą nieoznaczonego koloru bez sposobu, aby odróżnić jeden od drugiego, więc wszystko, co dodasz później — zainstalowane, zaimportowane lub stworzone samodzielnie — pozostaje wyłączone, dopóki nie powiesz inaczej. W karcie Zarządzaj panelu Paleta, wybierz paletę i włącz Pokaż w scyzoryku, albo usuń jedną z dziesięciu.

Stopka

Wzdłuż dna okna: kwadraty przestrzeni roboczej po lewej, potem cokolwiek aplikacja musi ci powiedzieć, i trzy kontrolki po prawej.

KontrolkaOtwiera
flagęselektor języka
?własną kartę pomocy aplikacji
klawisz ustawieńpanel ustawień

Czwartą grupę można sobie włączyć: Nagraj, Wstrzymaj i Zatrzymaj, włączane przez Klawisze w stopce w panelu Rejestrator. Stoją na początku rzędu, przed flagą, więc trzy powyższe nigdy się nie przesuwają, kiedy się pojawią. Zobacz Nagrywanie.

Poza tym tylko trzy, a niedawno było osiem. Tym, czego nie tłumaczył żaden z ich pojedynczych powodów, było to, jak osiem małych ikon wygląda razem. Flaga i znak zapytania zostają, bo muszą być czytelne bez otwierania czegokolwiek — flagę da się odczytać, nie znając języka, w którym jest napisana — a flaga prowadzi, bo to ta kontrolka, którą musi znaleźć ktoś, kto nie umie przeczytać interfejsu.

Panel ustawień

Ctrl+,, lub klawisz ustawień. To zarówno droga do paneli, które rzadko odwiedzasz, jak i skrót powrotny do ustawień, których używasz.

CzęśćTrzyma
kafelkiUstawienia, Układy, Projekt, Eksport, Wygląd, Klawisze, Shadery i Zasługi
karty układówcztery, które ostatnio zastosowałeś, najnowsze pierwsze, każdy narysowany jako ustawienie, które trzyma, a nie jako jego nazwa

Kafelek wysyła swój panel; nigdy nie wstawia jednego. Nic, co ułożyłeś, się nie rusza, nic się nie dzieli i nie dodaje się żadna przestrzeń robocza. Koło zębate, które tu siedziało, wstawiało, dzieląc każdy panel, w którym byłeś to zrobić — to sposób na stracenie ustawienia, które zbudowałeś celowo.

Wybranie układu tutaj robi dokładnie to, co Zastosuj w panelu Układy: zastępuje każdą przestrzeń roboczą tymi, które układ trzyma. Na świeżą instalację nic nie zostało jeszcze zastosowane, więc karta oferuje układ, z którego okno pochodzi.

Wychodzenie

Escape nigdy nie wychodzi. Escape to to, co odrzuca popup i nieznaleziony popup nie powinien kończyć twojej sesji.

Wychodzenie to Ctrl+Q, i pyta.

Z niezapisanymi zmianami dostaniesz Zapisz i wyjdź, Wyjdź bez zapisywania i Anuluj. Bez nic do czekania dostaniesz opcję nie pytaj ponownie — która celowo pojawia się tylko, gdy nie ma nic do stracenia. To oznacza “przestań pytać mnie bezcelowe pytanie”, nie “zgódź się z góry na odrzucenie pracy, którą nie widziałeś”.

Nie udane zapisanie anuluje wyjście zamiast naciskać. I projekt, który nie ma jeszcze folderu, nie może być napisany przez naciśnięcie przycisku, więc Zapisz i wyjdź otwiera panel Nowy projekt i tam się zatrzymuje, czekając, aż powiesz gdzie to idzie.

Rozmieszczanie

Panele kosztują niewiele. Przesuń je, zwiń, wrzuć drugie rozmieszczenie do własnego obszaru roboczego, a gdy masz coś warte zachowania, nadaj mu nazwę.

Nic na tej stronie nie wymaga zapisu. Które obszary robocze istnieją, co się w nich mieści, co jest zwinięte i gdzie przeciągnąłeś dzielniki — wszystko wróci następnym razem, gdy otworzysz aplikację.

Kilka obszarów roboczych

Jedno rozmieszczenie rzadko pasuje do wszystkiego. Malowanie chce dużego płótna, sprawdzanie modelu chce dużego widoku 3D, budowanie palety chce żadnego. Całe to przearanżowanie okna za każdym razem, gdy zmienisz pracę — to jast podatek, który to wyeliminuje.

Rząd ponumerowanych kwadratów u dołu z lewej to twoje obszary robocze. Każdy to całkowite rozmieszczenie paneli, a na ekranie jest tylko jeden na raz.

Zrób toI
kliknij kwadrattamten obszar roboczy się pojawia
Ctrl+1…9to samo, bez schodzenia z klawiatury
kliknij +nowy, pusty obszar roboczy, i jesteś w nim
kliknij prawym przyciskiem kwadratzmień nazwę, zduplikuj lub go zamknij

Nadaj im nazwy — prawy przycisk, Zmień nazwę… — a nazwa pojawi się, gdy najedziesz na kwadrat. Kwadrat zachowuje numer na twarzy niezależnie od tego, jak go nazwiesz, bo liczba to znaczenie Ctrl+3, a słowo wystarczająco szerokie do przeczytania zmienia rząd w coś, co trzeba skanować zamiast bezpośrednio na niego wskazać.

Jest miejsce na dwanaście. Po tym + zostaje gdzie jest i przestaje reagować, zamiast znikać i przesuwać wszystko pod twoim kursorem.

Zamknięcie ostatniego obszaru roboczego jest odmowa: pozostawiłoby cię patrzącego na nic.

Pusty obszar roboczy

Nowy obszar roboczy zaczyna się pusty, i możesz opróżnić istniejący, zamykając lub przeciągając jego ostatni panel.

To nie stan uszkodzony i nie ma nic do naprawy. Obszar roboczy jest po coś, a być pytanym co jest lepsze niż otrzymać płótno, które potem trzeba zmienić. Dwa sposoby wyjścia, oba na ekranie:

  • Wybierz widok otwiera to samo menu co tytuł panelu. Cokolwiek wybierzesz wypełni cały obszar roboczy, i z niego się dzielisz.
  • Przeciągnij panel do niego z innego obszaru roboczego, a ten panel staje się wszystkim.

Przenoszenie panelu

Między nazwą panelu a jego przyciskami jest pole małych kratek. To jest uchwyt: przytrzymaj i przeciągnij, a panel idzie z tobą.

Miejsce puszczenia decyduje, co się stanie.

PuśćI otrzymujesz
nad krawędzią drugiego panelutamten panel się dzieli, a ten, który przeciągnąłeś, bierze stronę, do której byłeś bliżej
nad środkiem drugiego panelute dwa zamieniają się miejscami
nad własną krawędzią oknakolumna pełnej wysokości lub rząd pełnej szerokości, rozciągająca się na wszystko
nad kwadratem obszaru roboczegopanel przenosi się do tamtego obszaru roboczego, obok tego, nad czym ostatnio pracowałeś
nad +nowy obszar roboczy, trzymający tylko ten panel
nad pustym obszarem roboczympanel staje się całością

Nie musisz celować w ciemności. Gdy przeciągasz, prostokąt akcentu pokazuje dokładną przestrzeń, którą panel zajmie, a pozostałe trzy krawędzie tego, nad czym jesteś, widać jako słabe kikuty. Każdy wybór jest widoczny, zanim się przywiążesz, a prostokąt ślizga się między nimi, gdy się poruszasz.

Nad kwadratem obszaru roboczego prostokąt się zwija do samego kwadratu — jedyna rzecz na ekranie reprezentująca układ, który nie widzisz.

Przytrzymaj panel nad kwadratem obszaru roboczego przez chwilę, a tamten obszar roboczy otworzy się z panelem wciąż w twojej ręce. Możesz go wtedy upuścić na prawdziwy panel lub prawdziwą krawędź, dokładnie jak byś robił w domu. Przejście do innego kwadratu wznawia czekanie, więc przechodzenie przez rząd w drodze do + nie przerzuca cię przez każdy obszar roboczy po drodze.

Zmeniłeś zdanie w środku przesuwania? Esc lub prawy przycisk myszy anuluje. Tak samo puszczenie nad panelem, który nosisz.

Przeniesiony panel przybywa dokładnie taki, jakim był — ten sam widok, ten sam kąt kamery, ta sama pozycja przewijania — i dotyczy to zarówno między obszarami roboczymi, jak i w jednym. Zwinięte panele można też przeciągać, albo przez pasek, albo przez krótką serię kratek na szczycie zwinięej ścieżki.

Przyciski podziału i uchwyt wykonują różne prace. Dzielenie dodaje panel; przeciąganie przenosi jeden, który już masz. Jeśli panel, który chcesz, jest na ekranie, ale w złym miejscu, uchwyt to zawsze krótsza droga.

Ostatni panel obszaru roboczego można przeciągnąć jak każdy inny. Obszar roboczy, który opuszcza, po prostu pustnieje, czekając na to, co wstawisz następnie.

Zwijanie

Szewron zwija panel do paska i oddaje miejsce jego sąsiadowi. To nie zamykanie — panel zachowuje swój typ, stan i swoją część podziału, więc kliknięcie ponownie przywraca dokładnie to, co tam było. Punkt to: alternatywa to zamknięcie panelu i jego odbudowanie później.

Jak się zwija, zależy od tego, gdzie może pójść miejsce, a szewron wskazuje ten kierunek:

  • Ułożone na górze i dole, panel zwija się do paska tytułu, a sąsiad otrzymuje wysokość.
  • Obok siebie, zwija się do wąskiej pionowej ścieżki z tytułem obróconym na bok — poziomy pasek nie może dać sąsiadowi żadnej szerokości.
  • Zwiń każdy panel w kolumnie i cała kolumna staje się jedną ścieżką zakładek, oddając szerokość temu, co siedzi obok.

Zwinięty panel trzyma te same przyciski w tych samych miejscach, więc szybkie otworzenie i zamknięcie nigdy nie trafi na złe.

Dwuklik na uchwycie też zwija panel, i rozkłada go ponownie. Działa z każdej strony: na pasku otwartego panelu się zwija, a na zwinięty — pasek lub krótka seria kratek na szczycie ścieżki — rozkłada się. Najadź na krotki i podpowiedź mówi, w którą stronę pójdzie następny dwuklik.

Ostatni wciąż otwarty panel w obszarze roboczym się nie zwija, żadną drogą. Jego zwinięcie pozostawiłoby cię patrzącego na obszar roboczy ścieżek z niczym w żadnym z nich, i nie byłoby paska wystarczająco szerokiego, aby ponownie zaoferować szewron. Jego zamknięcie to inna sprawa — pozostawia pusty obszar roboczy, który ma wyjście na ekranie.

Rynna ze zwinięty panelem po każdej stronie nic nie robi, gdy ją przeciągasz. Jest tylko jeden rozmiar, jaki pasek może mieć, a stosunek, który trzyma, to ten, do którego powraca panel.

Wysuwanie panelu

Czasem chcesz, aby panel był duży, raz, i nie chcesz mu dawać domu. Lista Klawiszy do sprawdzenia jednej rzeczy. Panel Wyglądu do wypróbowania koloru. Widok 3D wystarczająco duży, żeby faktycznie na niego patrzeć.

Dwa sposoby: Wysuń panel … w palecie poleceń, i — dla ośmiu z rodziny Ustawień — kafelek w panelu ustawień.

Nic w twoim rozmieszczeniu się nie zmienia. Żaden panel nie jest przenoszony, nic się nie dzieli, żaden obszar roboczy nie jest dodawany, i nic się nie zapisuje. Obszar roboczy jest przyciemniony za panelem i jest dokładnie taki, jakim go zostawiłeś, gdy panel odchodzi.

To całkowita różnica między tym a innymi trzema poleceniami panelu. Dwa z nich coś prearanjują i jedno dodaje obszar roboczy, a wszystkie trzy to rzeczy, które musisz potem ręcznie cofnąć. Pop-out po prostu odrzucisz.

Esc go zamyka, i tak samo kliknięcie poza nim. Każdy widok można wysunąć, i jest to prawdziwy panel, gdy jest wysunięty: jego własne klawisze działają, jego menu otwierają się nad nim, i przewija się, jeśli to, co trzyma, się nie mieści. Każdy otwiera się w rozmiarze, który odpowiada temu, co trzyma — widok 3D i płótno zajmują większość ekranu, panel ustawień zajmuje kolumnę — i każdy z nich rośnie wyżej na wyższym monitorze, bo uniknięcie paska przewijania panelu to połowa powodu, dla którego go wysunąłeś.

Esc zdejmuje jedną rzecz na raz, od wewnątrz zaczynając. Nad wysunięty płótnem 2D z blokiem pikseli w locie, pierwszy naciśnięty anuluje blok, a panel zostaje — to płótno nie osłania twojej grafiki, to jest twoja grafika. Drugi naciśnięty go zamyka. Nad panelem, który nie pokazuje nic z rysunku, pierwszy naciśnięty zamyka panel, bo nie ma nic innego przed nim, żeby to oznaczało.

Zapisane układy

Zachowywanie jest inne niż zapisanie. Twoje obszary robocze wracają same; układ to rozmieszczenie, któremu dałeś nazwę, więc możesz do niego wrócić po zmianie wszystkiego, i oddać go komuś innemu.

Otwórz panel Układów z kafelka Układy w panelu ustawień, lub skieruj tytuł dowolnego panelu na niego.

Odpowiada na trzy pytania, od góry do dołu:

SekcjaMówi
Bieżącyz którego układu pochodzi okno, i czy wciąż się zgadza. Zapisz jako nowy zachowuje to, co jest na ekranie; Cofnij wyrzuca zmiany od
Wbudowaneczterech, z którymi aplikacja jest wysyłana — Focus 11, w którym otwiera się świeża instalacja, a dalej Prosty, Claudy i Rico — z tym, ile paneli każdy zawiera
Moje układyte, które zapisałeś, i folder, w którym są umieszczone

Cztery przyciski działają na dowolnym wybranym wierszu: Zastosuj (stań się tym układem, każdy obszar roboczy), Kopiuj, Aktualizuj (nadpisz tym, co jest na ekranie) i Usuń, co pyta dwukrotnie.

Te sześć nie mogą być stracone. Nie są plikami na dysku, więc nic, co robisz, nie może edytować lub usunąć jednego. Aktualizuj i Usuń pozostają widoczne na wbudowanym, ale nic nie robią i mówią dlaczego. Kopiuj to i kopia jest twoja. To właśnie sprawia, że “przywróć do stanu, jaki był” jest zawsze dostępny — i oznacza to, że ulepszenie jednego w późniejszej wersji ulepsza go też dla ciebie.

“Rico — ze zmianami” w pomarańczowym oznacza, że obszary robocze zdezorientowały się od zastosowanego układu: dzielnik przeciągnięty, panel zamknięty, obszar roboczy przemianowany. Przełączanie się między obszarami roboczymi nie jest zmianą, i taka dzielnika przesunięty o pół procenta — to tylko liczba zapisana na dysk i odczytana. Aktualizuj utrzymuje dryfowanie, Cofnij go cofa, i tak czy inaczej nic nie jest stracone, ignorując znacznik — rozmieszczenie samo jest zapisywane ciągle, niezależnie.

Zastosuj zastępuje każdy obszar roboczy, nie tylko ten na ekranie, i ten zasięg to powód, że jest celowym działaniem na czymś z nazwą, a nie elementem menu, którym się przesuwasz obok.

Twoje własne układy to jeden plik każdy w ~/.config/flatty/layouts/, a panel nazwie folder. Skopiowanie jednego na wysłanie do kogoś to klik menedżera plików, a jeden upuszczony pojawia się następnym razem, gdy aplikacja się uruchomi.

Co przechowuje układ

Kształt: które widoki, podzielone w jaki sposób, w jakich proporcjach, plus które panele są zwinięte i ustalony kąt każdego panelu 3D. Kąt tam jest, bo wybranie “Izometria” z presetowego chipsa to decyzja, nie miejsce, do którego kamera przypadła żeby dryfować.

Celowo nie przechowywane jest wszystko, na co przychodzisz, a nie wybierasz: kąt swobodnej orbity, powiększenie płótna i panoramowanie, pozycje przewijania. Powrót do obszaru roboczego powinien przywrócić panele, nie wskrzeszać dokładnie tam, gdzie widok wskazywał trzy sesje temu.

Rysowanie

Kanwa to siatka pikseli. Lewy przycisk myszy maluje, wszystko inne jest wariacją na ten temat.

Siedem narzędzi

Panel Narzędzia to pasek narzędzi po lewej i ustawienia wybranego po prawej. Są podzielone, bo obie połowy sprawdzasz w innym tempie: jakie narzędzie trzymasz, widać na bieżąco, a jego ustawienia potrzebują miejsca na rzeczywiste kontrolki i zmieniane są znacznie rzadziej.

NarzędzieKlawiszCo robi
PędzelBprzeciągnij, żeby nałożyć kolor
WiadroGkliknij, żeby zalać obszar jednym kolorem
Pędzel teksturyNprzeciągnij, żeby wcisnąć teksturę w istniejące już piksele
Stempel glifuTkliknij, żeby wcisnąć znak z dowolnej czcionki na kanwę
FlextrudeFnarysuj na rysunku, potem podnieś to, co narysowałeś, w osobną płytę
KształtyUprzeciągnij linię, prostokąt lub elipsę, albo kliknij wielokąt
GeneratorKkliknij, żeby wyrosnąć jeden element — trawę, kamień — i przeciągnij, żeby wysać garstę

Ta strona obejmuje pędzel, wiadro i narzędzie kształtów, i wszystko, co dzielą: mieszanie, selekcję, symetrię i cofnięcie. Trzy, które wcinają coś w kanwę, mają swoją stronę, a Flextrude należy do warstw i głębokości, bo to, co tworzy, to warstwa.

Trzy modyfikatory mają to samo znaczenie dla każdego narzędzia, które nakłada kolor, a panel narzędzi wyjaśnia je u dołu pod PRZYPISANIA WEJŚCIA:

lewy przyciskkolor podstawowy
Ctrl + lewykolor wtórny
Shift + lewywymaż na przezroczystość

Pędzel tekstury to wyjątek — nakłada własne kolory tekstury, nie palety, więc żaden modyfikator do niego nie ma znaczenia.

Pędzel

Rozmiar to [ i ], albo suwak, albo Ctrl + kółko. Panel pokazuje dokładny kształt, żeby widziałeś, co zaraz wciśniesz.

Kształt to Square (całe stopy, krawędź do krawędzi) lub Circle (tarcza wewnątrz). Poniżej 4 pikseli koło nie ma miejsca, więc rysuje się jako kwadrat.

Mieszanie

Pod MIESZANIE pędzel przestaje nakładać kolor i zaczyna pracować na istniejącym. To jedna karta, i każde narzędzie, które ją ma, ma tę samą — więc żaden nie może się nie zgodzić na znaczenie “multiply”.

TrybNormal, Multiply, Screen, Darken, Lighten, Overlay, Hard light, Soft light — jak udar łączy się z tym, co pod spodem
Intensywnośćile tej kombinacji zastosować. 0 zostawia dzieło w spokoju, 1 stosuje tryb w pełni
Wzrostwyłącz, każdy piksel mieszany raz na udar; włącz, czekanie pogłębia, jak airbrush
Prędkośćile każde przejście dodaje, kiedy Wzrost jest włączony

Każdy tryb poza Normal zmienia tylko istniejące piksele. Tryb, który mieszy, nie ma nic do mieszania, gdzie nie ma piksela, więc puste miejsce zostawia w spokoju. Panel mówi to na pomarańczowo, zamiast dać ci to odkryć jako “pędzel przestał działać”.

Normal ignoruje Intensywność, suwak szarnieje, żeby to powiedzieć. Normal zastępuje kolor wprost; zamiana na połowę siły byłaby przezroczystością, nie mieszanką, a przezroczystość tu to dziura w modelu, nie cieńsza farba. Wybierz inny tryb, a suwak — i Wzrost — wracają do życia. Żaden element nie znika, kiedy nie można go użyć: ustawienie, które znikło, wyglądałoby jak to narzędzie go nie ma.

Kiedy Wzrost jest wyłączony, udar wygląda tak samo, niezależnie jak szybko rysowałeś. Każdy piksel bierze mieszankę raz, więc skrobanie tam i z powrotem nic nie robi po pierwszym przejściu. Puść i narysuj ponownie, żeby zastosować drugi raz. To sprawia, że pędzel mieszający to coś, co możesz celować; włącz Wzrost, kiedy chcesz odwrotnie, i czekanie w jednym miejscu, żeby zaciemnić, to cała technika.

Prędkość to tempo, w którym wzrost dodaje. Lewo to wolne mycie, które możesz zatrzymać wszędzie; prawo to pełna siła na pierwszych kilku pikselach ruchu. Zaczyna się w jedną czwartą w górę.

Wiadro

Kliknij, żeby zalać. Cztery ustawienia, każde z powodem:

Tolerancja to największa różnica per-kanał, którą kolor może mieć od tego, który kliknąłeś, i wciąż być wziętym. Domyślnie zero — dokładne dopasowanie — bo płaski kolor z ostrymi krawędziami to medium. Podnieś dla anti-aliased krawędzi, które przychodzą z importowanym PNG.

Tylko to, czego dotyczy, wyłączone, zastępuje każdy pasujący kolor na warstwie naraz. Tak jeden kolor się zamieniamy wszędzie.

Selekcja go ogranicza, dokładnie jak ogranicza wklejenie. Zaznaczony obszar to ty mówiący “ta część i żadna inna”.

Shift+wiadro zalewa dziurę, nie kolor — jak kształt się wydrąża w jednym kliknięciu.

Wypełnienie to cztery połączenia: dwa obszary dotykające się tylko w rogu to osobne regiony. To odpowiada temu, jak ekstruder znajduje wyspy, więc wypełnienie nigdy nie może przeskoczyć ukośną włosienką, którą model traktuje jako ścianę.

Rozmiar pędzla i lustrzana symetria są ignorowane przez wiadro. Wypełnienie definiuje región, który znajduje, nie ślady.

Narzędzie kształtów

U, potem cztery kształty do wyboru:

KształtGest
Liniaprzeciągnij z jednego końca na drugi
Prostokątprzeciągnij pudełko
Elipsaprzeciągnij pudełko, w które się zmieści
Wielokątkliknij każdy róg; kliknij pierwszy ponownie, żeby go zamknąć

Wielokąt to ten, który nie jest jednym naciśnięciem. Rogi się zbierają, kiedy klikasz, Backspace cofa ostatni, Enter zamyka kształt tam, gdzie stoi, i Esc wyrzuca całą rzecz.

Pod kształtami są trzy sposoby, żeby jeden wypełnić:

Zarystylko granica, w pierwszym kolorze
Wypełnionecałego kształtu, w pierwszym kolorze
Wypełnione + zaryspierwszy kolor wewnątrz, drugi na krawędzi

Ostatni to dlatego narzędzie kształtów trzyma oba kolory naraz, i to częsty przypadek pixel artu: kształt i jego ciemniejsza obwódka w jednym geście. Linia nie ma wnętrza, więc z linią w ręce wszystkie trzy czytają tak samo i karta mówi.

Utrzymaj to regularne blokuje prostokąt na kwadrat, elipsę na koło, i linię na poziomą, pionową lub ukośną.

Krawędź to ślad pędzla, którym granica jest rysowana — te same Rozmiar i Kształt, które ma pędzel, więc prostokąt może mieć czteropikselową obwódkę. Kształt Wypełniony nie ma krawędzi do pogrubienia, i karta mówi, zamiast zostawić suwak i nic nie robić.

Selekcja

ZróbWeź
przeciągnij z markerąprostokątną selekcję
narzędzie selekcji swobodnejregion na wolną rękę; pętla się zamyka, kiedy puszczasz
Ctrl+Acała zawartość warstwy
Ctrl+C / Ctrl+Xkopiuj / wytnij
Ctrl+Vwklej
Ctrl+Shift+Vwklej na nową warstwę
Delopróżnij co jest wybrane

Oba narzędzia zaznaczania żyją w ZAZNACZ, na lewej krawędzi paska u dna płótna, i kiedy zaznaczenie jest aktywne, każde narzędzie je respektuje. To jest sens tworzenia zaznaczenia.

