Keyboard shortcuts

Press ← or → to navigate between chapters

Press S or / to search in the book

Press ? to show this help

Press Esc to hide this help

Eksport do twojej gry

Wszystko, co wychodzi z jednego rysunku, ma własną kartę w panelu Eksport: model do twojej gry, ten sam model dla edytora albo drukarki oraz cztery obrazki. Dotrzesz do niego z kafelka Eksport w panelu ustawień albo wskazując go w tytule dowolnego panelu.

Ctrl+E eksportuje model i Ctrl+Shift+E rysunek, bez otwierania niczego.

Eksporty żyją w folderze projektu, więc nie ma dokąd iść, aż projekt go ma. Do tego czasu każdy przycisk tutaj jest rysowany nieaktywny z powodem w podpowiedzi.

Co trafia do eksportu

Ukrytej warstwy nie ma w żadnym z tych plików — ani w modelu, ani na obrazku. Znacznik w Warstwach zapisuje się razem z projektem, więc jutro znaczy to samo co dziś, i wszystko, co stąd wychodzi, go respektuje.

Solo działa inaczej i zatrzymuje się przed plikiem modelu. Zmienia to, na co patrzysz — widok 3D, rysunek kreskowy, każde zdjęcie jednego z nich — ale .glb, .bbmodel, .obj i .stl i tak powstają ze wszystkich zaznaczonych warstw. Solo nie zapisuje się razem z projektem, więc plik modelu, który by je respektował, wyszedłby jutro inaczej z tego samego rysunku, a nic w rysunku nie tłumaczyłoby dlaczego.

Przygaszona warstwa wychodzi w pełnej sile, wszędzie poza PNG rysunku — a tam tylko dlatego, że ten plik to zapisane płótno 2D. Zobacz Warstwy i głębia.

Karty

Model 3D

<prefix>.glb i <prefix>.meshes.json — wyciągnięty model i towarzysz nazw jego części, gotowe do wczytania przez grę. To ten, dla którego istnieje aplikacja.

.glb zawiera siatkę, osadzony atlas PNG i hierarchię węzłów sprite → layer → island.

Towarzysz istnieje dlatego, że raylib’s Model nie ma nazw siatek, tylko tablicę Meshes. Mapuje indeks na wyspę, byś mógł znaleźć “miecz” w modelu bez liczenia. Nazwy wysp są numerowane na warstwę, więc szukaj części po path ("face/part_1") zamiast po nagiej nazwie.

Materiał bez oświetlenia to jedyny przełącznik tej karty. Włączony, plik mówi każdemu, kto go otworzy, by rysował twoje kolory dokładnie tak, jak je namalowano — bez oświetlenia, bez cieni — czyli tak, jak pokazuje je widok 3D w Flatty. Blender to respektuje, podobnie każdy silnik rozumiejący nieoświetlone glTF; raylib nigdy o tym nie słyszał i oświetla model jak zawsze, więc gra w raylib nic na przełączniku nie traci ani nie zyskuje. To preferencja, nie ustawienie projektu: mówi, jak