Pasek u dołu panelu

Wszystko, co oferuje płótno, znajduje się w jednym pasku poniżej grafiki, w grupach z wyrazem nad każdą: ZAZNACZ, WSTAW, PŁÓTNO, WARSTWA, WIDOK. Czytane od lewej do prawej to mniej więcej kolejność pracy — zaznacz coś, wstaw coś, zmień powierzchnię, zmień warstwę, zmień widok — a rozmiar i powiększenie znajdują się z daleka po prawej.

Nic nie znajduje się nad rysunkiem i nic na nim nie rysuje się, o co chodzi: płótno to cały panel poza tym paskiem. Zwęź panel, a pasek zawija się na drugi wiersz zamiast usuwać cokolwiek.

Dwa klawisze grupy WSTAW mają każdy małą strzałkę na końcu. Klawisz sam robi zwykłą rzecz — wkleja lub umieszcza obraz — a strzałka otwiera inne miejsce, gdzie może wylądować, czyli nową warstwę.

Weź zaznaczenie w ręce

Ukończone zaznaczenie to zaznaczenie. Piksele zostają tam, gdzie są; ramka zaznaczenia to zaznaczony obszar, coś do skopiowania, wycięcia, ograniczenia wypełnienia, albo do podniesienia, kiedy będziesz gotowy.

Podniesienie to Unieś — pierwszy klawisz na małym pasku pojawiającym się obok zaznaczenia, lub po prostu naciśnięcie wewnątrz ramki, co jest gestem, który większość ludzi próbuje najpierw. Blok jest wtedy w powietrzu: coś, co możesz przeciągnąć, obrócić, przeskalować i przesunąć, z uchwytami wokół niego i ramieniem nad nim.

To się zmieniło. Ukończone zaznaczenie samo się kiedyś unosiło, a przełącznik pozwalał to wyłączyć. Obu już nie ma, a powód jest taki, że zmieniało to dwie rzeczy naraz i nie mówiło o żadnej: to, co masz zaznaczone, i to, co masz w ręku. Teraz ramka czeka, a uniesienie jej to coś, co robisz sam.

Pasek, który podąża za Twoim zaznaczeniem

W chwili, gdy coś zaznaczysz, obok pojawia się siedem klawiszy:

Unieśzdejmij piksele z warstwy, do swojej ręki
Kopiujdo schowka
Wytnijdo schowka i z warstwy
Obróć w lewo, Obróć w prawoćwierć obrotu w każdą stronę
Upuśćosadź to, co masz w ręku, tam, gdzie jest
Wyczyśćodłóż podniesienie lub usuń ramkę zaznaczenia

Znajdują się ponad zaznaczeniem, gdy jest miejsce, a poniżej, gdy go nie ma; nigdy nie zakrywają ramienia, którym go obracasz, i ustępują drogi podczas przeciągania. Wszystkie siedem zawsze są — te, które się nie stosują, są przygaszone, a nie ukryte, dlatego klawisz, który chciał(a)ś nacisnąć, nigdy nie przenosi się w inne miejsce między jednym naciśnięciem a następnym.

Podniesienie pikseli nic nie zmienia. Blok w locie to oczekujące edytowanie, nie dziura: piksele wciąż są na swojej warstwie, widok 3D i talia warstwy wciąż pokazują pełny rysunek, i puszczenie nic Ci nie kosztuje. Tylko upuszczenie coś zapisuje, a ruch — piksele z starego miejsca, do nowego — to jeden krok cofnięcia.

Wycięcie to jedyne, które zmienia rysunek od razu: piksele opuszczają warstwę, lądują w buforze, a zaznaczenie idzie z nimi. Jedno Ctrl+Z je przywraca.

Wycinanie działa też wtedy, gdy coś już trzymasz — i bierze właśnie to. Uniesiony blok trafia do bufora dokładnie taki, jaki go widzisz: obrócony, przeskalowany, ze wszystkim, co z nim zrobiono — a miejsce, z którego został podniesiony, zostaje opróżnione. To dokładnie ten obszar, który zabrałoby wycięcie tego zaznaczenia. Wklejenie w locie nie kasuje niczego: te piksele nigdy nie leżały na tej warstwie, więc nie zostaje po nich luka.

Wycięcie odkłada też narzędzie zaznaczania — którekolwiek z dwóch było w użyciu. To koniec całej sceny, tak samo jak upuszczenie uniesionego bloku, więc następne kliknięcie na rysunku maluje, zamiast zaczynać kolejną ramkę zaznaczenia.

Poruszanie tego, co jest w locie

Wklejka, umieszczony obraz i uniesione zaznaczenie wszystkie przychodzą w locie, i wszystkie są obsługiwane w ten sam sposób.

ZróbWeź
przeciągnij toporuś to
przeciągnij uchwytzmień rozmiar — osiem ich, rogi i boki
przeciągnij ramię nad tymobróć do dowolnego kąta; przytrzymaj Shift dla kroków 15°
dwa klawisze ćwierć-obrotudokładnie 90°, lewo lub prawo
klawisze strzałekpopchnij piksel, lub osiem z Shift
Enter, albo kliknij obokupuść to tam, gdzie jest
Esczrezygnuj — piksele wrócą tam, skąd przyszły
Delopróżnij region zamiast go przenosić

Obróć i obróć z powrotem, i nic się nie stało twojemu dziełu. Kąt i rozmiar trzymane są obok bloku, nie zastosowane, i pracują w piksele raz, kiedy upuszczasz. Majstrowanie przy ramieniu minutę nic nie kosztuje; program do malowania, który re-próbkował na każdej klatce dragging, zostawiłby pixel art żuty i nie ma wyjścia poza cofnięcie.

Ćwierć-obroty to wyjątek wart poznania: 90° to jedyny obrót, który nic nie kosztuje obrazu pixel-art, i dlatego mają własne klawisze zamiast być kątem, do którego celujesz.

Blok obrócony o ćwierć obrotu pozostaje też na siatce pikseli. Ląduje dokładnie pod obrysem, który przeciągasz, więc możesz dosunąć go do samej krawędzi płótna albo wyrównać z tym, co już jest narysowane. Każdy inny kąt trzeba spróbkować na całe piksele, choćbyś umieścił go najstaranniej — jego krawędzie wylądują tam, gdzie wypadnie zaokrąglenie.

Jak to ląduje

Przełącznik nadpisania, za kołem zębatym w PŁÓTNO, decyduje, co upuszczenie robi z tym, co już pod spodem.

wyłącztylko własne piksele bloku lądują; puste miejsce w nim zostawia to pod spodem w spokoju
włączcały region, który pokrywa, jest najpierw wymazywany, puste miejsce włącznie

Pozostaje aktywny, kiedy coś jest w locie, więc możesz zmienić zdanie o tym, jak wklejenie ląduje, aż do momentu, kiedy to robi. Na obróconym lub skalowanym bloku wymazuje kształt, który widzisz, nie pudełko wokół niego.

Wychodząc poza krawędź

Blok upuszczony częściowo poza płótnem jest przycięty: część zwisająca poza krawędzią nie jest zapisywana. Jeśli nic nie ląduje, linia stanu o tym informuje.

Chyba że powiększanie jest włączone — wtedy płótno rośnie, żeby go pomieścić, aż do 256×256. Przełącznik jest na karcie Płótno w panelu Projekt i jest tym samym, który pozwala pociągnięciu pędzla wyjść poza krawędź; umieszczanie nie ma osobnego ustawienia. Warto wiedzieć, że łatwo to wywołać obrotem: ćwierć obrotu robi z szerokiego bloku wysoki, wokół jego własnego środka, więc zaznaczenie leżące spokojnie wewnątrz płótna może po obrocie zwisać poza jego dół.

Liczy się tylko to, co naprawdę zostałoby namalowane. Rogi obróconego bloku są puste, a przerwy w nadpisaniu jedynie wymazują — żadne z tego nie jest powodem, by powiększać płótno.

Powiększanie w górę lub w lewo przesuwa cały rysunek, więc widok przesuwa się razem z nim, żeby rysunek stał w miejscu — i przesuwa z nim punkt odniesienia eksportu. Dlatego powiększanie jest domyślnie wyłączone, i dlatego zestaw klatek, które mają się do siebie równać, woli płótno ustawione raz na początku.

Czyszczenie warstwy

Klawisz czyszczenia w WARSTWA usuwa wszystko z bieżącej warstwy. Warstwy poniżej są nienaruszone, a zaznaczenie nie wpływa na to — to cała warstwa lub nic, co odróżnia go od Usuń.

Dwa klawisze obok należą do tej samej grupy i dotyczą patrzenia, a nie rysowania: solo pokazuje tę warstwę samą, a klawisz krycia ją przygasza, żeby dało się obrysować to, co jest pod spodem. Żaden z nich nie zmienia modelu. Zobacz Warstwy i głębia.

Symetria

Są cztery osie lustrzane, wszystkie za jednym klawiszem w PŁÓTNO — tym z małą grafiką samych osi, która się świeci dla tych, które są włączone: | pionowa, - pozioma, i \ oraz / dla dwóch diagonal. Kliknij i pojawią się w panelu nad płótnem. Włącz dowolną kombinację, a każdy udar jest lustrzany przez wszystkie, kiedy rysujesz — to jak twarz lub symetryczna rekwizyta powstaje w ułamku przejść. Ze wszystkimi czterema włączonymi, jedno naciśnięcie pędzla ląduje w ośmiu miejscach — to każde odbicie, które kwadrat posiada, i żadna kombinacja tych osi nie może dać więcej.

M przechodzi przez przydatne ustawienia bez opuszczania klawiatury: wyłącz, jedno zaś, dwa, wszystkie cztery, wyłącz znowu. Wyłącz je w jednym kliknięciu.

Osie nie muszą siedzieć pośrodku. Szewrony w tym panelu przesuwają się o jedną komórkę na raz, więc możesz lustrzać wokół linii środkowej twarzy, która nie jest w centrum płótna; klawisz wycentrowania je przywraca.

Ukośne potrzebują kanwy, których boki różnią się parzystą liczbą. Ukośne odbicie zamienia dwie odległości, więc ląduje tylko na całych komórkach, kiedy obie osie zgadzają się w parzystości — na dowolnej kwadratowej kanwie zawsze się zgadzają. Gdzie nie mogą, dwa klawisze są odrzucone, a nie upuszczone, i mówią to, kiedy się na nich najedziesz. Alternatywą było lustro pół piksela, które stawia widoczny szew na środku rysunku.

Wiadro ignoruje symetrię, i taka jest stempel glifu — lustrzana litera czytałaby się do tyłu. Generator lustrzany, ale rośnie świeży element na każdym odbiciu zamiast kopiowania, bo trawa, która się lustrzany dokładnie, czyta się jako oczywista duplikacja.

Cofnij

Ctrl+Z i Ctrl+Shift+Z.

Jeden udar to jeden krok, od przycisku idącego w dół do wstawania — nie jeden krok na piksel. Jedno kliknięcie wiader to jeden krok. Kliknięcie, które nie zmienia nic, nic nie zapisuje, więc cofnięcie nigdy nie wydaje naciśnięcia na udarze, który nic nie zrobił.

Panel Project pokazuje, ile historii cofnięcia jest przechowywane, i mniej więcej ile jest jeszcze miejsca dla więcej udarów przy tym rozmiarze kanwy.

Poruszanie się po kanwie

ZróbWeź
środkowe-przeciągnięcie, albo Spacja+przeciągnięcieprzesuń
kółko, albo dwa palcezbliż, zakotwiczony na kursorze
Shift+kółkoprzesuń — gest touchpada
dwa palce bokiemprzesuń lewo i prawo
Ctrl+kółkozmień rozmiar niezależnie od tego, jaki znacznik trzymasz

Ostatni to jeden gest dla trzech różnych ustawień: stopnia pędzla, wysokości tuszu stempla glifu i wysokości elementu generatora. Niezależnie od tego, jakie narzędzie trzymasz, kółko zmienia rozmiar jego znacznika.

Jeśli zoom lub przesunięcie idzie w złą stronę dla twojego touchpada, odwróć to w Ustawieniach. Która strona to “prawo” zależy od ustawienia naturalnego przewijania twojego systemu, które aplikacja nie może odczytać.

Rozmiar kanwy

Panel Project ma rozmiar kanwy: predefiniowane od 16 do 256, suwaki szerokości i wysokości, blokada współczynnika, i 3×3 poduszka zakotwiczenia, która mówi, gdzie istniejące działo siedzi, kiedy kanwa rośnie lub kurczy się. Nic się nie dzieje aż do naciśnięcia Zastosuj, i Przywróć wraca suwaki do rozmiaru, który faktycznie masz.

Auto-rośnie, kiedy rysujesz poza krawędzią robi to, co mówi — kanwa rozszerza się, aby spotkać udar, który przechodzi poza granicę, aż do 256×256.

Stemple i generatory

Trzy narzędzia wkładają coś na płótno zamiast przeciągać kolor po powierzchni: pędzel tekstury wplata obraz w piksele, które już istnieją, stempel znaku wciśka znak z dowolnego fontu na twoim komputerze, a generator rośnie element — łodygę trawy, kamień, grzyb — z garstki kolorów i ziarna.

Siedzą razem, bo mają tę samą budowę: wybierasz źródło, wybierasz rozmiar, potem klik wstawia jedno.

Pędzel tekstury

N. Wplata teksturę w piksele, które już istnieją — włókna drewna, szum na kamieniu, brud na metalu.

Stempel może zmienić kolor piksela, który już istnieje i nic więcej. Ten pędzel nigdy nie tworzy nowego. To odróżnia go od dwóch poniżej, które tworzą nowy obrys, i dlatego sięgasz po niego, gdy kształt jest gotów i chce powierzchni.

Jego ustawienia to pasek tekstur, Rozmiar, Kształt, Skala — jak daleko wzór jest powiększony przed próbkowaniem, w całych krokach, więc jego włókno może być grubsze niż jeden piksel płótna — oraz ta sama karta mieszania co pędzel.

Jedna różnica od pędzla: tutaj Siła pozostaje aktywna w każdym trybie, Normal włącznie. Pędzel tekstury kładzie obraz na piksele, które już istnieją, więc jak wiele go przechodzi, ma znaczenie nawet gdy tryb to proste zastąpienie.

Pasek na karcie to tekstury, do których ostatnio sięgałeś, nie cała biblioteka — maluj jedną a będzie na czele rzędu następnym razem. Dodaj… wprowadza obraz, przycina i zmienia rozmiar w drodze; Zarządzaj… otwiera panel Media, gdzie wszystko, co zaimportowałeś, można tagować, wyszukiwać i filtrować. Prawy przycisk na miniaturze usuwa ją z paska.

Tekstury są ograniczone do 512 pikseli na długiej krawędzi na wejściu — zobacz Wprowadzanie obrazu.

Stempel znaku

T. Wybierz font z dowolnego miejsca na twoim komputerze, wybierz znak i kliknij, by wcisnąć go na płótno jako piksele.

Natychmiast staje się grafiką — nie ma warstwy tekstu i nic do ponownego edytowania, co też oznacza, że rysunek wykonany w ten sposób wygląda tak samo na komputerze, który nigdy miał tego fontu.

Rozmiar to wysokość własnego atramentu litery, w pikselach płótna — nie typograficzny rozmiar punktu. Poproś o 32 a dostaniesz 32 piksele widocznej litery, aż do wysokości samego płótna. [ i ] go przesuwają, a także Ctrl+wheel. Dopasuj do płótna powiększa literę aż do wypełnienia płótna bez wylewania się poza krawędź; szeroka litera rezygnuje z części wysokości, aby utrzymać swoją szerokość w środku.

Waga grubości lub cieńszą literę, w pięciu krokach: od tylko pikseli, które litera całkowicie wypełnia, przez cieńsze niż rysuje font i tak jak rysuje font, do każdego piksela, którego dotyka. To kontrolka, która czyni małe litery czytelne — większość fontów wymaga pogrubienia poniżej około dwunastu pikseli.

Waga to próg, to raczej poprawność niż gust. Litera wyrenderowana z miękkimi krawędziami wstawiłaby półprzezroczyste piksele do twojej grafiki, a jeden półprzezroczysty teksela stawiają cały wyeksportowany model na ścieżkę mieszania glTF — co kosztuje każdy model artefakty sortowania przezroczystej powierzchni. Cięcie pokrycia utrzymuje grafikę jedno-bitową i zamienia ograniczenie w kontrolkę, którą chcą formy liter pixel-art.

Przeglądaj znaki… otwiera panel Znaki: cały font w siatce. Dziewięć kategorii to zawęża — Wszystko, A–Z, 0–9, Interpunkcja, Strzałki, Matematyka, Bloki, Kształty, Obrazy — a pole na górze sięga czegoś, czego nie oferują: wpisz punkt kodowy jak U+2603, lub wklej sam znak, i naciśnij Enter, by wstawić go w rękę stempla.

Bloki warto znać — obok rysowania pudełek zawiera wszystkie 256 wzorów brajla, które są najlepszym źródłem tekstury ditheringu w tej skali.

Pasek narzędziowy panelu wybiera font, filtruje listę po nazwie i ma Ponowne skanowanie dla fontu zainstalowanego od czasu ostatniego odczytania listy. Lista jest gotowa w momencie otwarcia: czytana jest raz i przechowywana, więc kilka sekund na zimnym komputerze płacisz raz zamiast przy każdym uruchomieniu.

Moje znaki

Znaki, które stemplować pozostają na półce w panelu narzędziowym, więc ponowne użycie nigdy nie oznacza otwarcia przeglądarki. Każdy zachowuje font, z którego pochodzi, i kliknięcie go przywraca ten font — gwiazda wybrana ze ścieżki symboli to ciągle ta gwiazda tydzień później, nie cokolwiek, co nowy font ma w tym punkcie kodowym.

Lista pozostaje nieruchoma. Nowe wpisy są dodawane a nic, co już tam jest, się nie rusza, nie ma limitu, a pasek się zawijaa raczej nie przewija. Kiedyś była listą ostatnich i się tak zachowywała — użycie wpisu podnosiło go na front i przesuwało resztę, więc zestaw ulubionych przearanżowywał się za każdym razem. Usuń, w nagłówku karty, zdejmuje glyf z ręki z półki i pozostawia go w twojej ręce.

Zmiana fontów zostawia cię bez niczego wybranego. Ten sam punkt kodowy to inny rysunek w innym foncie, więc przeniesienie wyboru nie byłoby go utrzymaniem.

Dwie ograniczenia. Fonty emoji z kolorami nie mogą być stemplowane — zawierają obrazy, a nie obrysy, więc nie ma nic do skalowania — i są całkowicie pominięte na liście fontów; monochromatyczne twarze emoji działają normalnie. A stempel ignoruje symetrię lustrzaną, bo litera odbita czytałaby się wstecz.

Generator

K. Kliknij, by wyhodować jeden element; przeciągnij, by rozsiewać garść wzdłuż ścieżki.

To narzędzie, które decyduje, czym jest znacznik. Twoja ręka mówi gdzie i jak duży; hodowca mówi resztę, ze względu na ziarno. Sześć z nich się wysyła:

HodowcaRośnie
Łodyga trawypojedyncza łodyga, pochylona i kędzierzawa
Karykaturalna trawakępka — kępy, znaki łodyg, czubki nasion
Kamieńobrys kamienia
Karykaturalny kamieńgłaz z pęknięciami, charakterem i mchem
Karykaturalny grzybkapelusz z żeberkami, wargą, pierścieniem i trzonem
Ciało niebieskieplaneta z kraterami, rzekami, oceanami i powietrzem

Wybierz jeden z siatki klawiszy na górze karty. Pod nim jest szkółka — podgląd dokładnego elementu w ręce, w rozmiarze, w którym będzie stemplowany.

KontrolkaRobi
Zachowaj ten sam elementwyłącz, każdy stempel to nowy rzut kostką; włącz, element w szkółce to ten, który dostajesz, znowu i znowu
Losuj ponowniejeden nowy element teraz
Wysokośćjak wysoki jest przedmiot, w pikselach płótna. [ i ], lub Ctrl+wheel

Poniżej tych kontrolek należą do wybranego hodowcy, w grupach — Kształt, Wzrost, Szczegół, Karykatura, Niebo i Wysiew, zgodnie z tym, co hodowca faktycznie ma. Łodyga trawy ma Pochylenie, Kędzierzawość i Kołysanie gdzie planeta ma Powierzchnia i Niebo; karta pokazuje tylko to, co ma znaczenie.

Wysiew jest wspólny dla wszystkich sześciu: Odstęp to jak daleko elementy lądują wzdłuż przeciągnięcia, a Rozrzut to jak daleko każdy może odbiec od linii, którą narysowałeś. Przeciągnięcie z rozrzutem na zero to żywopłot; napięty, to łąka.

Półka koloru

Karta Kolory to paleta, z której element rośnie, dno elementu najpierw. Zaczyna się pusta, a pusta półka oznacza użyty jest kolor z ręki — co jest sensownym domyślnym i powodem, dla którego narzędzie działa, zanim go dotknąłeś.

Dodaj kolor z ręki umieszcza twój obecny kolor na półce; Niestandardowe… otwiera kółko dla jednego, który nie masz w ręce. Dwa lub trzy kolory to to, czego chce łodyga trawy: ciemne podstawę, jaśniejszą część, bladą czubek.

Półka należy do hodowcy, nie do projektu. Twoje zielenie są ciągle na trawie, gdy otwierasz nowy rysunek jutro — co projekt nagrywa to grafika, a wtedy kolory są w grafice.

Generator to jedyny znacznik, który odmawia powiększenia płótna. Wysiew stempluje wzdłuż ścieżki, a płótno, które rosło w środku przeciągnięcia, przesunęłoby każdą pozycję, do której spacer nie dotarł. Rysuj wewnątrz krawędzi, lub najpierw zmień rozmiar płótna.

Odbija się, w przeciwieństwie do stempla znaku — ale rośnie nowy element przy każdym odbiciu zamiast kopii. Trawa, która odbija się dokładnie, czyta się jako oczywiście zduplikowana, co jest przeciwieństwem tego, do czego symetria jest tutaj.

Kolor

Dwa kolory, zawsze

Trzymasz dwa kolory gotowe zamiast jednego, bo tak jest faktycznie rysowana grafika pikseli: wypełnienie i jego obrys, światło i jego cień, zamieniające się setki razy w jednej sesji.

Kolory, którymi malujesz to twoje, nie palety. Paleta to zapisany zestaw — miejsce, aby przechowywać kolory, które chcesz z powrotem — i nic nie ogranicza czym możesz malować. Wybierz dowolny kolor z kółka, weź jeden z płótna pipetą, lub wpisz kod heks: nic z tego nie musi być wcześniej w palecie, i nic nie zmienia jej.

Zmiana palet pozostawia kolory w twoich rękach dokładnie tam, gdzie były.

GniazdoMalowałOznaczony w siatce z
pierwotnylewy przyciskpełny pierścień
wtórnyCtrl + lewyklin w rogu próbki

Jedna zasada, wszędzie: Ctrl oznacza drugi kolor. Ctrl+klik próbkę, by ustawić drugorzędny, Ctrl+przeciągnij, by malować nim, Ctrl+Alt+klik, by pipetą na niego.

X zamieniają parę, jak robi to przycisk <> między dwoma rzędami.

Te trzy modyfikatory to co dostarcza aplikacja zamiast tego, czym jest zablokowana: drugi kolor, pipeta i usuwanie to wszystko wymienione w panelu Klawisze, i zmiana tam zmienia go wszędzie naraz — włączając wskazówki, które interfejs rysuje dla niego.

Próbka w siatce się zaświeca, gdy trzyma kolor, na którym jesteś. Jeśli dwie próbki są tym samym kolorem, obie się zaświecają — są tym samym kolorem.

Shift bije Ctrl. Usuwanie to zniszczące, więc jeśli oba są trzymane przez przypadek, czytanie, które niszczy najmniej, to to, które jest wzięte.

Kolor jest ustalony, gdy przycisk przychodzi i trzymany przez całe przeciągnięcie. Puszczenie modyfikatora w środku pociągnięcia nie zmienia tego, co reszta kładzie.

Kółko koloru

Kliknij dowolny chip koloru w zakładce Wybierz panelu Paleta a kółko otwiera się obok niego: odcień wokół dysku, nasycenie ze środka na zewnątrz, i dwa paski poniżej dla jasności i solidności.

KontrolkaRobi
dyskodcień i nasycenie razem, w jednym ruchu
Jasnośćczarne aż do pełnego koloru
Alfajak solidne — całkowicie w dół to gumka
pole szesnastkowewpisz #RRGGBB lub #RRGGBBAA, gdy znasz już kolor

Dwa małe kwadraty obok pola szesnastkowego to kolor, na którym otworzyłeś i kolor, który masz teraz, więc możesz ocenić zmianę względem tego, gdzie się zaczęła.

Maluje się, gdy przeciągasz. Kolor trafia w twoją rękę na każdej klatce, kółko jest otwarte, więc wybierasz przeciwko twojej faktycznej grafice zamiast przeciwko podglądowi. Anuluj, Esc lub klik na zewnątrz przywraca to, czym zaczęłeś.

Otwiera się obok chipu, na który kliknąłeś zamiast w środku ekranu, i nie ściemsnia obszaru roboczego za nim — powinieneś widzieć, na co wybierasz.

Wybieranie kolorów z płótna

ZróbWeź
S, lub prawy przycisk nad płótnemScyzoryk, z próbkami w nim
Alt+klikpipeta na pierwotny
Ctrl+Alt+klikpipeta na wtórny

Trzymaj Alt a kursor zmienia się w oko. To całe ogłoszenie: kwadrat, który zwykle pokazuje, gdzie ląduje twój pędzel staje się słaby, zmniejsza się do pojedynczego piksela, który ma zostać próbkowany, i oko pojawia się w nim. Dodaj Ctrl i klin pojawia się w rogu — ten sam klin, którym siatka się posługuje dla drugiego koloru — więc widzisz, do którego gniazda jest celowana pipeta zanim się zobowiążesz.

Przy niskim zoomie oko siedzi obok kursora zamiast na nim. Piksel, na którym celują, ma szerokość jeden lub dwa piksele tam, a glyf siedzący na górze by go przykrył, rzecz którą starasz się zobaczyć.

Próbkuje najwyższy widoczny piksel, który ma coś w sobie, więc to, co dostajesz, to to, co widzisz. Alt-klik pusty spacja nic nie robi — pudełko poza grafiką nie powinno ci cicho dać gumkę.

Wybieranie koloru nic nie zmienia oprócz koloru w twojej ręce. Twoja paleta nie jest dodawana, nie jest przeusuwana i nie jest zapisywana. Jeśli chcesz, aby kolor, który właśnie wybrałeś, został, umieść go sam w palecie z + w edytorze kolorów zakładki Zarządzaj.

Aby dotrzeć do gumki, kliknij próbkę gumki pod dwoma kolorami, lub trzymaj Shift podczas rysowania.

Twoja biblioteka palet

Możesz przechowywać tyle palet, ile chcesz. Każda to mały czytelny plik w ~/.config/flatty/palettes/, więc podążają za tobą w każdym projekcie bez kroku importu i możesz jedną skopiować i wysłać bez eksportowania czegokolwiek. Zobacz Twoje biblioteki aby dowiedzieć się, jak są znaleziane, tagowane i filtrowane — zakładka Zarządzaj nosi ten sam pasek filtrów co panel Media.

Flatty ma 87 palet, a nowa biblioteka dostaje dziesięć z nich — wystarczająco, by narysować wszystko, wystarczająco mało, by je przejrzeć. Od momentu przybycia to zwykłe palety: zmień nazwę jednej, edytuj ją, wyeksportuj, usuń. Reszta jest jedno kliknięcie dalej, w przeglądarce palet poniżej.

Na zakładce ZarządzajCo robi
Nowypaleta od zera: czarny i biały, gotowa do edycji
Importuj…odczytaj plik .gpl, .pal, .hex, .txt lub Adobe .ase do biblioteki
Kopiujduplikuj wybraną, więc oryginał pozostaje taki, jaki był
Zainstaluj…przeglądaj palety, które pojawiają się z Flatty, i zatrzymaj wybrane
Użyjmaluj z tą paletą od teraz. To czyta W użyciu, gdy już jesteś
Eksportuj…napisz ją z powrotem jako .gpl, .pal, .hex lub .txt
Przywróćprzywróć paletę, która pojawiła się z Flatty, do jej pierwotnego stanu, drugim kliknięciem. Pokazuje Uaktualnij, gdy nowa wersja przybyła z nowym wydaniem, i jest wyszarzona dla palety, którą stworzyłeś sam — nie ma do czego się cofać
Usuńusuń ją, na drugi klik
Oznacz… / Odznacz…datuj ją, więc filtr powyżej ją znowu znajdzie — zobacz Twoje biblioteki

Każda paleta nosi Nazwę, Opis i Autora, edytowalne na miejscu. To nie dekoracja — formaty plików, w których podróżują palety, je już noszą, i upuszczenie ich przy imporcie zamienia bibliotekę w listę nazw plików.

Poniżej znajduje się Pokaż w scyzoryku, co umieszcza tę paletę w karcie Palety scyzoryka, więc możesz się na nią przełączyć bez opuszczania płótna. Dziesięć, z którymi zaczynasz, już są w niej, więc scyzoryk działa od pierwszego dnia; wszystko, co dodasz później, jest wyłączone, dopóki nie powiesz inaczej — zobacz przełączanie palet ze scyzoryka.

Palety, które pojawiają się z Flatty

Zainstaluj… w karcie Zarządzaj otwiera półkę. Osiemdziesiąt siedem palet, zgrupowanych pod sześcioma nagłówkami — niebiańskie, postacie, maszyny, malarze, miejsca i techniki — z zaznaczonymi tymi, które już masz.

Każda karta pokazuje nazwę palety, pod którym nagłówkiem jest zgrupowana, ile kolorów zawiera i wszystkie one, ułożone na szerokości wybranej przez jej autora. Ta szerokość ma znaczenie: te palety są ułożone jako gradienty — od ciemnego do jasnego — i wyświetlane na właściwej szerokości każdy wiersz jest gradientem. Najedź na kartę, by zobaczyć zdanie o przeznaczeniu palety.

Zawężenie wyników:

  • Przełącznik Wszystko / Niezainstalowane / Zainstalowane. Niezainstalowane to użyteczne, gdy przejdziesz przez kilka.
  • Etykiety kategorii. Kliknij jedną, by zobaczyć tylko ten nagłówek, kliknij ponownie, by wrócić.
  • Pole wyszukiwania, które pasuje do nazwy, jak piszesz.

Naciśnij Zainstaluj, a paleta dołączy do twojej biblioteki. Nic innego się nie zmienia — kolory w twojej ręce pozostają dokładnie takie, jak były, więc możesz przeglądać podczas rysowania bez utraty miejsca. Paleta, którą już masz, pokazuje Zainstalowana i nie można jej nacisnąć; ta, którą edytowałeś, oferuje Przywróć; a ta, której nowszą wersję wysłaliśmy, oferuje Uaktualnij.

Escape zamyka przeglądarkę, i kliknięcie poza nią też.

Od momentu przybycia są twoje

Zainstalowana paleta nie jest wypożyczona. Zmień jej nazwę, przearanżuj, wyrzuć połowę kolorów — to plik w twoim folderze jak każdy inny, i Flatty go nie zmieni za twoimi plecami.

To, co pamięta, to skąd pochodzi, i dlatego jest Przywróć: nie ważne, jak daleko zaciągnąłeś paletę, oryginał nadal jest w programie i jedno naciśnięcie go przywraca. To także sposób, w jaki nowe wydanie do ciebie dociera — jeśli paleta, którą masz, jest ulepszona w późniejszej wersji, jej przycisk mówi Uaktualnij zamiast Przywróć, a wybór pozostaje twój.

Edycja kolorów

Wybierz próbkę, a edytor poniżej daje ci pole szesnastkowe, suwaki R/G/B/A, i < > + − do ułożenia, dodania i usunięcia. + dodaje kopię wybranego koloru, więc budowanie rampy to add-and-nudge. Paleta nie spadnie poniżej jednego koloru — zamiast tego usuń paletę.

Kolejność ma znaczenie — rampa czytana nie w porządku to nie rampa — więc przearanżowanie liczy się jako edycja.

Którą próbkę edytujesz to coś innego od tego, którym kolorem malujesz. Wybieranie koloru z rampy nie przesuwa edytora, a edycja rampy nie zmienia pędzla. Jedynym wyjątkiem jest, gdy są tym samym kolorem: wtedy zmiana następuje w twoją rękę, jak byś się spodziewał.

Przezroczystość i dwa jej rodzaje

Ta różnica ma tu większe znaczenie niż w normalnym edytorze pikseli, bo przezroczystość decyduje, czy geometria istnieje.

Całkowicie przezroczysty to nieobecność. Przezroczysty piksel nie jest częścią modelu wcale — nie dziura, nie ukryta twarz, po prostu nie ma. Gumka to po prostu całkowicie przezroczysty kolor w twojej ręce; nic nie jest dodawane do palety, gdy sięgasz po nią, i paleta utrzymuje kolory, które wybrał jej autor.

Częściowa alfa to prawdziwy kolor. Pole szesnastkowe przyjmuje #RRGGBBAA a suwak A to dostosowuje. Teksela z częściową alfą to ciągle solidna geometria nosząca pół przezroczystą teksturę — szklankę, wodę i dym się tak pisze.

Co eksport z tym robi. Domyślnym alphaMode glTF jest OPAQUE, zgodnie z którym renderery są instruowane ignorować kanał alfa i rysować każdy teksela solidnie. Zatem Flatty to deklaruje: jeśli jakikolwiek teksela w atlasie jest przezroczysty, materiał jest zapisywany jako alphaMode: "BLEND". Tylko jeśli — mieszanie ogólne kosztowałoby każdy model artefaktów sortowania przezroczystej powierzchni, w tym większość, która nie ma w sobie nic przezroczystego.

Koszt jest nieodłączny od efektu zamiast od tej aplikacji. Prawidłowe mieszanie wymaga sortowania tył-do-przodu, i większość renderi robi to na obiekt — więc półprzezroczysty model może pokazywać swoje dalekie twarze przez bliskie, w złej kolejności.

Paleta, która zawiera całkowicie przezroczystą próbkę — niektóre importowane to robią — to utrzymuje, i wybieranie jej jest takie samo jak sięgnięcie po gumkę, bo to ta sama rzecz.

Kolor ściany bocznej

Boki ekstuzji nie są malowane przez ciebie. Są wyprowadzone z przedniej strony: suwak Ściany boczne → Cień panelu Projekt mnoży kolor piksela przedniego, więc niższa wartość daje ciemniejsze boki.

To co uniemożliwia modelowi czytanie jako naklejka, i nie kosztuje nic do utrzymania — zmienia stronę przednią i boki podążają.

Gdzie pochodna to nie to, co chcesz, malowanie obwodu w panelu 3D to nadpisanie: kliknij boczną ścianę a przyjmuje kolor z twojej ręki. Zobacz Widok 3D.

Warstwy i głębia

To rozdział, który sprawia, że kształty przestają wyglądać jak płyty.

Głębia należy do warstwy, nie do piksela

Nie możesz dać jednemu pikselowi inną grubość niż piksel obok. Co możesz zrobić, to umieścić je na różnych warstwach i dać każdej warstwie własną głębię.

Twarz, nos, parę oczu: trzy warstwy, trzy głębie, i masz relief, nigdy nie opuszczając siatki 2D.

Każda warstwa nosi dwie liczby, obie u góry panelu Warstwy:

Co to oznacza
Głębiajak gruba jest płyta warstwy
Przesunięcie Zgdzie centrum tej płyty siedzi wzdłuż osi głębi

Oba to pełne piksele, a ich suwaki przeskakują po całych krokach — także w trakcie przeciągania.

Każdy suwak można wpisywać — kliknij liczbę i wpisz wartość. A Shift spowalnia przeciąganie do ćwierć szybkości, co sprawia, że zakres 129 kroków można używać w panelu szerokości stu pikseli.

Panel Warstwy

Lista warstw i warstwa, na której jesteś. Dodaj, usuń, zmień nazwę, przełącz widoczność, solo warstwę, aby pracować na niej samodzielnie, i przesuń warstwę do przodu lub do tyłu za pomocą ^ i v. Wyświetlacz na czele listy mówi, ile jest warstw i ile oddzielnych wysp grafiki się do nich dodaje.

Kolejność warstw decyduje, która warstwa wygrywa tam, gdzie dwie płyty konkurują o tę samą głębię, i kolejność mieszania 2D. To nie to samo, co to, gdzie warstwa siedzi w przestrzeni — to przesunięcie Z.

Ukrywanie warstwy i solo

Każdy wiersz ma znacznik i kropkę solo, a to dwa różne pytania. Znacznik pyta, czy ta warstwa jest częścią rysunku; kropka — czy chcę przez chwilę popatrzeć na nią samą.

Odznacz warstwę, a znika ona z rysunku — z całego. Płótno, talia, widok 3D, rysunek kreskowy, nagranie i każdy eksportowany plik powstają z warstw zaznaczonych, więc jeśli schowasz jedną i naciśniesz Eksport, dostaniesz model bez niej.

Dociera do
znacznikwszystkiego: płótna 2D, talii warstw, widoku 3D, rysunku kreskowego, nagrań i każdego pliku, który stąd wychodzi
kropka solowszystkiego, na co patrzysz, i zdjęć z tego zrobionych — ale nigdy do .glb, .bbmodel, .obj ani .stl

Solo zatrzymuje się przed plikiem modelu, bo nie jest zapisywane z projektem. To soczewka, którą włączasz i wyłączasz kilkanaście razy na godzinę, więc plik zbudowany przez nią wyszedłby jutro inaczej z tego samego rysunku, a nic w rysunku nie tłumaczyłoby dlaczego. Ukrycie jest zapisywane: schowaj warstwę, zamknij projekt, a za rok wciąż będzie schowana. Właśnie dlatego można mu zaufać na tyle, żeby trafiało do eksportu.

Ukrycie warstwy nie jest edycją. Schowaj jedną, żeby zobaczyć, co jest za nią, postaw pociągnięcie, a potem naciśnij Ctrl+Z — zniknie pociągnięcie, nie warstwa. Cofanie cofa rysunek, który powstał, nigdy sposób, w jaki się na niego patrzyło.

Patrzenie przez warstwę

Krycie przygasza warstwę na płótnie i tak właśnie rysuje się jeden kształt na drugim: zejdź warstwą z przodu do jednej trzeciej i obrysuj to, co jest za nią.

Mieszka na pasku u dołu płótna 2D, w grupie WARSTWA — to klawisz obok solo i Wyczyść. Kliknij go, a nad nim otworzy się mały panel z jednym suwakiem. Klawisz świeci tak długo, jak długo bieżąca warstwa jest przygaszona, więc warstwa przykręcona do zera tydzień temu nie zostanie taka po cichu.

Sięga płótna i niczego więcej. Ani widoku 3D, ani talii, ani rysunku kreskowego, ani pliku modelu — warstwa przygaszona do szeptu wciąż jest w modelu litym blokiem, przy każdej wartości, z zerem włącznie. Jedyne zdjęcie, które za nim idzie, to PNG rysunku, i to wyłącznie dlatego, że ten plik jest zapisanym płótnem.

Kiedyś było suwakiem w Warstwach, między Głębią a Przesunięciem Z — które są geometrią — więc czytało się jak trzeci element geometrii, a ludzie słusznie oczekiwali, że przygaszona warstwa wyjdzie blada. Nigdy nie wychodziła. Lekarstwem było przeniesienie go na powierzchnię, na którą naprawdę wpływa; notatka pod spodem, tłumacząca, że dwa sąsiednie suwaki znaczą co innego, nic by nie dała.

Nie przygasza już również kart w talii warstw. Talia ma własny sposób na usuwanie z drogi arkuszy stojących przed tobą i te dwa mechanizmy walczyły ze sobą: przygaszona warstwa wychodziła bledsza niż karta przed nią, więc najtrudniej było zobaczyć akurat tę, którą się wybrało.

^ i v przesuwają warstwę przez model

Przesuwają aktywną warstwę o jedno miejsce przez porządek od przodu do tyłu, a koszt zależy od tego, co przesuwają:

Warstwa, którą przechodziA ^
na innej głębizamienia się z nią miejscami wzdłuż osi głębi — warstwa naprawdę się porusza w przestrzeni
w tej samej płaszczyźniezamienia ich miejsca na liście, co decyduje, kto wygrywa konkurujący zakres

Przesuń warstwę w jedną stronę, a potem w drugą, a będzie dokładnie tam, gdzie zaczęła. Dwie warstwy wymieniają się pozycjami zamiast być przeliczane, więc nic się nie przesuwa, niezależnie od tego, jak długo dopasowajesz stos. To, co się tracimy to rozpiętość, którą para pokrywała: dwie płyty różnych grubości nie mogą obie zachować grubości i jednocześnie wypełnić ten sam zakres, więc luka między nimi jest zachowana, a krawędź zewnętrzna się przesuwa. Przy równych głębiach — jakie ma każda warstwa w nowym dokumencie — nic się nie porusza poza dwiema warstwami.

Cienka płyta, która była pochowana wewnątrz grubszej, jest podniesiona na wierzch zamiast zamieniana, bo wymiana centrów byłaby pozostawiona pochłonięta dokładnie tak jak była.

Pasek stanu mówi już z przodu lub już z tyłu zamiast cicho nic nie robić.

Ułóż warstwy jedna za drugą

Ułóż warstwy, ostatni klawisz na pasku narzędzi Warstw, nadaje każdej warstwie takie przesunięcie Z, żeby płyty się stykały, wyśrodkowane na zerze. To najszybsza droga od „czterech warstw na zerze” do czegoś, co ma strukturę od przodu do tyłu. Przy jednej warstwie klawisz jest odmawiany z podaniem powodu — nie ma wtedy żadnych przerw do zamknięcia.

Ukryte warstwy biorą w tym udział i nie jest to przeoczenie. Układanie rozstrzyga, gdzie każda płyta leży, a na to pytanie schowana warstwa wciąż ma odpowiedź — pomiń ją, a zostawisz pustą przerwę, która stanie się błędem w chwili, gdy warstwę z powrotem zaznaczysz.

Kilka warstw na raz

Warstwy mają własne zaznaczenie, a aktywna warstwa zawsze do niego należy.

ZróbWeź
Ctrl+klik wierszdodaj tę warstwę do zaznaczenia lub ją usuń
Shift+klik wierszwszystko od aktywnej warstwy aż do tej
klawisz zaznacz wszystko w Drzewie warstwkażda warstwa; kliknij znowu, aby wybrać tylko aktywną

Przy zaznaczeniu dwóch lub więcej, Złącz je spłaszcza w jedną. Gdzie dwie mają piksel w tej samej komórce, ta bardziej na przodzie modelu wygrywa — ta sama reguła, którą płótno 2D mieszania, więc złączenie nie może zmienić obrazu. Wynik zachowuje nazwę i głębię najniższej warstwy.

Spłaszcza warstwy, które widać, a resztę zostawia w spokoju. Odznaczona warstwa nie bierze udziału i zostaje nietknięta, więc Złącz na trzech warstwach z jedną ukrytą zostawia dwie, a nie jedną. Obie połowy mają znaczenie: spłaszczenie schowanej warstwy przywróciłoby rysunek, który został schowany, a pominięcie jej przy spłaszczaniu i usunięcie mimo to byłoby gorsze niż jedno i drugie — to już rysunek zniszczony, a nie przywrócony.

Dwie rzeczy celowo się nie liczą. Przygaszona warstwa ląduje w pełnej sile, bo krycie to sposób patrzenia na rysunek, a wpalenie go w piksele czyni ten sposób trwałym. I solo niczego nie zmienia, bo to soczewka, którą przełącza się bez przerwy — utrata warstwy przez to, jak akurat patrzyło się na stos, byłaby stratą bez żadnego gestu za nią.

Złącz jest odmawiany, a nie ukrywany, i mówi, o który z dwóch przypadków chodzi: wybrano mniej niż dwie warstwy albo mniej niż dwie z wybranych są widoczne.

Usuń z fokusem na panelu Warstwy usuwa zaznaczone warstwy.

Flextrude

F. Malujesz nad rysunkiem, aby zaznaczyć komórki, potem podnoszysz to, co zamalowałeś, w płytę na własną rękę, przed wszystkim.

To dziwna na tle innych narzędzi — w ogóle nie kłada koloru, i czyta cały stos zamiast warstwy, na której jesteś. To, co robi, to nie zaznaczenie, ale warstwa, dlatego tu mieszka.

Lawowanie, które malujesz, to nie zaznaczenie: nic się nie podnosi, nic się nie rusza, a komórki zostają dokładnie tam, gdzie są, aż poprosisz o podnoszenie.

KontrolkaRobi
Rozmiar / Kształtpędzel, którym zaznaczasz, ta sama para, którą ma sam pędzel
Głębiajak daleko podniesione są zamalowane piksele, w pikselach płótna
Natychmiastowy wybójwłączone, pociągnięcie podnosi się w momencie puszczenia; wyłączone, malujesz tyle, ile chcesz, a potem naciskasz Podnieś
Podnieśpodnieś zamalowane komórki w płytę na własną rękę
Wyczyśćusuń zamalowanie każdej komórki, pozostawiając rysunek dokładnie taki, jaki jest

Tylko komórki, które płótno rzeczywiście rysuje, mogą być zaznaczone, a odmowa jest w pędzlu, a nie w przycisku — więc lawowanie, które widzisz, to dokładnie to, na co Podnieś będzie działać.

Podnoszenie wielokrotnie, a nowe płyty się dotykają zamiast się przesuwać: każda jest umieszczona przy tyle ostatniej, na całych pikselach.

Talia warstw

Talia pokazuje warstwy jako karty unoszące się w 3D, posortowane według ich rzeczywistego położenia. To widok, w którym “która warstwa jest przed którą” przestaje być abstrakcją.

Kolejność w talii to położenie; kolejność w panelu Warstwy to priorytet. Trzymanie ich oddzielnie to to, co sprawia, że talia jest szczera:

Co to jestGdzie to zmieniaszCo to wpływa
Przesunięcie Zgdzie warstwa siedzi w objętościtryb Przesuń talii, suwak panelu Warstwy, lub ^ / v obok warstwy na innej głębigeometrię
Kolejność warstwktóra warstwa wygrywa^ / v obok warstwy w tej samej płaszczyźniekto jest właścicielem konkurującego zakresu i kolejność mieszania 2D

Dwie strzałki panelu Warstwy sięgają obu, to jest ich sens: oznaczają “przesuń to do przodu” i pozwolają dokumentowi rozważyć, czy chodzi o przestrzeń czy priorytet.

Karty są posortowane według rzeczywistego z, a remisy rozstrzygają kolejność warstw — własna reguła siatkarza, więc wachlarz nigdy nie jest fikcją.

Trzy tryby

Talia ma tryby zamiast modyfikatorów, bo lewy przycisk ma cztery możliwe znaczenia tutaj.

TrybLewy przyciskShift+lewyPrawy przycisk
Patrzprzeciąg rotuje · klik wybiera——
Malujmalujesz aktywną kartęwymazywanieobrót
Przesuńprzeciągnij kartę wzdłuż z—obrót

W trybie Maluj aktywna karta jest właścicielem wskaźnika wszędzie tam, gdzie leży pod nią, więc możesz celować w warstwę na tyle stosu poprzez grafikę bliższej. Przełączanie warstw mieszka w trybie Patrz. Flextrude to jedno narzędzie, które talia odrzuca — to, co robi, to nowa warstwa, a talia kart to nie miejsce, gdzie prosisz o jedną.

Widzenie karty, którą wybrałeś

Karty, na których nie pracujesz, są rysowane słabo, a karta stojąca między tobą a tą, którą wybrałeś, jest jeszcze słabsza. Wybierz warstwę na tyle talii, a karty przed nią ustępują wystarczająco, byś mógł je przeczytać — bez potrzeby solo, które było jedynym sposobem wcześniej.

Nie znikają, i to jest celowe: ich sylwety to większość powodu, aby w ogóle używać tego panelu. Obróć się na drugą stronę talii, a role się zamieniają, bo to, które karty są na drodze, zależy od tego, gdzie stoisz.

Wciśnij kamerę, a karty się rozpuszczają, gdy je osiągasz, po jednej płaszczyźnie na raz, dopóki warstwa, którą malujesz, nie będzie jedyną rzeczą pozostałą. Zbliżony połowicznie widoczny sąsiad to najgorsze z obu — zbyt słaby, aby być kontekstem, wystarczający, aby zabarwić piksel, który oceniasz.

Prawdziwe Z, rozrzut i etykiety

Prawdziwe Z pokazuje karty w ich rzeczywistych odstępach. Wyłącz to, a suwak rozrzutu otwiera luki, aby każda karta była widoczna i klikalny — ta sama kolejność, rozdzielona. To jest zoom wzdłuż z, nie ponowne sortowanie.

Warstwy leżące w jednej płaszczyźnie rozchodzą się o włos, więc remis widać, zamiast jednej karty schowanej za drugą. Gdy są remisy, na własnym pasku talii pojawia się klawisz Ułóż warstwy i podaje, ile warstw dzieli to samo przesunięcie — ten sam klawisz co w Warstwach, podany tam, gdzie widać problem.

Etykiety umieszczają nazwę każdej karty obok niej, a Kadruj kieruje kamerę z powrotem na całą talię.

W którą stronę biegną warstwy

Każdy projekt czyta swoje warstwy na jeden z dwóch sposobów, a wybór to przełącznik w dwóch miejscach: Warstwy od dołu do góry na karcie Umiejscowienie w świecie panelu Projekt oraz klawisz ze schodkowym blokiem u dołu widoku 3D. To jedno i to samo ustawienie — użyj tego panelu, który masz otwarty.

Płótno toPrzesunięcie Z warstwy przesuwa jąModel
wyłączone — od tyłu do przoduwidok z przoduw twoją stronęstoi, wytłoczony z kartki
włączone — od dołu do górywidok z góry, planw góręleży na ziemi, stos plastrów

Rysunek się nie zmienia, kolejność warstw też nie. Zmienia się to, którym widokiem modelu okazuje się twoje płótno. Od tyłu do przodu warstwa sięgająca najdalej w przód jest tą najbliżej ciebie; od dołu do góry ta sama warstwa jest najwyższym plastrem. Narysuj piramidę jako współśrodkowe kwadraty na warstwach o rosnących przesunięciach i włącz przełącznik. Teren narysuj jako warstwice.

Widok 3D to jedyne miejsce, w którym tę różnicę widać, i dlatego klawisz jest właśnie tam: płótno wygląda tak samo w obu przypadkach, a to jest sedno tej funkcji, nie jej ograniczenie.

Dół, środek to jedyny punkt odniesienia, który ten przełącznik przesuwa. To obietnica dotycząca świata — podstawa modelu ląduje tam, gdzie go postawisz — więc od dołu do góry opiera najniższy plaster o ziemię zamiast dolnej krawędzi płótna. Środek i Lewy górny opisują płótno i oznaczają tę samą komórkę niezależnie od tego, w którą stronę zbudowano model. Zobacz Eksportowanie.

Ustawienie jest zapisywane w projekcie i trafia do każdego eksportu, a jedno Ctrl+Z je cofa.

Co siatkarz robi z tym wszystkim

Warto wiedzieć, bo wyjaśnia, dlaczego niektóre rzeczy są niemożliwe, a inne są darmowe.

Warstwy nigdy nie są przeliczane na siatkę osobno. Dla każdej kolumny płótna zbierane są płyty wszystkich biorących udział warstw i sprowadzane do jednej listy nienachodzących na siebie odcinków, przy czym w spornym zakresie wygrywa warstwa wyższa. Ścianka przednia i tylna powstają z końców każdego ciągu; ściany boczne to te fragmenty odcinka, których nie zakrywa sąsiednia kolumna.

To oznacza, że pokrywające się i pochowane twarze nie mogą być generowane, ponieważ nic ich nigdy nie emituje. Dwie warstwy, których płaszczyzny stykają się dokładnie, nie będą walczyć z z.

Twarze następnie łączą się zachłannie w największe prostokąty. Solid 8×8 blok to sześć czworokątów. Chmura 32×32 to około 130.

Jedna konsekwencja do poznania: kolor boczny jest na kolumnę, dzielony przez wszystkie cztery ściany tej kolumny. Malowanie krawędziowe górnej ściany piksela również maluje jego ściany boczne. Na prostym biegu nigdy tego nie zauważysz, bo inne ściany są odwrócone. Na schodach, gdzie jeden piksel pokazuje dwie ściany na raz, zauważysz. To jest celowy kompromis — jeden klik koloruje cały krok zamiast czterech.

Widok 3D

Panel 3D pokazuje model, który tworzy twój rysunek, odbudowywany na bieżąco. Nigdy nie czekasz na podgląd — nie ma żadnego przycisku do aktualizacji.

Uwaga o zdjęciach w tej książce. Większość pokazuje model jako Lam::pula na Delikatnym podłożu, bo ładnie wygląda na zdjęciach. Świeża instalacja otwiera się w trybie Flatty nad tą samą Delikatną siatką — twoje kolory, na podłodze, która stoi w miejscu — a każdy inny wygląd jest o jedno kliknięcie w chipach na dole panelu. Ta sekcja pokazuje każdy z nich z osobna.

Poruszanie kamerą

ZróbWeź
lewy przycisk przesunięcieobrót
kółkoprzybliż i oddal
środkowy przycisk przesunięcieprzesuń
Shift+kółkoprzesuń
Spacja+przesunięcieprzesuń

Kąt, na którym się ustalasz, to ten, od którego Rejestrator rozpoczyna obracającą się platformę — to tutaj nagranie dostaje kadrę.

Nic nie stoi na przeszkodzie, aby zejść pod ziemię. Obróć się poniżej horyzontu, a siatka zostaje na miejscu, widziana z dołu, rysowana nad modelem zamiast za nim — to dokładnie to, czego chcesz, gdy sprawdzasz spód czegoś.

Odczyt na dole mówi, gdzie jesteś. Trzy blade znaczniki, każdy z liczbą: łuk do obrotu lewo-prawo, taki sam łuk na boku do przechyłu góra-dół, oraz miara odległości. Najedź na jeden, a powie ci, który jest który.

Wszystko, co panel oferuje, mieści się w tej jednej linii — preset kamery, podłoże, sposób cieniowania modelu, potem pięć kwadratowych klawiszy: kula, Wycentruj, Malowanie krawędzi, kierunek warstw i kamera, a dalej odczyt i przypomnienie o przesuwaniu. Zwęź panel, a linia porzuci to, co już się nie mieści — najpierw podpowiedź, potem odczyt. Poszerz go, a wszystko wraca; nic nie ginie, brakuje tylko miejsca.

Stałe kąty

Pierwszy chip w rogu czyta Swobodna orbita domyślnie. Kliknij go, aby zablokować kamerę na presecie:

Przód · Tył · Lewo · Prawo · Góra · Izometria

Używaj tych widoków, aby sprawdzić sylwetkę. Swobodna orbita dryfuje, i kształt, który wygląda dobrze ze złego kąta, może być źle od przodu.

Stały kąt to decyzja, więc to jedna z niewielu części stanu kamery, którą zapisany układ zapamiętuje. To, w którą stronę wskazuje swobodna orbita, nie.

Wyśrodkuj — przycisk z nawiasami kątowymi zamykającymi się na punkt — umieszcza kamerę z powrotem na modelu i go kadruje. To ten, którego chcesz po zmianie rozmiaru płótna lub przesunięciu warstwy na dużą odległość.

Ostatni z czterech przycisków to kamera: zapisuje obraz tego widoku, sam model bez podłoża pod nim. To to samo, co robi karta Widok 3D panelu Eksport na panelu, gdzie kadrowałeś zdjęcie. Zobacz Eksportowanie.

Podłoże

Drugi chip wybiera to, co panel rysuje pod modelem. Jest sześć opcji, i ten sam wybór dotyczy każdego otwartego panelu 3D — opisuje, jak chcesz widzieć swoją pracę, a nie do czego służy jeden panel, więc dwa widoki tego samego modelu nigdy się co do tego nie sprzeczają.

PodłożeCo dostajesz
Bez siatkimodel, unoszący się, i nic więcej
Delikatnamiękka, nieruchoma siatka — wystarczająco cicha, aby na niej patrzeć na grafikę. Domyślnie
Retro-futureanimowana siatka z neonowym blaskiem, powoli dryfująca od ciebie
Retro-powierzchniata sama siatka na solidnej podłodze pociętej na ścianki — krajobraz low-poly zamiast linii na niczym
Mgładryfujące masy mgły wokół stóp modelu
Dymwirujący słup objętościowego dymu unoszący się wokół niego

Retro-powierzchnia to ta, na której podnosisz Falę. W stylach siatki fala jest rysowana tylko w liniach; tutaj podłoga naprawdę ma kształt. Pagórki stoją między tobą a modelem, horyzont przestaje być prostą linią, a ścianki łapią światło pod różnymi kątami, gdy się toczą.

Ostatnie dwie to wcale nie siatki, a są na tej samej liście z dobrego powodu: odpowiadają na to samo pytanie — co jest pod modelem — więc uczynienie ich drugiego ustawienia pozwoliłoby im walczyć o scenę.

Każdy z nich jest dostrojony w panelu Shadery — jego kolor, jasność, jak szybko dryfuje, jak bardzo się faluje. Chip wybiera styl; panel Shadery to miejsce, gdzie żyją jego wartości. Panel Ustawienia ma taki sam wybór stylu, na wypadek, gdy już tam jesteś.

Nic nie znika do niewidoczności. Bez siatki to już robi, a siatka, którą ledwo widzisz, jest nierozróżnialna od zepsutej.

Jak model jest cieniowany

Chip po podłożu to inne pytanie: nie co jest pod modelem, ale jak sam model jest rysowany. Jak podłoże, dotyczy każdego panelu 3D od razu. Talia warstw tego nie oferuje — talia kart to nie wyciągnięty model.

TrybCo dostajesz
Flattytwoje kolory, dokładnie takie jak je namalowałeś, bez żadnego oświetlenia. Domyślnie i to, co zawiera eksport
Piankapastelowa i miękko oświetlona, z zaokrąglonymi twardymi krawędziami wyciągnięcia
Golden Claudekażdy piksel to mały, oświetlony szklany cegieł, rysunek czytany jako jasność zamiast koloru
Lam::pulamodel jako jeden kawałek barwionego szkła, oświetlony z tyłu kolorowymi lampami

Flatty to ten, któremu można zaufać. Nic absolutnie nie jest robione kolorom — żaden z naszych shaderów nawet się nie uruchamia — dlatego to jest to, w czym otwierasz, i to, do czego powinieneś wrócić, zanim zdecydujesz, że kolor jest zły.

Żaden z trzech pozostałych nie zmienia twojego modelu ani eksportu. To sposoby oglądania pracy, nie jej zmieniania, i przełączanie się między nimi nic nie kosztuje i nic nie gubi.

Pianka

Łagodzi kolory w kierunku pastelu, oświetla model tak, jakby światło przesiewało przez niego zamiast odbijać się, i lekko świeci na krawędziach, więc stos kwadratowych płyt czyta się jako coś miękkiego.

Golden Claude

Przeciwna decyzja. Gdzie Pianka ukrywa, że model to stos pudeł, tutaj pudła są tematem: każdy piksel to mały cegieł, cięty jak szkło i oświetlony z wewnątrz, a siatka, którą widzisz, to prawdziwa, którą opisuje twój rysunek.

Twoje kolory tego nie przetrwają, i to jest tryb, a nie ograniczenie — rysunek czytany jest jako jasność, a cały kolor pochodzi ze światła. Jasny piksel to jasny cegieł.

Lam::pula

Szkło znowu, ale cały model jako jeden kawałek zamiast stosu. Twoje kolory zostają, z podwyższoną wibracją, a model jest półprzezroczysty i oświetlony kolorowymi lampami świecącymi przez niego z tyłu. Cegły są wciąż tam — to one łapią promień na rogu.

Dostrajanie shadera

Panel Shadery odsłania liczby wewnątrz własnych shaderów aplikacji, gdzie zostały wyeksponowane.

Na górze jest shader, który edytujesz, pogrupowany po przeznaczeniu:

GrupaTrzyma
Model 3DLam::pula, Golden Claude, Pianka
Scenasiatka Delikatna, Retro-future, Retro-powierzchnia, Mgła i Dym objętościowy
Interfejsoświetlone panele za chipami obszaru roboczego, i każda powtarzająca się powierzchnia — szachownica, siatka pikseli, uchwyty panelu

Poniżej tego są kontrolki tego shadera, w swoich grupach. Dla Lam::pula to Materiał, Lampy, Orbita, Światło, Odbicie i Iskry; dla Retro-future kolor poświaty, jasność, drążenie i fala.

Wszystko na żywo: przeciągnij suwak, a panele 3D zmieniają się pod tobą.

Przywróć domyślne przywraca każdą wartość do tego, z czym shader się wysyła, i możesz się do tego dobrać swobodnie — pamiętane są tylko wartości, które faktycznie zmieniłeś, więc shader, którego nigdy nie dotykałeś, nie jest przypięty do liczb, które ta wersja aplikacji ma.

Shader, którego wartości są jeszcze skompilowane, mówi to wprost, zamiast oferować pusty panel.

Kulka orientacji

Pierwszy z pięciu kwadratowych klawiszy pokazuje i chowa małą kulę w prawym górnym rogu panelu. Mówi ci, w którą stronę patrzysz.

Na niejCo pokazuje
trzy kolorowe ramionaosie — różowy dla X, zielony dla Y, cyjan dla Z. Tylko dodatni koniec każdej nosi punkt, więc możesz powiedzieć, w którą stronę się obrócisz
ciemne ramięta oś wskazująca od ciebie, po dalekiej stronie kulki
pierśćieńpłaszczyzna gruntu. Otwiera się w szeroką elipsę, gdy wspinasz się nad model, i zamyka się w linię prostą, gdy jesteś z nią na tym samym poziomie

Pierśćień to część, która warta obserwacji. Zanim jeszcze przeczytasz ramię, jego kształt powie ci, jak wysoko jesteś — i się spłaszcza, gdy zbliżasz się do poziomu oka, co to dokładnie wtedy, gdy sylwetka warta jest sprawdzenia.

Siedzi w stałym rogu, a nie na scenie, i to jest całe ulepszenie nad kolorowymi liniami, które zastępuje. Te żyły w pochodzeniu modelu, więc były zakryte przez model, rosły i kurcżyły się przy przybliżaniu, i zsuwały się z krawędzi, gdy tylko przesunąłeś. Model zbudowany z dala od pochodzenia zostawiał je gdzieś daleko, odpowiadając pytaniu, które nikt nie zadawał.

W przeciwieństwie do podłoża i cieniowania, to jest na panel. Jeden widok może zachować orientację, podczas gdy drugi daje ci czystą kolej na model.

Malowanie krawędzi

Malowanie krawędzi to trzeci z pięciu klawiszy — małe wytłoczone pudełko z wypełnionymi ścianami bocznymi, czyli dokładnie tym, co koloruje. Gdy jest włączone, lewy przycisk maluje kolory ścian bocznych zamiast obracać kamerę; obracanie przechodzi na prawy przycisk, a linia obok klawisza wypisuje to na małych klawiszach, dopóki tryb jest włączony.

ZróbWeź
lewy przycisk na ścianępomaluj ją kolorem głównym
Ctrl+klikpomaluj ją kolorem pomocniczym
Shift+klikpowrót do pochodnego cienia

Ściany boczne są normalnie pochodne od przodu przez suwak Cień panelu Projekt. Malowanie krawędzi to przesłonięcie dla miejsc, gdzie pochodny nie jest tym, czego chcesz — oświetlona górna krawędź platformy, wytarta metalowa krawędź.

Kolor krawędzi nigdy nie przetrwa swojego piksela. Wymaż piksel, a przesłonięcie idzie z nim, więc kolor nie może wrócić, aby nachodzić komórkę, którą malujesz wiele miesięcy później.

I pamiętaj, że kolor boku jest na kolumnę, wspólny dla wszystkich czterech ścian tej kolumny. Malowanie górnej ścianki piksela również maluje jego boki. Zobacz Warstwy i głębia.

Kładzenie modelu na boku

Czwarty klawisz — schodkowy blok — czyta warstwy od dołu do góry: każda warstwa staje się plastrem ułożonym na poprzednim, a płótno staje się ich planem widzianym z góry. Podświetlony, kładzie model na ziemi; zgaszony, model stoi wytłoczony z kartki, jak zawsze. Karta Umiejscowienie w świecie panelu Projekt ma ten sam przełącznik, a ten jest tutaj, bo widok 3D to jedyne miejsce, w którym różnicę widać.

Zmienia projekt, nie widok — eksport idzie za nim, cofanie także — i jest ostatnią rzeczą, jaką wąski panel zachowuje przed klawiszem kamery, bo panel Projekt też go oferuje. Wszystko o tym, co robi z twoimi warstwami, jest w Warstwy i głębia.

Czytanie paska stanu

Dwa odczyty można włączyć w Ustawieniach, pod Diagnostyka, i oba rysują się na pasku stanu:

2 islands · 132 quads · 264 tris        62 fps

Wyspy to oddzielnie połączone części rysunku. Czworokąty to połączone prostokąty, które wyprodukował mesher — to liczba do obserwacji, jeśli zależy ci na koszcie rysowania, i zwykle jest dużo mniejsza niż bym się domyślał, bo solidny region łączy się w garść dużych ścian.

Szybkość klatek to średnia z ostatnich trzydziestu narysowanych klatek. Aplikacja odpoczywa między nimi, gdy nic się nie zmienia, więc to nie jest szybkość wyświetlacza, i niska liczba na nieruchomym ekranie to aplikacja oszczędzająca baterię, a nie walcząca.

Rysunek kreskowy

Ten sam model, narysowany jako grafika wektorowa i zapisany jako .svg. To prawdziwy plik wektorowy — ścieżki i wypełnienia, brak pikseli — dlatego skaluje się do plakatu, otwiera się w Inkscape lub Illustratorze i trafia na stronę obok rysunku.

Wskaż tytuł dowolnego panelu na Wektor i rysuje to, na co patrzy twój widok 3D. Obracaj model, a grafika wektorowa podąża za nim.

Podgląd i plik to ten sam rysunek. Nie ma osobnego ekranu “ustawienia eksportu” i nic się nie musi uzgadniać: to co panel pokazuje, to to co Eksportuj grafikę wektorową zapisuje, więc ustawiasz go patrząc na niego. Zmiany są zapamiętywane, więc panel otwiera się tam, gdzie go zostawiłeś.

Sześć sposobów rysowania

Wybór u góry panelu wybiera algorytm, i to naprawdę różne rysunki zamiast filtrów na jednym.

Kontur

Płaskie kształty z linią tam, gdzie powierzchnia się obraca. Najprostsza i najlepsza do rozpoczęcia.

Komórki

Każdy zamalowany piksel jako osobny kwadrat. Znacznie więcej szczegółów — i znacznie większy plik, bo ściana którą Kontur rysuje jako jeden kształt, jest tutaj tyloma kształtami ile ma pikseli.

Kreskowanie

Cieniowanie liniowe, gęstsze tam, gdzie powierzchnia odwraca się od światła. Kąt, Rozstaw i Kontrast to jego trzy kontrolki; obrazy w tej książce używają 45°, rozstawu około trzeciej części komórki i wysokiego kontrastu.

Druk gazetowy

Półtonowe punkty na jednym sicie — prasę gazetową. Sito to jak daleko od siebie siedzi punkty, Kąt w którą stronę biegną rzędy, a Wzmocnienie pogrubnia lub cieńszy środki tonalne, pozostawiając białą papier biały i czarny atrament czarny.

Akwarela atramentowa

Zmiękczone kontury i rozlewające się lawowania, gotowe od razu: Miękkość i Rozlanie startują częściowo otwarte, bo renderer o nazwie Lawowanie tuszem, który pokazywałby rysunek konturowy, wyglądałby jak ustawienie, które nie zadziałało.

Zejdź wszystkimi trzema do zera, a to będzie dokładnie rysunek konturowy — tym właśnie jest pędzel bez nacisku. Drżenie zaczyna od zera, będąc tym z całej trójki, które jest ręką, a nie medium: zdejmuje z linii linijkę, a Rozlanie pozwala kolorowi wyjść poza nią.

Tono ekranowe

Płaskie wypełnienia z punktami tonu w cieniu — strona mangi. Ton to próg, przy którym powierzchnia zaczyna przyjmować punkty, i domyślnie jest tuż nad przednimi powierzchniami, więc twoje własne ściany pozostają płaskie, a ściany odwrócone dostają ton.

Obróbka: jaki kolor wychodzi

Trzy, i dotyczą całego rysunku, a nie tylko jednego renderera:

ObróbkaDaje ci
Kolory rysunkutwoja paleta, taką jaką narysowałeś
Dwutonowyjeden solidny kolor na wszystko, na papierze twojego wyboru
Grafika wektoroważadnych wypełnień — tylko linie i nic więcej

Solidny kolor to tym Two-tone wypełnia, a Papier to co siedzi za całą stroną. Zostaw Papier w pełni przezroczysty, a SVG nie będzie miał tła, co chcesz jeśli trafi do layoutu.

Oba zostają na karcie, gdy obróbka do której należą nie jest wybrana, rysowane jako nieaktywne. Kontrolka która znika nic nie mówi o sobie; ta co pojawia się znikąd to kontrolka której nie wiedziałeś, że masz.

Linia

KontrolkaRobi
Kolor liniiwraz z alfa — linia przy połowie siły czyta się jako atrament, a nie jako obramowanie
Grubość liniiw komórkach płótna, więc to część jednego zamalowanego piksela. Zatrzymuje się przy dwóch, bo linia grubsza niż piksele które zarysowuje przestała być konturem
Linie między koloramilinia na każdej granicy koloru, nie tylko tam gdzie zmienia się powierzchnia

Obrazy w tej książce używają piątej części komórki, w czerni przy około 45%, z liniami między kolorami włączonymi. Warto zacząć tam: cienka linia czyta się jako rysunek, gdzie gruba linia czyta się jako obramowanie każdego kształtu.

Prasa

Wypełnienia to Dokładne lub Riso, i Riso zaczęło się jako błąd. Dopasowuje każde wypełnienie do siatki i zostawia kontury dokładne, więc kolor siedzi trochę obok linii — co dokładnie robi risograf gdy jego dwa bębny są o pół milimetra przesunięte. To był błąd w podglądzie, wyglądało wspaniale, i teraz to jest tryb.

Siatka Riso to jak grube jest to dopasowanie, w komórkach płótna. Ponieważ efekt to stosunek między siatką a rysunkiem, jedna komórka jest odważna na małym płótnie i prawie niewidoczna na dużym — dlatego to jest ustawienie, a nie stała.

Strona

KontrolkaRobi
Projekcja równoległaupuszcza perspektywę, więc równoległe krawędzie pozostają równoległe. Ortograficzny wygląd, i szczery dla rysunku technicznego
Kadruj jak płótnostrona przyjmuje własny kształt płótna, co ustawia grafikę wektorową w linii z rysunkiem PNG obok niego. Wyłącz to, a rysunek jest kadrowany sam w sobie, z Marginesem decydującym przestrzeń oddychania
Ukryte powierzchniejak dokładnie wylicza się co ukrywa co

Zasłanianie ma cztery ustawienia. Pierwsze trzy to ten sam rysunek w trzech cenach: Wg odległości jest szybkie i czasem błędne, Wg nakładania wylicza każdą parę, która naprawdę nachodzi na siebie na stronie, a Wg obrysu — ustawienie domyślne — jest najstaranniejsze i najwolniejsze, bo porównuje same obrysowane kształty, a nie prostokąty wokół nich.

Sprawdź zmianę kolejności z obracającej się kamery. Widok czołowy prawie nic tego nie pokazuje — każda ściana to prostokąt patrzący na ciebie i nic wiele nie może ukryć nic — więc ustawienie które wygląda dobrze prosto może być wyraźnie błędne z trzech czwartych. Obróć model przed podjęciem decyzji.

Stabilnie w ruchu

Czwarte ustawienie jest pod film i istnieje z powodu czegoś, na co pierwsze trzy nic nie poradzą: powierzchnie potrafią sobie przeczyć.

Trzy ściany można ustawić tak, że A jest przed B, B przed C, a C przed A — każdy z tych faktów jest z twojego miejsca oczywiście prawdziwy, a żaden porządek tej trójki nie spełnia wszystkich naraz. Coś musi zostać narysowane źle. Pierwsze trzy reguły ustępują tam, gdzie ich pomiar akurat dosięgnie najpierw, a ten pomiar przesuwa się wraz z obrotem kamery — więc na każdej klatce ustępuje inna powierzchnia. Widać to jako migotanie: ściana, która powinna być zasłonięta, przebija na chwilę, potem znika, potem znowu.

Stabilnie w ruchu zadaje dokładnie te same pytania co Wg obrysu i odpowiada na nie tak samo. Zmienia się to, z której sprzeczności rezygnuje: z tej, która zajmuje najmniej strony. To fakt o kształtach, a nie o położeniu kamery, więc przy obracaniu wybór pozostaje ten sam — i jest to najmniej widoczny z dostępnych wyborów, bo powierzchnie dzielące najmniejszy skrawek strony to te, przy których kolejność najmniej rzuca się w oczy.

Migocze wtedy mniej więcej dziesięć razy mniej obrazu. Migotania nie usuwa — rysunek, który ma w sobie sprzeczności, nadal je ma, a to rozstrzyga tylko, gdzie one wylądują. Sięgaj po nie zawsze, gdy kamera się rusza: przy nagrywaniu obrotu i przy zwykłym oglądaniu modelu dookoła.

Na nieruchomym obrazie nie ma czemu migotać, więc różnica jest mniejsza — te same powierzchnie wciąż sobie przeczą, a całe to ustawienie wybiera po prostu mniejsze, przy których się pomylić. To Wg obrysu plus przebieg porządkujący, więc kosztuje odrobinę więcej i nigdy nie jest gorsze; Wg obrysu pozostaje domyślne, bo to na nim komponuje się większość rysunków.

Wysłanie tego

Dwa przyciski, oba w panelu Eksport:

  • Eksportuj grafikę wektorową (SVG) zapisuje plik wektorowy.
  • Eksportuj grafikę wektorową (PNG) zapisuje ten sam rysunek rasteryzowany, w rozmiarze jaki mówi Rozmiar obrazu karty.

Żaden nie ma własnego renderera — oba są rysowane przez dokładnie ten sam kod co podgląd — więc plik nie może być niezgodny z tym co widziałeś.

Nagrywanie

Zdjęcie modelu pokazuje jedną jego stronę. Nagranie obraca go dookoła, filmuje płótno w trakcie rysowania albo filmuje sam program Flatty podczas pracy — i zapisuje plik, który się odtwarza, gotowy do wysłania albo wrzucenia na stronę sklepu.

Wskaż nagłówek któregoś panelu na Rejestrator. Wszystko, czego potrzebuje nagrywanie, jest na jednym panelu, a nagłówek każdej karty mówi ci, co otrzymasz, zanim to nagra.

Co możesz nagrywać

Menu Nagraj na górze wybiera temat, a reszta panelu się do niego dostosowuje — kontrolki, które nie mają sensu przy wybranym temacie, są wyszarzone z wyjaśnieniem, zamiast znikać. Całe karty to inna sprawa: filmowanie okna nie ma obrotu, kadru ani tła do ustawienia, więc te trzy nie rysują się wcale.

Model obracający się

Wyciągnięty model na tarczy obrotowej, z podłożem i cieniowaniem, które ustawiłeś, zaczynając od kąta, w który wskazuje twój widok 3D. Najpierw ustaw ujęcie — obracaj, dopóki nie będzie dobrze — a nagrywanie zaczyna się dokładnie z tego widoku.

Grafika kreskowa obracająca się

Ten sam obrót, rysowany jako grafika kreskowa. Używa renderera i ustawień z panelu Wektora, więc to, co tam ustaliłeś, to otrzymujesz.

Płótno podczas rysowania

Przyspieszony film twojej pracy. Ten nie obraca niczego — bierze klatkę za każdym razem, gdy rysunek się zmieni, więc czas spędzony na myśleniu nic nie kosztuje, a długość filmu zależy od tego, ile naprawdę narobiłeś, a nie od tego, jak długo tam siedziałeś.

Naciśnij Nagraj, potem rysuj. Naciśnij Stop, gdy będziesz zadowolony, albo pozwól mu działać do liczby klatek w nagłówku i sam się zatrzyma.

Całe okno programu, podczas pracy

Flatty filmuje siebie: okno dokładnie takie, jakie widać na ekranie, podczas pracy w nim. To jedyne nagrywanie, które nie kończy się samo — trwa aż do zatrzymania albo do wyczerpania limitu na karcie — i to jedyne, które można wstrzymać.

Wymaga ffmpeg i zapisuje tylko wideo, nic więcej.

Filmowanie okna

Wybranie okna wymienia środek panelu. Obrót, kadr i tło znikają — nie ma kamery do przesuwania, kształtu do wyboru ani gruntu za modelem, bo kadrem jest okno — a ich miejsce zajmuje jedna karta.

Rozmiarwysokość, w jakiej wychodzi plik. Własny rozmiar okna to ustawienie domyślne i najtańsze, bo każde inne każe koderowi przepróbkować każdą klatkę. Pozostałe trzy — 720p, 1080p, 1440p — to wysokości, w jakich wideo naprawdę się dostarcza.
Klatek na sekundęod dziesięciu do sześćdziesięciu, domyślnie trzydzieści. Celowo niżej niż limit obrotu: każdą klatkę odczytuje się tutaj z okna w trakcie pracy, więc wysokie tempo spowalnia to, co właśnie jest filmowane.
Jakość wideojak mocno stara się koder. Ta dotyczy obrazu, nie rozmiaru pliku.
Zatrzymaj pominuty, od jednej do sześćdziesięciu, domyślnie dziesięć. Nagranie, którego nikt nie zatrzymał, inaczej zapełniłoby dysk.

Nagłówek liczy piksele, które plik będzie zawierać, zanim cokolwiek nagrasz — tak samo jak nagłówek kadru przy obrocie.

Wskaźnik w nagraniu jest rysowany, nie filmowany. Prawdziwego nie ma na obrazie, który zwraca okno, więc bez Rysuj wskaźnik materiał pokazuje kontrolki reagujące na nic. Zaznaczaj kliknięcia stawia pierścień wszędzie tam, gdzie zostaje naciśnięty przycisk — a bez narysowanego wskaźnika nie ma czego zaznaczać, więc jest wyszarzone, zamiast stać tam bezczynnie.

Oba są włączone na początek.

Pod nimi, gdy program to ustali, wiersz mówi, czy wideo tworzy karta graficzna, czy procesor. To jedyna rzecz na tej karcie, której nie można zmienić — można się jej tylko dowiedzieć — i to różnica między nagraniem, które kosztuje program prawie nic, a takim, które dzieli z nim rdzeń.

Obrót

Ta karta i dwie następne należą do nagrania renderowanego — modelu, rysunku konturowego albo płótna. Przy filmowaniu okna nie rysują się wcale: zamiast nich jest ta jedna karta powyżej.

Kamera wybiera, jak się porusza, i te trzy to naprawdę różne filmy, a nie ustawienia jednego.

Tarcza obrotowacałą drogę dookoła, od kąta, który ustawiłeś. Klasyczna prezentacja.
Bez ruchukamera się nie porusza — ale nagrywanie nie jest statyczne. Twoje podłoże się porusza: dryfująca siatka, falowanie, mgła się toczy. To ujęcie do pokazania atmosfery, gdy nic innego nie konkuruje o uwagę.
Krążeniekamera wykreśla małe okręgi wokół miejsca, gdzie ją zostawiłeś, jak by to robiła ręka. Bliska strona twojego modelu porusza się względem dalekiej strony i cała rzecz wygląda na solidną — sztuczka, która sprawia, że statyczny render wygląda na trójwymiarowy.

Potem trzy suwaki, a nagłówek sumuje je dla ciebie.

Obrotyjak daleko obraca się kamera — albo, w trybie krążenia, ile małych okręgów robi. W obu przypadkach całkowita liczba kończy się dokładnie tam, gdzie zaczęła, więc plik zapętla się bez skoku. W trybie bez ruchu nie ma co liczyć i suwak to pokazuje.
Sekundyjak długo trwa gotowy film. Nagrywając płótno, to maksimum, które może działać — zatrzymuje się tam lub gdy ty się zatrzymasz.
Klatek na sekundęjak płynnie się porusza. Domyślnie 30 i wygląda dobrze.

GIF nie może liczyć szybciej niż pięćdziesiąt klatek na sekundę. Format mierzy każdą klatkę w setnych częściach sekundy, więc powyżej pięćdziesięciu nie może utrzymać deklarowanej prędkości. Suwak tam się zatrzymuje z tego powodu.

Ramka

Rozmiar to dłuższa krawędź, i to jedyne ustawienie, które decyduje, jak duży będzie twój plik — nagrywanie płaci ceną za rozmiar w każdej klatce, dlatego rozmiary oferowane tu zatrzymują się poniżej tych dla zdjęć statycznych.

Proporcja to kształt:

Jak widokkształt twojego panelu 3D, więc to, co zakadruj, to otrzymujesz. Nagrywając płótno, to jego kształt.
Kwadratdo miniatury lub awatara.
Szerokie (16:9)do strony sklepu lub wideo.
Pionowe (9:16)do telefonu trzymanego pionowo.

Nagłówek pokazuje dokładne piksele, na które się ustaliło, zanim cokolwiek nagra.

Wyższa ramka pokazuje mniej modelu, nie więcej. Kamera patrzy w górę i w dół o stałą ilość bez względu na wybrany kształt, więc zawężenie ramki zawęża to, co widać na bokach. Szeroki model w wysokiej ramce miałby obcięte końce — po co następny przełącznik.

Utrzymuj model w kadrze ustawia kamerę wystarczająco daleko, aby nic się nie przycinało w żadnym punkcie obrotu, nie tylko pod początkowym kątem. Jest włączony domyślnie. Wyłącz, jeśli celowo ustawiłeś odległość i chcesz dokładnie tego.

Na czym się siedzi

Sits on to tło. Cztery próbki obejmują większość — kolor widoku, czarny, biały lub nic — a przycisk obok nich otwiera pełną paletę dla czegokolwiek innego.

Pierwsza próbka, kolor widoku, podąża za twoim motywem: zmień kolory interfejsu później, a nowe nagrywanie je podąża. Kolor, który mieszasz, pozostaje dokładnie tym kolorem.

Wybranie Brak daje ci nagrywanie bez tła, więc twój model może pójść bezpośrednio na kolorową stronę.

Co wychodzi

Animowany GIF nie wymaga niczego zainstalowanego i przy nagraniu renderowanym zawsze jest dostępny. Odtwarza się w każdej przeglądarce, każdym oknie czatu, na każdej stronie sklepu, bez odtwarzacza i bez wtyczki. Przy płaskim pixel arcie jest dokładny — namalowane kolory to dokładnie te, które trafiają do pliku.

Wideo tworzy też .mp4, które jest znacznie mniejsze i ostrzejsze niż GIF dla tego samego nagrywania. Potrzebuje ffmpeg na twoim komputerze; jeśli go nie masz, przełącznik jest wyszarzony i o tym mówi. Jakość wideo wybiera, jak bardzo się stara — Mniejszy plik, Zrównoważona lub Najlepszy wygląd — i tylko wideo go czyta, nigdy GIF.

Z ffmpegiem mogą być dwa różne kłopoty i czyta się je inaczej. Jego brak widać od razu i wyszarza przełącznik. To, że jest, ale nie potrafi zapisać tam, gdzie Flatty to zobaczy — zwykle winna jest instalacja w piaskownicy — można odkryć tylko przez próbę, więc ten kłopot zgłasza się dopiero po niej, a potem nagranie, które nie ma nic innego do zapisania, zostaje odrzucone, zamiast lecieć w pustkę. Obrót zamówiony jako GIF i wideo i tak powstanie: GIF zapisuje sam Flatty i nie wymaga niczego zainstalowanego, więc brakujące wideo to ostrzeżenie obok gotowego pliku.

Filmując okno, nie ma tu nic do wyboru. Zawsze zapisuje wideo i tylko wideo, w rozmiarze i jakości ustawionych na własnej karcie. GIF-u nie ma wcale, a przełącznik wyjaśnia dlaczego: nagranie trwające aż do zatrzymania to nie jest długość, którą format udźwignie.

Zachowaj klatki zostawia numerowane PNGi, z których nagrywanie powstało, w folderze obok, na wypadek, gdybyś chciał je wziąć gdzieś indziej. Domyślnie wyłączone, bo to tylko materiał roboczy.

Wszystko ląduje w folderze exports projektu, obok każdego innego eksportu, pod nazwą mówiącą, czym jest: .view.gif dla modelu albo płótna, .vector.gif dla rysunku konturowego, te same dwie z .mp4, i .window.mp4 dla samego programu.

Klawisze w stopce

Klawisze w stopce, u dołu karty ŹRÓDŁO, umieszczają Nagraj, Wstrzymaj i Zatrzymaj wzdłuż dolnej krawędzi okna, żeby nagranie można było zacząć, wstrzymać i skończyć bez wracania do tego panelu. Liczy się to najbardziej przy tym jedynym nagraniu, które filmuje panel, w którym inaczej trzeba by klikać.

Stoją na początku grupy przy prawej krawędzi, przed flagą, więc trzy kontrolki, które są tam zawsze, zachowują swoje miejsca. Wszystkie trzy pojawiają się razem — Wstrzymaj jest wyszarzone z wyjaśnieniem przy nagraniach, których nie da się wstrzymać, zamiast być pominięte, więc odległość od Nagraj do Zatrzymaj nigdy nie zależy od tego, co się filmuje.

Wyłączone, dopóki się o to nie poprosi. Stopkę celowo zmniejszono z ośmiu kontrolek do trzech, a ta grupa nie ma czego tam szukać u kogoś, kto niczego nie filmuje.

Podczas nagrywania

Pasek zastępuje przycisk Nagraj i liczy klatki w miarę powstawania.

Zatrzymaj znaczy dwie różne rzeczy, a która z nich — zależy od tego, co się filmuje. Obrót zostaje wyrzucony: to na wpół zrobiony render, a nic niedokończonego nie zostaje na dysku. Nagranie okna zostaje skończone i zapisane — jego klatki były kodowane w miarę powstawania, więc jest tam film wart zachowania.

Wstrzymaj należy tylko do okna, stoi obok Zatrzymaj, a przy wszystkim innym jest wyszarzone z wyjaśnieniem. Wstrzymane nagranie po prostu nie dostaje klatek, więc czekanie zostaje pominięte w filmie, zamiast zostać w nim zastygłym kadrem: można się zatrzymać, żeby pomyśleć, pójść czegoś poszukać — a nagranie ruszy dalej od tego miejsca.

Obrotnica renderuje tak szybko, jak potrafi, i to celowo: to zadanie, na które się czeka, więc przez te kilka sekund program działa wolno. Filmowanie płótna jest przeciwieństwem — pracuje tylko wtedy, gdy naprawdę rysujesz, więc nie wchodzi w drogę, a program siedzi cicho, kiedy myślisz. Filmowanie okna jako jedyne kosztuje coś przez cały czas: każda klatka jest odczytywana z okna, i dlatego jego tempo zatrzymuje się na sześćdziesięciu, a nie na limicie obrotu.

Otwarcie innego projektu zatrzymuje nagrywanie w trakcie. Nagrywa ten rysunek do folderu tego projektu, a przeniesienie go dałoby jeden film dwóch różnych rzeczy.

Wstawianie obrazu

Dwa zadania potrzebują obrazu z zewnątrz: umieść fotografię lub sprite’a na płótnie, i dodaj teksturę do biblioteki mediów. Oba przechodzą przez ten sam edytor, więc nauczysz się raz.

Tam się dostać

AbyZrób
umieści obraz na płótnieklawisz obrazu w WSTAW, u dna płótna
umieści obraz na nowej warstwiejej strzałkę, potem klawisz w panelu
dodaj teksturę pędzlaDodaj… w karcie pędzla teksturowego, lub kafelek + w panelu Media
wklej ze schowkaCtrl+V z obrazem na nim

Co otworzy

PNG, JPEG i GIF.

Biblioteka mediów sama trzyma tylko PNG, i ta asymetria jest celowa: materiał źródłowy przybywa jako cokolwiek aparat lub kolega stworzył, a ten ekran to zmienia w jedyny format, jaki biblioteka przechowuje. Tekstura opuszcza tutaj jako PNG, niezależnie od tego, jak przybyła. Obraz przeznaczony dla płótna nigdy nie jest plikiem — trafia bezpośrednio do dokumentu jako piksele.

WebP i AVIF nie są oferowane, ponieważ Go nie ma dekodera dla żadnego z nich w standardowej bibliotece, a alternatywy to nowa zależność lub łańcuch narzędzi C.

Obraz powyżej 40 megapikseli jest odrzucony z powodem na panelu — czytanym z nagłówka pliku, więc absurdalny panorama kosztuje kilkadziesiąt bajtów zamiast zamarzniętej sekundy.

Duże jest w inny sposób w porządku. Fotografia 4000 pikseli to zupełnie dobry źródło dla pędzla 512 pikseli. Otwiera się, i wynik jest ograniczony, a nie plik odrzucony.

Która limit stosuje się zależy od pracy:

ZadanieLimit na długiej krawędzi
tekstura pędzla512 px
na płótnowłasna długa krawędź płótna

Wyświetlanie rozmiaru mówi (na granicy … px) podczas gdy limit utrzymuje wynik, więc obraz, który wyszedł mniejszy niż oczekiwany, mówi dlaczego, a nie wygląda jak zepsute suwaki.

Przycięcie

Sześć presetów proporcji: Dowolny, Kwadrat, 3:2, 4:3, 16:9 i Źródło (kształt, jaki plik już ma). Dowolny jest pierwszy, bo to jest to, co większość sesji chce — “część fotografii z cegłą w niej” to kształt, nie proporcja. Kwadrat to to, co tekstura pędzla kafelkowa zwykle chce.

Z zablokowaną proporcją, przeciągnięcie narożnika utrzymuje przeciwny narożnik w miejscu, a przeciągnięcie krawędzi rozszerza drugą oś symetrycznie wokół środka. Przełączanie się między presetami utrzymuje przycięcie wyśrodkowane i mniej więcej jego obszar, więc bezpiecznie się go pstryko.

Trzy akcje siedzą pod kluczami:

KontrolkaRobi
Wypełnij (strzałki do narożników)rozszerza przycięcie, aż do spotkania obrazu — największa ramka bez pustego narożnika
Przytnij (nożyczki)zmniejsza przycięcie do tego, co jest faktycznie nieprzeźroczyste, bez straty piksela
Zerujcały obraz ponownie, nieobracany i nieodwracany

Przytnij bierze skrajnie nieprzeźroczyste piksele całe, a nie przecina przez ich środki, i ignoruje alfa poniżej progu — w przeciwnym razie źródło, którego “pusty” margines nie jest całkiem pusty, przytnąłoby się na nic. Jeśli nie ma nic nieprzeźroczystego wcale, mówi to zamiast tego.

Wyprostuj

Obróć w krokach 90°, przerzuć poziomo lub pionowo, i przesuń suwak Kąt dla małej korekty, którą potrzebuje ręczna fotografia. Narożniki, które drobny kąt otwiera, wychodzą przezroczyste, a Wypełnij to, co je przycina.

Wyświetlanie obok klawiszy mówi gdzie jesteś: pionowy, lub ile obrotów i ile stopni.

Rozmiar

Rozmiar idzie za przycięciem utrzymuje wynik na własnej liczbie pikseli przycięcia, do stosowanego limitu. Wyłącz to i suwaki Szerokości i Wysokości są twoje, z zachowaj kształt blokującym aspekt. Dowolna liczba może być wpisana.

gładkie łączy piksele podczas zmiany rozmiaru. Jest słuszne dla fotografii i błędne dla pixel artu, dlatego jest wyłączone — i dlaczego podgląd mówi twarde piksele lub łączone, więc możesz zobaczyć, co otrzymujesz.

Dla pixel artu liczba, która liczy się, jest zwykle mała — robisz sprite 32 pikseli, nie tapetę — i podgląd w prawym górnym rogu pokazuje dokładnie to, co otrzymasz, z tym, jak daleko został powiększony lub zmniejszony.

Na płótno

Obraz umieszczony na płótnie przybywa unoszący się, dokładnie jak wklejka: przeciągnij to, zmień rozmiar z narożników, obróć to ramieniem, przesuń to strzałkami. Nic nie jest wpisane w warstwę, aż do jej upuszczenia. Patrz przenoszenie tego, co jest w locie.

Wybierz jako nową warstwę i wyląduje na własnej warstwie, co zwykle jest tym, co chcesz dla grafiki referencyjnej, którą zamierzasz obrzeć i potem ukryć.

Twoje biblioteki

Cztery kolekcje należą do ciebie, a nie do żadnego rysunku: twoje palety, twoje media, twoje motywy i twoje zapisane układy. Towarzyszą ci z projektu do projektu bez kroku importu i żyją w folderach małych czytelnych plików obok twoich ustawień.

BibliotekaGdzieJeden plik to
Palety~/.config/flatty/palettes/plik .json
Media~/.config/flatty/media/.png plus mały .meta.json obok niego
Motywy~/.config/flatty/themes/plik .json
Układy~/.config/flatty/layouts/plik .json

Jedna zasada decyduje co idzie gdzie. Preferencja to ustawienie, które zmieniłeś, i żyje w pliku ustawień. Zasób to rzecz, którą zrobiłeś lub zaimportowałeś, o nazwie, którą możesz chcieć skopiować, zachować lub wysłać komuś. Zasoby żyją w folderze, po jednym pliku każdy — więc możesz jeden zrobić kopię, wysłać mailowo, lub wrzucić ręcznie.

Upuszczenie PNG do folderu media z menedżera plików robi z niego pędzel przy następnym uruchomieniu Flatty. To nie efekt uboczny; to punkt, że folder jest folderem.

Jest piąte miejsce, i to żadne z powyższych: pamięć podręczna, w katalogu pamięci podręcznej systemu, trzymająca to, co Flatty może przebudować — listę fontów na maszynie i miniatury galerii. Usunąć kiedy chcesz.

Okienko Media

Wszystko, co zaimportowałeś — tekstury pędzli i zdjęcia referencyjne — w jednej galerii. Przełącz dowolne okienko na Media lub naciśnij Zarządzaj… w ustawieniach pędzla tekstury.

Kliknij miniaturę, a kolumna po prawej wypełnia się tym zdjęciem i wszystkim, co możesz z nim zrobić. Kafelek + na końcu siatki przynosi nowe.

W prawej kolumnieCo robi
Nazwazmień jego nazwę na miejscu. Zmiana nazwy nigdy nie przesuwa pliku, więc wszystko, co na niego wskazuje, nadal działa
TypTekstura pędzla lub Referencja — filtr, nie folder
Maluj tymwłóż teksturę do ręki pędzla tekstury i podnieś pędzel
Umieść na płótnieprzycięj i zmień rozmiar, potem przeciągnij na miejsce jako zmiennoprzecinkowe wklejenie
Edytuj…przycięj, wysprostostuj i zmień rozmiar. Wynik jest archiwizowany jako nowe zdjęcie i to pozostaje w spokoju
Przypnij / Odepnijpowiedz, że ten projekt go używa, zanim z nim malowaćleś
Oznacz… / Odznacz…archiwizuj to, aby filtr mógł znowu je znaleźć
Usuńusuń z biblioteki i dysku na drugies kliknięcie

Pola zaznaczania na miniaturach służą do zrobienia czegoś kilku na raz. Z pewnymi zaznaczonymi, prawa kolumna staje się Wybrane i jej przyciski działają na wszystkie. Wyczyść odznacza wszystko.

Zaznaczenia przetrwają zmianę filtru. To sprawia, że zwykła przebieg działa: zawęź do Bez etykiety, zaznacz wszystkie, oznacz je, potem zawęź do czegoś innego. Zaznaczony rząd, który filtr od tego czasu ukrył, pozostaje w spokoju — przyciski nigdy nie dotarły do czegoś, czego już nie widzisz.

Etykiety

Etykieta to dowolne słowo, które lubisz. Dodaj kilka do czegoś, a pasek filtru może je znowu znaleźć w bibliotece dwustu.

Wielkość liter nie ma znaczenia i nie ma znaczenia jak je po raz pierwszy wpisałeś. Forest, forest i FOREST to jedna etykieta. Chip pokazuje pisownię, którą użyłeś po raz pierwszy, a wszystko inne porównuje je jako to samo słowo — więc biblioteka nie może cicho zebrać trzy prawie identyczne etykiety, które dzielą twoją pracę między nimi.

Kliknij prawym przyciskiem na chip etykiety aby zmienić jej nazwę wszędzie lub usunąć ją z wszystkiego. To jedyne lekarstwo na błąd pisowni: forrest musi stać się forest na każdym zdjęciu na raz, ponieważ błąd pisowni to jedyna rzecz je łącząca. Zmiana nazwy na już istniejącą etykietę scala je.

Wpisanie w pole etykiety oferuje słowa, których wcześniej używałeś. Niemożność zapamiętania ubiegłotygodniowej pisowni to główny powód, dla którego listy etykiet się niszczą.

Znajdowanie rzeczy

Pasek filtru siedzi nad galerią mediów i kartą Zarządzaj biblioteki palet, i to ten sam zestaw kontrolek w obu.

KontrolkaZawęża się o
zakresktóra część biblioteki — patrz poniżej
typtylko media: tekstura pędzla lub referencja
sortowaniepo nazwie, najnowsze pierwsze, lub ostatnio używane
pole wyszukiwaniaczęść nazwy
chipy etykietkliknij jeden, aby go wymagać

Każda etykieta, którą dodajesz pokazuje ci mniej. Wymóg forest i stone daje ci rzeczy noszące obie, a nie rzeczy noszące każdą. To sprawia, że filtr jest przydatny w dużej bibliotece; pole wyszukiwania jest tam dla czasów, gdy chcesz luźniejszą rzecz.

Pięć zakresów

ZakresPokazuje
Wszystkocałą bibliotekę
Ten projektco ten projekt przypina i co było widać że używa
Bez etykietyskrzynka — wszystko zaimportowane i jeszcze nie archiwizowane
Nieużywanew żadnym projekcie i nigdy z tym nie malowane — co jest bezpieczne do usunięcia
Brakująceodwołane przez ten projekt i już nie ma w bibliotece

**Bez etykiety to twoja skrzynka. ** Zaimportuj czterdzieści zdjęć i wszystkie wylądują tam; to jest gdzie archiwizujesz je.

Nieużywane to odpowiedź na szufladę, w której wszystko się kończy. To jedyna widok, który mówi ci co jest bezpieczne do usunięcia po trzech latach — i potrzeba oby części prawdy, więc coś, co projekt przypina nigdy nie jest tam wymienione, nawet jeśli nigdy z tym nie malowałeś.

Co ten projekt używa

Zakres Ten projekt dotyczy rysunku, który masz otwarty, a nie biblioteki.

Flatty obserwuje co faktycznie malowaćleś: pociągnięcie teksturą i zanotowuje że ten projekt jej użył. To połowa którą dostajesz za darmo i to sprawia że Ten projekt jest godny zaufania zamiast aspiracyjny.

Przypnij to druga połowa — mówisz “ten projekt używa te” zanim je dotknąłeś, to jak zestaw jest zbierany na początku pracy zamiast odkrywany na końcu. Przypięte zdjęcia są odznaczone jako takie.

Dlaczego się nie sprząta. Gdy pociągnąłeś teksturą, jej piksele są w twojej pracy. Nic nie może potem powiedzieć czy malowaćleś nad każdym śladem tego, więc Flatty nigdy cicho nie usuwa czegoś z listy — ostatecznie usunęłby coś na co się polegało. Zapominanie to przycisk, który naciśniesz.

Jeśli ten projekt nazwa coś, co od tego czasu usunąłeś, jest wymienione pod Brakujące zamiast cicho znikać, więc odwołanie które zniknęło to coś czego się dowiadujesz tutaj zamiast gdy pójdziesz je szukać.

Pakowanie projektu do wysłania

Pakuj do udostępnienia…, w okienku Eksport, prosi o nowy, pusty folder i kopiuje twój projekt do niego razem z każdym zasobem, który używa:

somewhere/
  fluffy cloud/         the project, exports and all
  library/
    media/              the textures it uses
    palettes/           the palettes it uses

Rozpoakowaj ten folder i to kompletne przekazanie — dzieła sztuki i wszystko czym było zrobione.

To musi być pusty folder. Pakowanie do jednego, który już coś trzyma jest odrzucane, ponieważ nie miałbyś sposobu powiedzenia później które pliki pochodzą z tego uruchomienia a które były starszą kopią.

Dlaczego biblioteki nie są wewnątrz każdego projektu od razu. Mogłyby być, i wtedy każdy projekt byłby autonomiczny bez przycisku. Ale czterdzieści tekstur przez dwadzieścia projektów to osiemset plików, i ulepszenie jednego zostawia dziewiętnaście przestarzałych kopii. Utrzymanie jednej kopii i pakowanie na żądanie kosztuje cię jeden przycisk w dni kiedy faktycznie coś wysyłasz, i nic w całej reszcie czasu.

Projekty

Projekt to folder

To cały model. Nie ma biblioteki, nie ma bazy danych, nie ma wyznaczonego folderu głównego i nic nie jest nigdzie zarejestrowane.

Projekt to każdy folder zawierający plik project.fdraw. Może się znaleźć gdziekolwiek trzymasz swoją pracę — obok źródła gry, na pendrive, w folderze który synchronizuje zespół. Przenieś go, a to wciąż projekt. Skopiuj go i masz dwa.

sprites/fluffy cloud/
  project.fdraw          the drawing — this is your work
  exports/               everything you have exported
    latest/              the copy your game loads

Tworzenie projektu

Nowy projekt — z ekranu wyboru przy starcie lub panelu Projekt — otwiera przeglądarkę na folder, wewnątrz którego będzie twój projekt.

Przejdź do miejsca gdzie powinien pójść, wpisz nazwę w wierszu pod listingiem i naciśnij Utwórz. To tworzy folder o tej nazwie wewnątrz tego w którym stoisz i umieszcza w nim project.fdraw.

Linia u dołu mówi dokładnie co ma być napisane:

-> /home/you/sprites/fluffy cloud/project.fdraw

Odpowiedź to zawsze dziecko tego co patrzysz. Panel przegląda rodzica i nazywa projekt poniżej, więc nie ma sposobu aby przypadkowo zamieniać folder przez który przechodzisz w projekt. Klawisz nowego folderu na pasku narzędzi tworzy rodzica; wiersz Nazwa nazwę projekt, i te dwa nie konkurują już.

Folder to tożsamość projektu, ale nie jego nazwa na zawsze: pole Nazwa panelu Projekt zmienia jego nazwę kiedy chcesz. Nazwy folderów są literalne — spacje i wszystko — i tylko znaki które filesystem nie przyjmuje są odrzucane.

Folder który już zawiera projekt jest odrzucany, z powodu pokazanym w panelu zamiast po kliknięciu.

Panel Projekt

Gdzie mieszkają własne ustawienia dokumentu. Wszystko o rysunku jako obiekcie zamiast jako zdjęcie.

KartaTrzyma
ProjektNazwa, Lokalizacja, i Zapisz, Zapisz jako…, Nowy projekt…, Otwórz projekt…
Ostatnie projektyte które otworzyłeś wcześniej
Płótnopredefiniowane rozmiary od 16 do 256, szerokość i wysokość, blokada proporcji, podkładka kotwy, Zastosuj / Cofnij, automatyczne powiększanie i ile historii cofania jest trzymane
Ściany boczneOdcień — ściana = piksel frontu × odcień — i przypomnienie że rim face w 3D go nadpisuje
Położenie w świecieWarstwy od dołu do góry, Punkt odniesienia i Px / jedn., z wynikającym z nich rozmiarem w świecie

Lokalizacja mówi gdzie żyje otwarty projekt, i mówi Jeszcze niezapisane gdy nie ma domu. Bez folderu głównego nigdzie w designie, “gdzie to jest?” ma dokładnie jedną szczerą odpowiedź i jest ona zapisana.

Zapisz jako… przenosi projekt bez zmiany jego nazwy. Dokument który już ma nazwę ją zachowuje. Tylko dokument który nigdy nie był nazwany bierze swoją nazwę z folderu.

Nic co zapisuje plik którego poprosiłeś tutaj nie jest — to jest panel Eksport. Ten panel zapisuje project.fdraw, i to wszystko.

Otwieranie projektu

Flatty otwiera się na ekranie wyboru wymieniającym projekty które otworzyłeś wcześniej, najnowsze na początku, z Kontynuuj “twój projekt” u góry dla tego w którym byłeś ostatnio. Przeglądaj… znajduje ten który nie jest na liście, a Nowy projekt rozpoczyna nowy.

Przycisk który jest wypełniony to ten który możesz faktycznie nacisnąć. Z wybranym projektem to Otwórz; z niczym niewybrane — pierwszy start — to Nowy projekt, bo Otwórz nie może działać i najsilniejszy znak na ekranie nie ma do czego działać na martwej kontrolce.

Lewa kolumna mówi co uruchamiasz: nagłówek, wersja, jeden wiersz o co program robi, jeden wiersz mówi że jest darmowy i twoja praca to twoja, adres i podziękowania. Nic na tym ekranie nie prosi ciebie o nic.

Odznacz nie pokazuj tego przy starcie aby pominąć ekran wyboru w przyszłości; Ustawienia włączają to z powrotem. Esc, lub Pomiń, omija to dla jednego uruchomienia.

Otwieranie lub rozpoczynanie projektu pyta najpierw, kiedy jest niezapisana praca. Dokument jest zamieniany od razu i nie ma nic do cofania się, więc dostajesz Zapisz najpierw, przycisk który mówi co straci, i Anuluj. Nie ma nie pytaj więcej w tym: checkbox zgadzający się wcześniej do porzucenia pracy której nie widziałeś nie jest tą samą ofertą co pomijanie pytania bez stawek.

Pasek stanu pokazuje * kiedy są niezapisane zmiany, co dokładnie wtedy ma to pytanie do ostrzeżenia.

Projekty które znikają

Projekt na odłączonym dysku, lub w folderze przeniesiony poza aplikację, pozostaje na liście, wyszarzony i oznaczony (brakuje), zamiast cicho znikać. Odłączony dysk nie jest usuniętym projektem, i wpis to jedyny rekord który aplikacja ma gdzie ta praca żyje.

Wybranie brakującego w panelu Projekt oferuje Zapomnij zamiast Otwórz — jedyna przydatna rzecz jaka zostaje do zrobienia z nim, i jedynym sposobem aby wpis opuścił historię.

Przeglądarka plików

Tej samej przeglądarki używa każda praca która potrzebuje ścieżki: otwieranie projektu, tworzenie jednego, importowanie palety, eksportowanie jednej, dodawanie tekstury pędzla, wybieranie gdzie spakować jeden.

CzęśćCo robi
pasek ścieżkiwpisz lub wklej ścieżkę aby tam pójść
trzy klawiszamiw górę jeden folder · nowy folder · własny dialog systemu
ukryte folderypokaż pliki z kropką
MiejscaDom, Pobrane, Dokumenty i pierwiastkami systemu plików, nazwane tak jak twój pulpit je nazwę
listingwiersz .. na górze, potem foldery; kliknij aby wybrać, podwójnie kliknij aby wejść, nagłówki sortują

Foldery które już zawierają projekt są oznaczone projekt, więc znalezienie jednego to czytanie zamiast otwierania każdego po kolei.

Wpisz kilka liter z focusem na listing aby skoczyć do nazwy. Podgląd obrazu u dołu paska bocznego pokazuje pliki PNG, JPEG i GIF kiedy ich podświetlasz.

Dialog systemu jest oferowany jako skrót gdy jeden jest dostępny, ale wbudowana przeglądarka zawsze działa — nie ma gwarancji że desktop portal jest zainstalowany, i na maszynie bez sesji nie ma nic do wywołania. Dla nowego projektu dialog systemu może tylko nawigować, nigdy odpowiadać, bo może tylko wrócić folder który już istnieje.

Wysłanie jednego do kogoś

Ponieważ twoje tekstury i palety żyją w twoich bibliotekach zamiast wewnątrz każdego projektu, folder projektu sam w sobie to rysunek bez rzeczy z którymi został stworzony.

Spakuj do udostępniania…, w panelu Eksport, kopuje projekt i wszystko co używa do jednego nowego folderu który możesz spakować i wysłać.

Gdzie mieszkają twoje ustawienia

Lista ostatnich projektów, twoje obszary robocze i preferencje dzielą jeden plik, a twoje biblioteki siedzą obok niego jako foldery:

PlatformaFolder ustawień
Linux~/.config/flatty/
macOS~/Library/Application Support/flatty/
Windows%AppData%\flatty\
flatty/
  config.json          recent projects, workspaces, preferences, your keymap
  palettes/            one file per palette
  media/               one file per texture or reference
  themes/              one file per theme you have made or imported
  layouts/             one file per saved layout

Wszystko jest zapisywane atomowo, więc przerwany zapis nie może ciebie zostawić z obciętym plikiem.

Twoje projekty są gdzieś indziej — gdziekolwiek je umieściłeś. Nic o projekcie nie żyje tutaj.

Eksport do twojej gry

Wszystko, co wychodzi z jednego rysunku, ma własną kartę w panelu Eksport: model do twojej gry, ten sam model dla edytora albo drukarki oraz cztery obrazki. Dotrzesz do niego z kafelka Eksport w panelu ustawień albo wskazując go w tytule dowolnego panelu.

Ctrl+E eksportuje model i Ctrl+Shift+E rysunek, bez otwierania niczego.

Eksporty żyją w folderze projektu, więc nie ma dokąd iść, aż projekt go ma. Do tego czasu każdy przycisk tutaj jest rysowany nieaktywny z powodem w podpowiedzi.

Co trafia do eksportu

Ukrytej warstwy nie ma w żadnym z tych plików — ani w modelu, ani na obrazku. Znacznik w Warstwach zapisuje się razem z projektem, więc jutro znaczy to samo co dziś, i wszystko, co stąd wychodzi, go respektuje.

Solo działa inaczej i zatrzymuje się przed plikiem modelu. Zmienia to, na co patrzysz — widok 3D, rysunek kreskowy, każde zdjęcie jednego z nich — ale .glb, .bbmodel, .obj i .stl i tak powstają ze wszystkich zaznaczonych warstw. Solo nie zapisuje się razem z projektem, więc plik modelu, który by je respektował, wyszedłby jutro inaczej z tego samego rysunku, a nic w rysunku nie tłumaczyłoby dlaczego.

Przygaszona warstwa wychodzi w pełnej sile, wszędzie poza PNG rysunku — a tam tylko dlatego, że ten plik to zapisane płótno 2D. Zobacz Warstwy i głębia.

Karty

Model 3D

<prefix>.glb i <prefix>.meshes.json — wyciągnięty model i towarzysz nazw jego części, gotowe do wczytania przez grę. To ten, dla którego istnieje aplikacja.

.glb zawiera siatkę, osadzony atlas PNG i hierarchię węzłów sprite → layer → island.

Towarzysz istnieje dlatego, że raylib’s Model nie ma nazw siatek, tylko tablicę Meshes. Mapuje indeks na wyspę, byś mógł znaleźć “miecz” w modelu bez liczenia. Nazwy wysp są numerowane na warstwę, więc szukaj części po path ("face/part_1") zamiast po nagiej nazwie.

Materiał bez oświetlenia to jedyny przełącznik tej karty. Włączony, plik mówi każdemu, kto go otworzy, by rysował twoje kolory dokładnie tak, jak je namalowano — bez oświetlenia, bez cieni — czyli tak, jak pokazuje je widok 3D w Flatty. Blender to respektuje, podobnie każdy silnik rozumiejący nieoświetlone glTF; raylib nigdy o tym nie słyszał i oświetla model jak zawsze, więc gra w raylib nic na przełączniku nie traci ani nie zyskuje. To preferencja, nie ustawienie projektu: mówi, jak silnik ma oświetlać plik, a jedna gra chce tej samej odpowiedzi przy każdym eksporcie.

Dla edytorów

Ten sam model dla kogoś, kto chce dalej nad nim pracować.

Eksport do Blockbench (BBMODEL) zapisuje <prefix>.bbmodel — projekt Blockbench, który otwiera się bez importera i bez wtyczki: każda warstwa to grupa, każdy fragment to siatka z czworokątów, tekstura w środku pliku. Sięgaj po niego zawsze, gdy model ma trafić do Blockbench — to jedyna droga, na której po drodze niczego się nie zgaduje.

Eksport modelu 3D (OBJ) zapisuje trzy pliki, które działają tylko razem:

PlikJest
<prefix>.objgeometria, jako czworokąty
<prefix>.mtlplik materiału, na który wskazuje .obj
<prefix>.atlas.pngtekstura, na którą wskazuje materiał

Usuń którykolwiek z tych dwóch, a model zaimportuje się bez tekstury — tak działa OBJ i każdy program, który go czyta, oczekuje wszystkich trzech obok siebie.

W Blenderze ustaw teksturze Closest. OBJ nie ma jak poprosić o próbkowanie najbliższym sąsiadem, więc importer Blendera zostawia obraz na Linear i mały atlas rozmywa się na ścianach, z ciemną obwódką wokół każdej — tam, gdzie krawędź piksela uśrednia się z przezroczystością obok. Zaznacz materiał, znajdź węzeł Image Texture i zmień Interpolation na Closest; rozmycie i obwódka znikają razem. Podpowiedź przycisku mówi to samo, bo plik nie może.

Druk 3D

Eksport do druku (STL) zapisuje <prefix>.stl: model jako jedną zamkniętą bryłę, gotową dla slicera, w skali milimetr na piksel — sprite szeroki na 32 piksele wychodzi na 32 mm. Px / jedn. nie ma tu zastosowania: mówi, jak duży jest model w świecie gry, nie na biurku.

Warstwy, które nachodzą na siebie albo siedzą jedna w drugiej, wychodzą jako jedna bryła, bez niczego w środku — drukarka potrzebuje jednej szczelnej powierzchni i właśnie to jest zapisywane. Bryła jest biała w każdej przeglądarce, bo STL niesie geometrię i nic więcej, a stoi tam, gdzie stawia ją punkt odniesienia: dół, środek opiera najniższy punkt o ziemię, Środek w panelu Projekt zamiast tego ją centruje.

Rysunek

<prefix>.png — płótno 2D, jak zamalowane, złożone płasko, w jego własnym rozmiarze pikseli. Innymi słowy sprite.

Rysunek kreskowy

<prefix>.svg i <prefix>.vector.png dla tego samego rysunku rasteryzowanego.

Renderer i styl żyją w panelu Wektor — ta karta tylko pisze to, co ten panel jest skonfigurowany do rysowania. Rozmiar obrazu to długa krawędź PNG; SVG to plik wektorowy i nie ma rozmiaru pikseli do podania.

Widok 3D

<prefix>.view.png — zdjęcie widoku 3D w tym obszarze roboczym, bez ziemi pod nim. Obraz to model; podłoga należy do twojego obszaru roboczego, a nie do rzeczy, którą eksportujesz.

KontrolkaRobi
Rozmiar obrazudługa krawędź
Kształtten sam kształt co widok, lub ustalony. Kamera patrzy w górę i dół o ustaloną ilość, więc kształt decyduje, ile jest widoczne z boków
Przezroczyste tłowłączone domyślnie — sam model, z niczym za nim, który pada na stronę sklepu lub README bez prostokąta wokół niego

Karta mówi, który panel 3D śledzi, a jeśli w tym obszarze roboczym nie ma widoku 3D, trzyma ostatni kąt zamiast odmówić.

Jest przycisk kamery na samym panelu 3D, który pisze ten sam obraz, co jest zwykle krótszą drogą: wykadruj zdjęcie, potem je zrób.

Półprzezroczysty model nad niczym komponuje się na przezroczystość, więc szkło Lam::pula wychodzi ciemniejsze niż wygląda w panelu, który czyści się do nieprzezroczystego tła. Włączenie tła to odpowiedź, i dlatego to przełącznik, a nie fakt.

Udostępnianie

Spakuj do wysłania… — zobacz poniżej.

Nagranie ląduje tutaj też. Panel Rejestratora pisze swoje GIF-y i wideo do tego samego folderu exports pod własnymi nazwami — zobacz Nagrywanie. Ma swój własny rozmiar, bo film płaci za rozmiar na każdej klatce, gdzie obraz płaci raz.

Wszystko jest zapisywane dwa razy, celowo

fluffy cloud/
  exports/
    2026-08-21_144312_fluffy_cloud.glb    kept forever, never overwritten
    2026-08-21_144312_fluffy_cloud.meshes.json
    latest/
      fluffy_cloud.glb                    replaced by every export
      fluffy_cloud.meshes.json

Archiwum to to, co powstrzymuje eksport zniszczenia poprzedniego. Stabilna kopia to to, co pozwala twojej grze hardcoded ścieżka, która się nie zmienia za każdym razem, gdy naciśniesz przycisk.

Wskaż rl.LoadModel na exports/latest/.

Obie kopie to ten sam model. Nazwa sceny, węzeł główny i atlas wszystkie biorą przedrostek projektu — celowo nie nazwę pliku — więc konsument czytający nazwę sceny nie widzi jej zmian, bo zmieniła się data. Towarzysz to jedyna rzecz, która się różni: każda kopia nazwą .glb siedzący obok niej.

Pokaż folder otwiera folder eksportów w menedżerze plików, a Pokaż folder potem robi to przy każdym eksporcie, z plikiem, który właśnie napisał, wybranym tam, gdzie twój pulpit może to zrobić.

Przedrostek

Pole Przedrostek to to, jak są nazwane pliki eksportu. Podąża za Nazwą projektu automatycznie aż do momentu, gdy edytujesz go sam, w tym momencie przestaje śledzić — cicho zmieniać nazwy czyichś plików jest gorsze niż pozwolić obojgu się rozjechać. Karta mówi, co się dzieje.

Slug, który zmienia Nazwę na Przedrostek zawija akcenty zamiast ich usuwać: Zażółć staje się zazolc, nie z.

Punkt odniesienia i skala

Oboje znajdują się w panelu Projekt, pod Rozmieszczenie świata.

Px / jedn. ustawia skalę: przy 16, sprite 64-pikselowy staje się 4 jednostkami świata.

Punkt odniesienia domyślnie dół-środek, więc DrawModel(m, pos, ...) stawia stopy postaci w pos.

Rysuj postać dotykającą dna płótna. X i Y pochodzą z płótna, nie z ścisłych granic rysunku. To jest celowe: klatki animacji muszą dzielić pochodzenie, a ścisłe granice poruszałyby je za każdym razem, gdy zmieni się sylwetka.

Wczytywanie go w raylib

m := rl.LoadModel("sprites/fluffy cloud/exports/latest/fluffy_cloud.glb")

// Jedyna linia, którą musisz dodać. Plik prosi o filtrowanie najbliższego sąsiada w
// jego sampleru glTF, ale loader raylib nie stosuje samplerów glTF — bez
// tego piksele wychodzą wygładzone.
for _, mat := range m.GetMaterials() {
    if tex := mat.GetMap(rl.MapAlbedo).Texture; tex.ID != 0 {
        rl.SetTextureFilter(tex, rl.FilterPoint)
    }
}

rl.DrawModel(m, playerPos, 1, rl.White)  // punkt odniesienia jest wbudowany

To jest całość integracji. Brak kroku konwersji, brak ustawień importu, brak materiału do przebudowy.

Otwieranie .glb w Blenderze

Jeśli model importuje się szaro, przełącz widok z cieniowania Solid — naciśnij Z i wybierz Material Preview, lub kliknij trzecią sferę w prawym górnym rogu widoku 3D.

Domyślny tryb Solid w Blenderze całkowicie ignoruje materiały i pokazuje każdą siatkę szarą, co wygląda identycznie jak model, który naprawdę nie ma tekstury. Plik jest w porządku.

Jaśniejszy pas biegnący ukośnie przez model to oświetlenie Blendera, nie twoja tekstura. Podgląd materiału oświetla model ze studyjnego otoczenia i pozwala przedniej warstwie rzucać cień na tę za nią; pas to fragment, który nie leży w cieniu, i przecina kilka ścian jedną prostą linią, czego żadna tekstura nie potrafi. Przełącz na cieniowanie Solid z Lighting: Flat i pas zniknie. Jeszcze lepiej: włącz Materiał bez oświetlenia przed eksportem — Blender rysuje wtedy kolory tak, jak je namalowano, dokładnie jak panel 3D.

Blockbench otwiera .glb przez swoją wtyczkę glTF, a eksport jest ułożony tak, by to działało; .bbmodel pozostaje jednak lepszym wejściem, bo przychodzi jako czworokąty z warstwami już pogrupowanymi.

Przezroczystość

Jeśli którykolwiek teksel atlasu jest półprzezroczysty, materiał zapisuje się z alphaMode: "BLEND". Jeśli żaden nie jest, klucz alphaMode w ogóle nie jest zapisywany i model zachowuje się dokładnie jak nieprzezroczysty. Przełącznik Materiał bez oświetlenia nie zmienia ani jednego, ani drugiego: zabiera oświetlenie, a przezroczystość zostawia dokładnie taką, jaka była.

Zobacz Kolor dla powodu i kosztu mieszania.

Pakowanie projektu do wysłania

Spakuj do wysłania… prosi o nowy, pusty folder i kopiuje projekt do niego wraz z każdym zasobem biblioteki, którego używa — tekstury i palety, które w innym przypadku żyją w twoich folderach, a nie w projekcie. Spakuj ten folder i to jest kompletne przekazanie. Zobacz Twoje biblioteki.

Eksport bez otwierania okna

Dla skryptów kompilacji:

flatty -open ./sprites/cloud -export     # napisz exports/ i exports/latest/
flatty -project ./sprites/cloud -save    # utwórz plik projektu

Obaj biegają bez głowy i wychodzą. Muszą mieć gdzie pisać, więc odmawiają biegania bez -project lub -open zamiast wymyślać ścieżkę — i żaden nie dotyka twoich ustawień ani listy ostatnich projektów w drodze.

Dostosuj interfejs

Cztery panele dotyczą aplikacji, a nie obrazu: jak się rysuje, jak się zachowuje, jakie ma klawisze i czym jest. Żaden z nich nie dotyka twojej pracy.

Wszystkie cztery są na panelu ustawień — klawisz w prawym dolnym rogu okna, lub Ctrl+, — który wysuwają je nad twój obszar roboczy i zostawiają twoje rozmieszczenie dokładnie takie, jakie było.

Wygląd

Każdy kolor, każdy róg i każda luka w interfejsie to motyw, i możesz zmienić je wszystkie.

Siedem się wysyła. Organic jest ciepły i ostrokątny; Night Wave to ten ciemny, i pięć z siedmiu to jego nastroje — Jungle i Kapuccino przesuwają jego odcienie, a Soft obniża kontrast. Świeża instalacja otwiera się w Night Wave Soft, co to nosiło obrazki w tej książce.

PrzyciskRobi
Noszonerysuj interfejs w tym motywie i pamiętaj go
Kopiujutwórz edytowalną kopię w swoich motywach — jedynym sposobem, aby zmienić wbudowany
Usuńusuń jeden ze swoich i jego plik
Importuj…wprowadź motyw, który ktoś ci wysłał; jest skopiowany do twoich

Wbudowany nie może być edytowany ani usunięty, z powodu, dla którego wbudowany układ nie może: należy do aplikacji, więc zmiana trwałaby do następnej wersji i wtedy cicho się cofnęłaby. Skopiuj go i kopia jest twoja — a ulepszenie jednego w późniejszej wersji też go dla ciebie ulepsza.

Co zawiera motyw

Pod listą wszystko, co stwierdza wybrany motyw, w kartach:

KartaTrzyma
Paletanazwane kolory — podłoża, tekst, akcent i odcienie (różowy, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, fioletowy), które coś oznaczają gdziekolwiek się pojawią
Podane wprostkażdy kolor, który motyw ustala zamiast wyprowadzać. Reszta się liczy z palety, a przycisk obok jednego bierze go w swoje ręce motywu
Kształtsześć promieni narożników, grubość obramowania, obwódka fokusu, reguła sekcji i jak daleko świeci się oświetlona powierzchnia
Odstępywypełnienie, luki między kontrolkami, wierszami, sekcjami i próbkami, oraz wysokości wiersza, kontrolki i nagłówka panelu
Typczy tytuły sekcji są ustawione na małe wielkie litery

Wszystko jest na żywo — przeciągnij promień narożnika i każda karta w aplikacji przetnie się pod tobą.

Sześć promieni, nie jeden. Róg to część kształtu, z którego jest wycinany, i te biegą od klawisza narzędzia 36 pikseli do pola wyboru 13 pikseli. Skalowanie ich razem sprawia, że małe rzeczy wyglądają jak przyciski, a duże jak pigułki, dlatego każdy nazwany element należy do siebie.

Rozmiar tekstu celowo nie ma tutaj. Każdy panel jest rozwiązany względem szerokości, w której się mierzą jego etykiety, więc motyw, który przesunął typ, reflektowałby każdy panel na raz i cicho skracałby długą etykietę w jednym z nich. Zmiana rozmiaru to decyzja aplikacji na powierzchnię, a przełącznik obudowy to to, co zostało z pytania.

Ustawienia

Preferencje, które należą do ciebie i twojej maszyny, a nie do rysunku. Panel Projektu to ustawienia dokumentu; to wszystko, co go przeżyje.

KartaTrzyma
JęzykEnglish, Polski, Español, Deutsch albo Português
Sterowanieodwróć powiększanie, odwróć przesuwanie i szybkość przesuwania w pikselach ekranu na klik
Płótnopokaż siatkę pikseli i wygładź wzory
Widok 3Dktóre podłoże rysuje każdy panel 3D — ten sam wybór co kwitek na panelu
Uruchamianiepokaż wybór projektu przy starcie; pytaj przed zamknięciem
Diagnostykapokaż liczbę klatek na sekundę i statystyki modelu
Plik ustawieńgdzie to wszystko się zapisuje, i Przywróć domyślne

Odwróć powiększanie i odwróć przesuwanie są tam, bo którędy trackpad przewija, aby przybliżyć, zależy od ustawienia naturalnego przewijania systemu, które aplikacja nie ma sposobu, aby przeczytać.

Wygładź wzory rysuje siatkę pikseli, szachownicę za transparentnymi pikselami i uchwyty panelu z miękkimi krawędziami zamiast twardych. Domyślnie jest wyłączony — ostra jest dobra dla pixel artu — i to kwestia gustu, a nie naprawy.

Te zapisują się w chwili zmiany. Przywróć domyślne przywraca wszystkie.

Uruchomienie skryptowe nie pisze niczego. Uruchomione z -project, -save, -export albo -screenshot, Flatty w ogóle nie dotyka twojej historii ani preferencji, a panel mówi Nie zapisuje, gdzie inaczej byłaby nazwa pliku. Uruchomienie powiedziane, co robić, nie powinno przepisywać twoich ustawień jako efekt uboczny. To dlatego obrazek wyżej to mówi.

Co celowo opuszczono, to stan, w który przychodzisz, a nie wybierasz: kąt swobodnej orbity, powiększenie i przesunięcie płótna, pozycje przewijania.

Klawisze

Każdy skrót w aplikacji, w jednym panelu, i jedyne miejsce, w którym się zmieniają.

CzęśćCo robi
Filtrczyta nazwy i klawisze, więc wpisanie skrótu odpowiada na “co już to robi”
Klawisze wierszakliknij je, potem naciśnij to, czego wolisz używać. Esc zostawia wiersz w spokoju
Kreskawyczyści ten skrót, zostawiając akcję celowo niezwiązaną
Strzałkaprzywraca ten wiersz do tego, z czym się wysłał. Wygaszony, gdy nie ma czego przywrócić
Przywróć każdy skrótwszystkie naraz
Myszktóry przycisk obraca, który przesuwa, i modyfikatory dla zakraplacza, drugiego koloru i gumki

Lista jest pogrupowana według gdzie zastosowany jest skrót: te, które pracują wszędzie, potem te, które coś oznaczają tylko na płótnie 2D, na liście warstw, gdy wklejka jest w locie, w edytorze obrazu, w panelu lub w palecie poleceń. To dlatego Esc może się pojawiać wiele razy bez konfliktu — tylko jeden z nich słucha naraz.

Взять skrót, który coś innego już ma, jest oferowany, nie odrzucony. Panel mówi, którą akcję to ma; weź go mimo wszystko i tamten zostaje bez skrótu i mówi o tym. Nic nie siedzi cicho na klawiszu, który myślałeś, że masz.

Skrót, który usuniesz, pozostaje usunięty. Wyczyści jeden i będzie ciągle jasny przy następnym uruchomieniu aplikacji — zaktualizowana wersja go nie wróci. To różnica między kluczem, który nigdy nie miałeś, a tym, który zabrałeś.

To, co zmienisz, osiąga cały interfejs naraz. Karty pomocy, wskazówka na dole panelu 3D, linia pod paletą i notatka pod rozmiarem pędzla, wszystkie czytają klawisze, które naprawdę używasz, nie te, z którymi aplikacja przyszła.

Edycja tekstu celowo nie ma tutaj. Wytnij, skopiuj i wklej wewnątrz pola tekstu podążaj za konwencją twojego systemu — Ctrl na Windows i Linux, Cmd na Macu — i aplikacja, która pozwoliłaby ci zmienić te, złamałaby umowę zamiast oferować preferencję.

Język

Flatty mówi English, Polski, Español, Deutsch i Português. Ten sam przycisk z flagą i nazwą otwiera wybór z trzech miejsc: uruchamiającego, panelu Ustawień i flagi w prawym dolnym rogu okna — niezależnie od tego, co jest przed tobą.

Każdy język jest wymieniony pod własną nazwą, nigdy nie tłumaczony, więc wylądowanie gdzieś, czego nie potrafisz czytać, pozwala ci znaleźć drogę powrotną. To także dlatego flaga prowadzi trzy elementy sterowania w stopce i dlaczego każda zakładka panelu nosi ikonę oraz słowo.

Przy pierwszym uruchomieniu, zanim będzie jakikolwiek zapisany wybór, interfejs domyśla się z twojego systemu operacyjnego i pamięta domysł — nie będzie pytać ponownie i nie będzie zgadywać na nowo każdego poranku. Wybranie języka z któriegokolwiek z trzech przycisków przesłania to od tamtej pory. Wiadomość bez tłumaczenia cofa się do angielskiego zamiast pokazywać puste, więc niekompletny język jest wciąż użyteczny.

Zasługi

Co uruchamiasz i czya praca w nim jest.

Wersja na górze to ta do zacytowania, jeśli kiedyś coś zgłosisz. Pod nią Zbudowane z wymienia komponenty open-source w binarnym i ich licencje — ich autorzy nie są powiązani z tym programem i nie dają gwarancji na to, a zawiadomienia są tutaj, bo każda z tych licencji tego wymaga.

Link prowadzi do flatty.higreg.pl, gdzie zawsze jest najnowsza wersja.

Panele

Każdy panel może pokazywać dowolny widok. Kliknij zakładkę tytułu panelu, aby go zmienić — menu jest pogrupowane wg przeznaczenia widoku: grafika, warstwy, malowanie i ustawienia — lub przeciągnij panel za uchwyt w jego nagłówku, aby przenieść go w inne miejsce, w tym do innego z twoich obszarów roboczych.

Każdy z nich może też być wysunięty nad całe okno, z palety poleceń lub (dla rodziny ustawień) panelu ustawień, bez zakłócania rozmieszczenia, które zbudowałeś — zobacz wysuwanie panelu.

Każdy panel się opisuje: ? u góry jego nagłówka otwiera kartę mówiącą, do czego panel służy i wymieniającą jego klawisze — Znak pytania.

WidokCo zawiera
Płótno 2Dsiatka rysunku, pasek u jej dna, przybliżenie i przesuwanie
Widok 3Dmodel, kontrole kamery, podłoże, cieniowanie, kula, malowanie krawędzi
Wektormodel jako grafika kreskowa, jego renderer i styl
Talia warstwwarstwy jako karty w przestrzeni 3D
Warstwygłębia i położenie aktywnej warstwy oraz lista warstw
Narzędziasiedem narzędzi z ich ustawieniami
Paletadwa gniazda kolorów, siatkę próbek i bibliotekę palet
Mediawszystko, co zaimportowałeś: filtr, znacznik, wyszukiwanie i to, co projekt wykorzystuje
Znakikażdy znak każdego fontu na twoim komputerze, aby wybrać jeden do stempla
Projektnazwa, folder, zapis, rozmiar płótna, cieniowanie ścian, położenie w świecie
Eksportpo jednej karcie na każdy wynik rysunku
Układynazwane rozmieszczenia: sześć, które są wbudowane, i te, które zapisujesz
Wyglądjak rysowany jest interfejs: kolory motywu, kształt i odstępy
Shaderyliczby wewnątrz własnych shaderów aplikacji
Ustawieniawłasne preferencje aplikacji
Klawiszewszystkie skróty w aplikacji i jedyne miejsce, w którym się zmieniają
Podziękowaniaco uruchamiasz i czyja praca jest w środku

Płótno

Pasek u podnóża pane, w pięciu grupach z napisami:

ZAZNACZramka zaznaczenia i zaznaczanie odręczne
WSTAWwklejanie i umieszczanie obrazu, każdy ze strzałką na “na nową warstwę”
PŁÓTNOosie lustra i koło zębate trzymające przełącznik nadpisania
WARSTWAna którą warstwę rysujesz, solo, Wyczyść i klawisz krycia, który przygasza ją na płótnie
WIDOKwycentruj

Rozmiar płótna i współczynnik powiększenia znajdują się na jego prawym końcu.

Wszystko, co robisz z zaznaczeniem, nie jest tutaj: siedem klawiszy pojawia się obok samego zaznaczenia. Zobacz Rysowanie.

Widok 3D

Wzdłuż dołu: chip presetu kamery, chip podłoża, chip cieniowania modelu, potem pięć kwadratowych klawiszy — kula, Wycentruj, Malowanie krawędzi, schodkowy blok, który czyta warstwy od dołu do góry, i kamera — a dalej odczyt podający obrót, pochylenie i odległość jako trzy znaczniki z liczbami. Panel zbyt wąski, by pomieścić wszystko, porzuca to, co się nie mieści, najpierw podpowiedź. Najedź na dowolny klawisz, by zobaczyć jego nazwę.

Kula orientacji siedzi w prawym górnym rogu panelu: trzy kolorowe ramiona i pierścień dla płaszczyzny gruntu. To jest dla każdego panelu; grunt i cieniowanie są dla całej aplikacji.

Zobacz Widok 3D.

Wektor

Podgląd na żywo modelu jako grafiki kreskowej i kontrolki, które o tym decydują: renderer, obróbka, linia, nacisk i strona. Podąża za którymkolwiek widokiem 3D, który obszar roboczy posiada. Zobacz Grafika kreskowa.

Rejestrator

Nagrywa obracający się model, obracający się rysunek konturowy, płótno w trakcie rysowania albo całe okno programu podczas pracy, i zapisuje animowany GIF — plus .mp4, jeśli maszyna ma ffmpeg. Nagranie renderowane dostaje pięć kart: co filmować, jak daleko się obraca i jak długo, jak duże wychodzi, na czym stoi i co zapisać. Filmowanie okna zastępuje trzy środkowe jedną własną kartą, trwa aż do zatrzymania i zapisuje tylko wideo. Zobacz Nagrywanie.

Zarys

Głębia i Przesunięcie Z bieżącej warstwy nad listą, potem po jednym wierszu na warstwę: trójkąt, który rozwija ją i pokazuje wyspy, znacznik widoczności, kropka solo, ^ i v do zmiany kolejności, nazwa i mały pasek rysujący, gdzie leży płyta tej warstwy — najedź na niego po głębię i z. Pasek narzędzi dodaje, usuwa, zmienia kolejność, zaznacza wszystko, łączy zaznaczenie i układa warstwy jedna za drugą, a odczyt podaje liczbę warstw i wysp.

Krycia warstwy tu nie ma. Przygasza ono warstwę wyłącznie na płótnie 2D, więc mieszka na pasku tamtego panelu — zobacz Warstwy i głębia.

Kolejność warstw decyduje, która warstwa wygrywa tam, gdzie dwie płyty rywalizują o ten sam zakres. Zobacz Warstwy i głębia.

Paleta

Dwie karty. Wybór to dwa gniazda kolorów, gumka, siatka próbek i biblioteka. Zarządzaj to właściwa biblioteka: Nowa, Importuj…, Kopiuj, Zainstaluj…, Użyj, Eksportuj…, Przywróć, Usuń, plus pola nazwy, opis i autor, przełącznik Pokaż w scyzoryku i edytor kolorów.

Zainstaluj… otwiera przeglądarkę 87 palet, które pojawiają się z Flatty; Przywróć przywraca jedną do jej pierwotnego stanu, a mówi Uaktualnij, gdy przybyła nowsza wersja.

Projekt

KartaCo robi
ProjektNazwa, Lokalizacja, Zapisz, Zapisz jako…, Nowy projekt…, Otwórz projekt…
Ostatnie projektyhistoria i gdzie każdy z nich mieszka
Płótnopredefiniowane rozmiary, szerokość i wysokość, blokada proporcji, podkład kotwicy, Zastosuj / Cofnij, auto-powiększanie i budżet cofania
Ściany boczneCień — bok = przód piksela × cień
Położenie w świecieWarstwy od dołu do góry · Punkt odniesienia · Px / jedn., z wynikającym rozmiarem w świecie

Eksport

Po jednej karcie na wynik — model 3D z przełącznikiem Materiał bez oświetlenia, ten sam model dla edytorów (Blockbench, OBJ) i do druku (STL), grafika, grafika kreskowa, widok 3D — plus przedrostek, folder i Spakuj do wysłania…. Zobacz Eksportowanie.

Talia warstw

Chipy trybów (Patrz, Maluj, Przesuń), Prawdziwy Z z suwakiem rozrzutu, Etykiety i Kadr. Zobacz talię warstw.

Narzędzia

Sznur siedmiu narzędzi po lewej stronie, ustawienia wybranego po prawej. Podzielone w ten sposób, ponieważ obie połowy są konsultowane z różnymi częstotliwościami: które narzędzie jest w ręce jest stale rzucane okiem, podczas gdy jego ustawienia są zmieniane znacznie rzadziej i potrzebują miejsca na rzeczywiste kontrolki.

Układy

KartaCo zawiera
Bieżącyukład, z którego pochodzą te obszary robocze, czy się od niego oddalił i Zapisz jako nowy / Cofnij
Wbudowanesześć, które są dostarczane. Nie można ich zmienić nazwy lub usunąć — zamiast tego skopiuj jeden
Moje układyte, które zapisałeś, i folder, w którym są umieszczone
Wybranyobraz wybranego i Zastosuj, Kopiuj, Aktualizuj, Usuń

Zobacz zapisane układy.

Media

Galeria wszystkiego, co zaimportowałeś, pasek filtru nad nią i kolumna po prawej zawierająca to, na co kliknąłeś, i wszystko, co możesz z tym zrobić. Zobacz Twoje biblioteki.

Glify

Każdy znak wybranego fontu w siatce. Pasek narzędzi wybiera font, filtruje listę wg nazwy i oferuje Skanuj ponownie; pole osiąga dowolny punkt kodowy poprzez liczbę lub wklejenie; dziewięć chipów kategorii zawęża siatkę. Zobacz stempel znaku.

Wygląd

Biblioteka motywów — siedem wbudowanych — i każda wartość, którą wybrany motyw podaje: jego paleta, kolory, które ustala wprost, sześć promieni i inne wartości kształtu, odstępy i czy tytuły sekcji są wielkimi literami. Zobacz Wygląd.

Shadery

Liczby wewnątrz własnych shaderów aplikacji, pogrupowane jako Model 3D, Scena i Interfejs. Wszystko jest na żywo, zapamiętywane jest tylko to, co przesunąłeś, a Przywróć domyślne jest bezpieczne do sięgnięcia. Zobacz dostrajanie shadera.

Ustawienia

Język, sterowanie, płótno, grunt 3D, uruchamianie, odczyty diagnostyki i plik ustawień. Zobacz Ustawienia.

Klawisze

Każdy skrót, pogrupowany wg miejsca zastosowania, z filtrem, który czyta nazwy i klawisze. Zobacz Klawisze.

Zasługi

Wersja, do czego służy program, że jest darmowy i twoja praca jest twoja, adres i komponenty open source w binarce z ich licencjami.

Narzędzia

Siedem narzędzi, w pasku po lewej stronie panelu Narzędzia, w karcie Narzędzia scyzoryka i na klawiszach poniżej.

NarzędzieKlawiszGest
PędzelBprzeciągnij, żeby nałożyć kolor
WiadroGkliknij, by zalać obszar
Pędzel teksturyNprzeciągnij, żeby wcisnąć teksturę w istniejące już piksele
Stempel glifuTkliknij, by odbić znak
FlextrudeFmaluj, by zaznaczać komórki, potem je podnoś
KształtyUprzeciągnij linię, prostokąt lub elipsę; klikaj wielokąt
GeneratorKkliknij, by wyhodować jeden element, przeciągnij, by zasiać garść

Trzy modyfikatory oznaczają to samo dla każdego narzędzia, które kładzie kolor:

lewy przyciskkolor podstawowy
Ctrl + lewykolor wtórny
Shift + lewywymaż na przezroczystość

Pędzel teksturowy ignoruje oba modyfikatory — kładzie własne kolory tekstury. Wiadro i stempel znaku ignorują symetrię lustrzaną.

Ctrl+kółko zmienia rozmiar znacznika, który trzymasz, niezależnie od narzędzia: rozmiaru pędzla, wysokości znaku, wysokości elementu generatora. Działają też [ i ].

Pędzel

UstawienieZakres
Rozmiar1 i więcej, w pikselach płótna. Karta rysuje dokładny kształt
KształtKwadrat (cały kształt) lub Koło (dysk wewnątrz). Poniżej 4 px koło rysuje się kwadratowo

Plus Mieszanie.

Wiadro

UstawienieRobi
Tolerancjanajwiększa różnica w kanale koloru od klikniętego, by być wzięta. 0 to dokładne dopasowanie; 255 wypełnia całą warstwę
Tylko to, co styka się ze sobąwłączone, zatrzymuje się na krawędziach regionu; wyłączone, bierze każdy pasujący kolor na warstwie

Zaznaczenie ogranicza je. Shift+wiadro zalewa dziurę zamiast koloru. Wypełnienie jest czterokierunkowe, więc dwa obszary stykające się tylko w rogu to odrębne regiony — ta sama reguła, którą ekstruder wykorzystuje do znalezienia wysp.

Rozmiar i symetria pędzla są ignorowane: wypełnienie definiuje się obszarem, którym znajduje, nie kształtem

Pędzel teksturowy

UstawienieRobi
pasek teksturte, które ostatnio używałeś. Dodaj… wstawia obraz; Zarządzaj… otwiera panel Media; prawy przycisk usuwa z paska
Rozmiar, Kształtjak w pędzlu
Skalapowiększa teksturę w całych krokach, więc jej ziarnistość może być grubsza niż jeden piksel płótna

Plus Mieszanie — i tutaj Siła pozostaje żywa w każdym trybie, włącznie z Normalnym, bo to, ile obrazu przebija, coś oznacza nawet gdy tryb to proste zastąpienie.

Stempel może zmienić kolor piksela, który już istnieje, i nic więcej. Ten pędzel nigdy go nie tworzy.

Stempel znaku

UstawienieRobi
fontdowolny font na twoim komputerze. Przeglądaj znaki… otwiera panel Znaki
Moje znakiznaki, które odbijałeś, każdy z fontem, z którego pochodzi. Lista stoi w miejscu; Usuń zdejmuje jeden
Rozmiarwysokość właskiego tusze litery, w pikselach płótna — nie rozmiar punktu
Dopasuj do płótnapowiększaj literę, aż wypełni płótno bez przelania się poza krawędzią
Wagapięć kroków, od pikseli, które litera całkowicie wypełnia, do każdego piksela, którego dotyka

Plus Mieszanie, oprócz Nawarstwiania: stempel ląduje raz na naciśnięcie, nie ma drugiego przejścia, przełącznik i szybkość są szare.

Kolorowe emoji są całkowicie pomijane — zawierają obrazki zamiast konturów, więc nie ma czego skalować. Monochromatyczne emoji działają normalnie.

Flextrude

UstawienieRobi
Rozmiar, Kształtpędzel, którym zaznaczasz
Głębiajak daleko zaznaczone piksele są podniesione, w pikselach płótna
Natychmiastowy wybójwłączone, pociągnięcie się samo podnosi po puszczeniu; wyłączone, maluj ile chcesz i naciśnij Podnieś
Podnieś / Wyczyśćzdejmij zamalowane komórki do własnej płyty; lub wymaż je, zostawiając rysunek bez zmian

Nie kładzie koloru i czyta cały stos zamiast aktywnej warstwy. Zaznaczać można tylko komórki, które płótno rzeczywiście rysuje. Talia warstw go odrzuca. Zobacz Flextrude.

Kształty

UstawienieRobi
kształtLinia, Prostokąt, Elipsa, Wielokąt
wypełnienieKontur (tylko obramowanie, pierwszy kolor), Wypełniony (cały kształt, pierwszy kolor), Wypełniony + kontur (pierwszy kolor wewnątrz, drugi na krawędzi)
Zachowaj regularnośćkwadrat, koło, lub linia w poziomie, pionie lub na diagonali
KrawędźRozmiar i Kształt dla obramowania. Kształt Wypełniony nie ma krawędzi do pogrubienia i mówi o tym

Plus Mieszanie.

Wielokąt przetrwa jedno naciśnięcie: Enter go zamyka, Backspace cofa ostatni róg, Esc go wyrzuca.

Generator

UstawienieRobi
generatorŹdźbło trawy · Animowana trawa · Kamień · Animowany kamień · Animowany grzyb · Ciało niebieskie
żłobekpodgląd dokładnego elementu w ręku, w rozmiarze, w którym będzie odbity
Zachowaj ten sam elementwyłączone, każdy odbój to świeży los; włączone, element w żłobku to to, co dostajesz
Losuj ponowniejeden nowy element teraz
Kolorypółka, z której element rośnie, dno elementu najpierw. Puste oznacza, że używany jest kolor w ręku
Wysokośćjak wysoko stoi element, w pikselach płótna
Kształt, Wzrost, Szczegóły, Animacja, Nieboktórekolwiek z nich ma wybrany generator
ZasianieOdstępy wzdłuż przeciągnięcia i Rozproszenie poza linią

Odrzuca powiększanie płótna — zasianie odbija wzdłuż ścieżki, a płótno, które by rosło w środku, przesunęłoby każdą pozycję, która jeszcze nie została osiągnięta. Odbija, ale hoduje świeży element w każdym odbiciu.

Mieszanie

Ta sama karta gdziekolwiek się pojawia.

TrybNormalny · Mnożenie · Siatka · Ciemniej · Jaśniej · Nakładka · Twarde światło · Miękkie światło
Intensywność0 zostawia rysunek bez zmian, 1 zastosowuje tryb w pełni
Wzrostwyłączone, każdy piksel mieszany raz na pociągnięcie; włączone, czekanie pogrąża dalej
Prędkośćile każde przejście dodaje, kiedy Wzrost jest włączony

Każdy tryb poza Normalnym zmienia kolor tylko istniejących pikseli — nie ma czego mieszać tam, gdzie nie ma piksela. Normalny ignoruje Siłę, i suwak szarzeje, by to powiedzieć: zastąpienie w połowie siły to przezroczystość, a przezroczystość tutaj to dziura w modelu, a nie cieńsza farba.

Selekcja

Oba narzędzia zaznaczania żyją w ZAZNACZ, u dna płótna raczej niż w szynie narzędzi — wstrzymują rysowanie zamiast być sposobem na rysowanie, a wyjście z jednego musi przywrócić narzędzie, które było w ręce.

NarzędzieGest
Zaznaczprzeciągnij prostokąt. Ctrl+A bierze zawartość warstwy
Zaznaczanie odręczneobrysuj obszar ręcznie; pętla zamyka się po puszczeniu

Ukończone zaznaczenie pozostaje zaznaczonym obszarem. Obok pojawia się siedem klawiszy:

Unieśzdejmij piksele z warstwy, do swojej ręki — naciśnięcie wewnątrz ramki robi to samo
Kopiuj, Wytnijdo schowka; Wycięcie je również zdejmuje z warstwy
Obróć w lewo, Obróć w prawoćwierć obrotu w każdą stronę
Upuśćosadź to, co trzymasz w ręce
Wyczyśćodłóż podniesienie lub usuń ramkę zaznaczenia

Przełącznik nadpisania, za kołem zębatym w PŁÓTNO, decyduje, co upuszczenie robi z tym, co pod spodem: wyłączony, lądują tylko piksele bloku; włączony, cały obszar, który obejmuje, jest najpierw wymazany, łącznie z pustą przestrzenią.

Zobacz Zaznaczanie.

Symetria

Cztery osie lustrzane za jednym klawiszem w PŁÓTNO, który ma grafikę samych osi: | pionowa, - pozioma, \ i / dla dwóch diagonal. M przełącza wyłączone · jeden · dwa · wszystkie cztery bez otwierania. W panelu szewrony przesuwają oś o komórkę, a klawisz wycentrowania je przywraca.

Ze wszystkimi czterema włączonymi, jedno naciśnięcie ląduje w ośmiu miejscach. Diagonale wymagają płótna, którego boki różnią się parzystą liczbą, i są odmawiane z powodem, gdy nie mogą wylądować na całych komórkach.

Solo

Klawisz solo w grupie WARSTWA, u dołu płótna, pokazuje bieżącą warstwę samą. Każdy wiersz w Warstwach ma swój własny, a te się sumują — włącz solo na trzech, a zobaczysz te trzy.

Sięga wszystkiego, na co patrzysz, i każdego zdjęcia z tego zrobionego: widoku 3D, rysunku kreskowego, PNG rysunku, nagrania. Nie sięga pliku modelu. .glb, .bbmodel, .obj i .stl powstają ze wszystkich zaznaczonych warstw niezależnie od tego, co jest w solo, bo solo nie zapisuje się razem z projektem. Żeby trzymać warstwę poza modelem, po prostu ją odznacz. Zobacz Warstwy i głębia.

Krycie

Klawisz krycia w grupie WARSTWA, u dołu płótna, otwiera suwak, który przygasza bieżącą warstwę, żeby dało się przez nią patrzeć przy rysowaniu tej za nią.

Zmienia płótno 2D i nic poza nim — ani widoku 3D, ani talii warstw, ani rysunku kreskowego, ani pliku modelu, przy każdej wartości, z zerem włącznie. Jedyny plik, który za nim idzie, to PNG rysunku, bo ten obrazek jest zapisanym płótnem. Zobacz Warstwy i głębia.

Klawiatura i mysz

Tutaj masz to, co aplikacja wysyła w pudełku. Wszystko można zmienić w panelu Klawisze, a wszystko, co rysuje interfejs na przyciskach, czyta twoje przypisania, a nie te — więc karta, która wspomina skrót, mówi o tym w chwili, gdy go zmienisz.

Na Macu Cmd zastępuje Ctrl w każdym powiązaniu poniżej. To zasada, a nie tabela, więc dodany później skrót ją podąża bez potrzeby pamiętania. Edycja tekstu to jedyna sekcja, która działa inaczej, i jest tam zaznaczone.

Skrót należy do kontekstu — gdzie słucha — dlatego Esc może pojawiać się wiele razy bez konfliktu.

Wszędzie

KlawiszeRobi
Ctrl+Pszukaj każdego panelu i polecenia po nazwie
Ctrl+,otwórz panel ustawień
Sotwórz scyzoryk
Ctrl+Szapisz projekt
Ctrl+Eeksportuj model
Ctrl+Shift+Eeksportuj PNG rysunku
Ctrl+Zcofnij
Ctrl+Shift+Z · Ctrl+Yponów
Ctrl+Qzakończ — najpierw spyta
Escwyczyść zaznaczenie. Nigdy nie kończy

Narzędzia

KlawiszeRobi
Bpędzel
Gwiadro
Npędzel teksturowy
Tstempel znaku
FFlextrude
Ukształty
Kgenerator
Xzamień dwa kolory
[ / ]mniejszy / większy znacznik
Mprzełącz lustro

Obszary robocze

KlawiszeRobi
Ctrl+1 … Ctrl+9przejdź wprost do tego obszaru

Na płótnie 2D

Należą do płótna i tylko do niego. Kiedyś aktywowały się w każdym panelu w obszarze roboczym, co oznaczało, że Ctrl+A wybierała rysunek, gdy czytałeś listę warstw.

KlawiszeRobi
Ctrl+Awybierz zawartość warstwy
Ctrl+Ckopiuj
Ctrl+Xwytnij
Ctrl+Vwklej
Ctrl+Shift+Vwklej jako nową warstwę
Delusuń zaznaczone
Enterzamknij kształt w locie
Backspacecofnij ostatni róg

Na liście warstw

KlawiszeRobi
Delusuń zaznaczone warstwy

Gdy wklejka jest w locie

Wklejka, uniesione zaznaczenie czy umieszczony obraz — wszystkie trzy są tym samym stanem. Cięcie nie: zabiera piksele zamiast wkładać je w twoją rękę.

KlawiszeRobi
← → ↑ ↓przesuń o piksel — przytrzymaj Shift, by o osiem
Enterupuść to tam, gdzie jest
Escanuluj — piksele wracają skąd pochodzą
Delopróżnij region zamiast go przenosić
Ctrl+Vwklej ponownie

W edytorze obrazu

KlawiszeRobi
R / Shift+Robróć o ćwierć obrotu, zgodnie / przeciwnie do ruchu wskazówek
H / Vodbij lewo-prawo / góra-dół
0zresetuj powiększenie
Enterużyj obrazu
Esczamknij edytor

W panelu

KlawiszeRobi
Enterpotwierdź
Escodrzuć

W palecie poleceń

KlawiszeRobi
↑ / ↓przesuwaj się po liście
Enteruruchom
Esczamknij

Mysz

Panel Klawisze wyświetla to jako zadania, które mysz wykonuje, a nie jako przyciski, ponieważ to właśnie zmieniasz.

ZadanieDomyślnie
Obrót w 3Dlewy przycisk
Przesuwanie w 3Dśrodkowy przycisk, albo Spacja + lewy
Przesuwaj płótnośrodkowy przycisk, albo Spacja + lewy
ZakraplaczAlt + lewy
Użyj drugiego koloruCtrl
WymazywanieShift + lewy
Zmień rozmiar znacznika kółkiemCtrl
Dodaj wiersz do zaznaczeniaCtrl
Zaznacz do tego wierszaShift
Otwórz scyzorykprawy przycisk, nad płótnem 2D

Sekwencja klawiszy musi się dokładnie zgadzać; gesty muszą są minimalnym wymaganiem. Sekwencja bez Shift nie wyzwoli się, gdy Shift jest wciśnięty — dlatego sprawdzanie konfliktów ma sens. Modyfikatory zadania muszą są minimalnym wymaganiem, a nienamed są ignorowane, ponieważ zadania się komponują: Alt wybiera kolor, Ctrl to drugi slot, a trzymanie obu wybiera do drugiego slotu.

Shift bije Ctrl. Wymazywanie to destrukcyjne, więc jeśli oba są wciśnięte przez przypadek, brana jest interpretacja, która niszczy najmniej.

Przewijanie i powiększanie

Nie przypisania — to jak wskaźnik pracuje, wszędzie.

ZróbWeź
kółko, albo dwa palce, nad płótnemzbliż, zakotwiczony na kursorze
Shift+kółkoprzesuwaj płótno
dwa palce bokiemprzesuń lewo i prawo
kółko nad panelemprzewiń go
kółko nad listą wewnątrz paneluprzewiń listę; na jej końcu panel za nią przejmuje
kółko w panelu 3Dporusz kamerę podjazdami

Odwrócone powiększanie i przesuwanie są w Ustawieniach, ponieważ w jaki sposób touchpad przewija się, by przybliżyć, zależy od ustawienia naturalnego przewijania w twoim systemie.

W polu tekstowym

Celowo nie do zmiany: te podążają konwencjami twojego systemu.

KlawiszeRobi
Ctrl/Cmd+C / X / Vkopiuj · wytnij · wklej
Ctrl/Cmd+Awybierz wszystko
Home / Endpoczątek · koniec linii. Na Macu też Cmd+← / →
Ctrl+← / → — Option na Macuprzesuń się słowo po słowie. Ten sam modyfikator z Backspace albo Del kasuje jedno
Enterzatwierdź
Escanuluj, wkładając z powrotem co tam było

Kliknięcie z dala od pola je też zatwierdza.

Panele i żłobki

ZróbWeź
kliknij zakładkę tytułu paneluwybierz, co ten panel pokazuje
przeciągnij punktowany uchwytprzenieś panel, tu albo do innego obszaru
dwuklik uchwytuzwiń panel do paska, i rozwiń go znowu
przeciągnij żłobekdaj jednemu z dwóch paneli więcej miejsca
prawy klik na kwadrat obszaruzmień nazwę, zduplikuj albo zamknij

Pliki na dysku

Folder projektu

Projekt to dowolny folder zawierający project.fdraw. Nic innego go nie oznacza, nic się nigdzie nie rejestruje, a przeniesienie folderu przenosi projekt.

fluffy cloud/
  project.fdraw                              the drawing
  exports/
    2026-08-21_144312_fluffy_cloud.glb       an archive, never overwritten
    2026-08-21_144312_fluffy_cloud.meshes.json
    2026-08-21_150102_fluffy_cloud.svg
    latest/
      fluffy_cloud.glb                       the copy your game loads
      fluffy_cloud.meshes.json

project.fdraw to JSON: rozmiar płótna, warstwy jako osadzone PNG-i, głębia i przesunięcie Z na warstwę, cień ściany bocznej, punkt odniesienia, skala, osie lustrzane i kolory palety.

Kolory palety wędrują z projektem, nie odwołaniem do palety. Projekt musi otwierać się z właściwymi kolorami na maszynie, która nigdy nie widziała twojej biblioteki. Wszystko inne to tylko odwołania.

Każdy eksport jest pisany dwa razy — archiwum z czasem, które nigdy nie jest zastępowane, i kopia o stałej nazwie w latest/ dla ścieżki, którą twoja gra może hardcoded. Zobacz Eksportowanie.

Co eksport pisze

PrzyrostekCo to jest
.glbsiatkę, osadzony atlas PNG i hierarchię węzłów sprite → layer → island
.meshes.jsonplik towarzyszący: indeks → wyspa, plus punkt odniesienia, skala, kierunek warstw i granice
.bbmodelmodel jako projekt Blockbench — czworokąty, grupa na warstwę, tekstura w środku
.obj · .mtl · .atlas.pngmodel jako Wavefront OBJ, jego plik materiału i tekstura, na którą materiał wskazuje — trzy pliki, które działają tylko razem
.stlmodel jako jedna zamknięta bryła do druku, w skali milimetr na piksel
.pngrysunek, skomponowany płasko, w jego własnym rozmiarze pikseli
.vector.pnggrafika kreskowa, rasteryzowana
.view.pngwidok 3D, sam model, brak ziemi
.svggrafika kreskowa jako plik wektorowy

Cztery z nich to PNG-i tego samego projektu, rozróżniane wyłącznie przyrostkiem. To celowe i warto o tym wiedzieć, zanim napiszesz skrypt, który zbiera *.png.

Co jest w .glb

Standardowy binarny glTF, ładowalny przez cokolwiek, co czyta glTF 2.0.

  • Jedna siatka na wyspę — osobno połączony fragment rysunku — pogrupowany pod węzłem na warstwę.
  • Jeden materiał, jeden osadzony atlas PNG, z prośbą o próbkowanie NEAREST. Atlas nigdy nie jest wyższy niż szerszy, a gdy boki płótna są potęgą dwójki, boki atlasu też.
  • alphaMode: "BLEND" tylko gdy jakiś tekstel w atlasie jest półprzezroczysty; w innym przypadku klucz jest nieobecny i model zachowuje się jak nieprzezroczysty.
  • KHR_materials_unlit na materiale, gdy Materiał bez oświetlenia jest włączony — wymienione jako używane, nigdy jako wymagane, więc loader, który go nie zna, i tak otwiera plik.
  • Punkt odniesienia jest upiekany w geometrię, więc DrawModel(m, pos, …) nie potrzebuje przesunięcia.

Towarzysz .meshes.json

{
  "generator": "Flatty",
  "model": "fluffy_cloud.glb",
  "canvas": { "w": 32, "h": 32 },
  "pixelsPerUnit": 16,
  "pivot": "bottom-center",
  "orientation": "back-to-front",
  "bounds": { "min": [-1, 0, -0.25], "max": [1, 2, 0.25] },
  "meshes": [
    { "index": 0, "name": "part_1", "layer": "face", "path": "face/part_1",
      "layerIndex": 0, "cells": 210, "bounds": { "min": [], "max": [] } }
  ]
}

Istnieje dlatego, że raylib’s Model nie ma nazw siatek, tylko tablica Meshes. Szukaj części po path zamiast po nagiej name: nazwy wysp są numerowane na warstwę, więc dwie warstwy mogą każda posiadać part_1.

orientation to back-to-front albo bottom-to-top — w którą stronę warstwy zostały wczytane do modelu. Geometria i granice są już obrócone, więc nic to nie zmienia dla gry; jest po to, by skrypt mógł odczytać, wzdłuż której osi biegnie stos warstw, bez mierzenia.

Twoje ustawienia i twoje biblioteki

PlatformaFolder ustawień
Linux~/.config/flatty/
macOS~/Library/Application Support/flatty/
Windows%AppData%\flatty\
flatty/
  config.json          recent projects, workspaces, preferences, your keymap
  palettes/            one .json per palette
  media/               one .png per picture, plus a .meta.json beside it
  themes/              one .json per theme you made or imported
  layouts/             one .json per saved layout

Wszystko jest pisane atomowo, więc przerwany zapis nie może zostawić obciętego pliku.

config.json przechowuje tylko to, co zmieniłeś. Twoja mapa klawiszy to lista odchyleń od wysłanej, co pozwala późniejszej wersji na przesunięcie domyślnej bez przesłonięcia twojego wyboru — i co sprawia, że skrót, który celowo wyczyściłeś, zostaje wyczyszczony.

Jest drugi folder w katalogu cache twojego systemu dla tego, co Flatty może przebudować samodzielnie: lista fontów na twojej maszynie i miniatury galerii mediów. Usunięcie go kosztuje nic poza sekundami, które zajmie ponowne wypełnienie.

Twoje projekty są gdzieś całkowicie indziej — gdziekolwiek je umieściłeś.

Pliki palet, które czyta i pisze

Czyta: .gpl (GIMP), .pal, .hex, .txt i .ase (Aseprite).

Pisze: .gpl, .pal, .hex, .txt.

Formaty obrazu

otwieraPNG, JPEG, GIF
biblioteka mediów przechowujetylko PNG
eksportyPNG

WebP i AVIF nie są oferowane, ponieważ Go nie ma dekodera dla żadnego z nich w swojej standardowej bibliotece.

Źródło ponad 40 megapikseli jest odrzucane, czytane z nagłówka pliku. Wszystko mniejsze otwiera się, a wynik jest ograniczony — 512 px na długiej krawędzi dla tekstury pędzla, własna długa krawędź płótna dla obrazu na niego trafiającego.

Wiersz poleceń

flatty -h wyświetla wszystko. Nic z tego nie jest potrzebne do zwykłego użytku — to są flagi do skryptów kompilacji, do odtwarzania zgłoszeń błędów i otwierania aplikacji już skierowanej na coś.

Otwieranie czegoś

FlagaRobi
-open <path>otwórz projekt: jego folder albo project.fdraw
-project <dir>folder projektu, w którym pracować; tworzony przez -save, jeśli nie istnieje
-name "Nice Name"nazwa projektu, która określa też nazwy plików eksportu
-palette <file>importuj plik palety przy uruchomieniu
-tool <name>weź narzędzie w rękę: brush, bucket, texture, glyph, flextrude, shapes albo generator
-no-launcherpomiń wybór startowy
-show-launcherwymuś go, nawet jeśli coś innego by go pominęło

Uruchamianie bez interfejsu

FlagaRobi
-savezapisz plik projektu i wyjdź
-exportzapisz exports/ i exports/latest/, potem wyjdź
flatty -project ./sprites/cloud -demo cloud -save   # utwórz go i zapisz plik projektu
flatty -open ./sprites/cloud -export                # zapisz eksporty

Obie wymagają miejsca do zapisu, więc odmawiają uruchomienia bez -project albo -open zamiast wymyślać ścieżkę. Wyprowadzenie jej z katalogu głównego i tytułu to była przyczyna przenoszenia pracy kogoś, gdy zmienił nazwę projektu.

Uruchomienie ze skryptu nie zapisuje ustawień. -project, -save, -export i -screenshot wszystkie blokują zapis konfiguracji, więc uruchomienie powiedziane co robić nie może przepisać twojej historii, twoich obszarów roboczych czy preferencji jako efekt uboczny. Okno Ustawienia mówi Nie zapisuję, gdy to ma miejsce.

Okno

FlagaRobi
-width N / -height Nrozmiar okna; 0 wypełnia monitor
-layout <id>zacznij z wbudowanym układem zamiast zapisanych obszarów roboczych
-workspaces Nzacznij z N obszarami roboczymi, pokazując pusty
-theme <id>motyw interfejsu na ten przebieg, według id
-lang <code>język interfejsu na ten przebieg: en, pl, es, de, pt

Identyfikatory układów to default, full, deck, palette, settings i rico-full. To identyfikatory zamiast nazw, które pokazuje okno — default to Simple, full to Claudy, rico-full to Rico — bo identyfikator musi działać po zmianie nazwy układu. Żadna flaga nie przywraca twojej sesji; nazwa, która nie jest wbudowana, zatrzymuje przebieg zamiast cicho dać ci twoje własne obszary robocze z powrotem.

Identyfikatory motywów to organic, night-wave i pięć nastrojów — night-wave-jungle, night-wave-kapuccino, night-wave-soft, night-wave-soft-jungle i night-wave-soft-kapuccino — plus żaden z twoich. Nazwa, która nie jest jednym z nich, zatrzymuje przebieg i wypisuje listę.

-theme i -lang nic nie zmieniają na dysku: są tylko dla tego przebiegu.

Otwieranie panelu przy uruchomieniu

Każdy z nich robi dokładnie to, co klik gdzieś w interfejsie. Istnieją, żeby panel można było sfotografować lub odtworzyć bez ręki na myszy.

FlagaOtwiera
-show-helpkarta pomocy aplikacji
-show-setuppanel ustawień
-show-commandspaleta poleceń
-show-knifeSzwajcarski nóż armii, przypięty otwarte
-show-pickerwybór projektu
-show-new-projectpanel Nowy projekt
-show-quitdialog zakończenia
-show-unsaveddialog niezapisanych zmian
-show-wheelkoło kolorów
-show-layoutsokno Układy
-show-mediaokno Media
-show-vectorokno Wektor
-show-recorderokno Rejestrator
-show-glyphsokno Znaki, ze stemplem w ręku
-show-keysokno Klawisze
-show-texture-pickerprzeglądarka plików w trybie pliku
-edit-image <file>edytor obrazów, w drodze do biblioteki mediów
-place-image <file>edytor obrazów, w drodze na płótno
-popout <name>wyskoczy okno nad obszarem roboczym — napisana nazwa dowolnego okna: settings, keys, theme, view3d, vector, export, recorder, …
-recordstartuje nagranie od razu i wychodzi, gdy jest zapisane. Wymaga -project albo -open, i nie będzie filmować płótna — to czeka, aż ktoś zacznie rysować. Filmowanie okna jest dozwolone: kończy się samo przy limicie na własnej karcie

Zrzuty ekranu i testowa praca

FlagaRobi
-screenshot <file>wyrenderuj N klatek, zapisz PNG, wyjdź
-frames Nile klatek najpierw. Domyślnie 30
-demo <name>zasianie testowej pracy
-show-redrawzabarwij każde okno na klatce, na której jest przerysowywane, aby zobaczyć, które są zachowywane

-demo przyjmuje cloud, layers, mirror, clip, lasso, palettes, deck, deckback, decksolo i texture.

Dwie rzeczy na temat -screenshot warte poznania, bo obie wyglądają jak błędy:

  • Zapisuje względnie do bieżącego katalogu, a nie tam, gdzie myślałeś, że poprosiłeś. Ścieżka bezwzględna się nie powiedzie.
  • Niska liczba -frames ledwie przesuwa animację. Pierwsze klatki nie są jeszcze tempem wyświetlania, więc -frames 30 może być setne części sekundy czasu animacji — i wszystko, co się porusza, wygląda, jakby w ogóle się nie rysowało. Użyj 60 lub więcej, zanim dojdziesz do wniosku, że coś jest złamane.

-screenshot także wyłącza etykiety i najazd na ten przebieg, bo uruchomienie ze skryptu nie ma ręki na wskaźniku i wskaźnik siedzi wszędzie tam, gdzie go zostawił kompozytor.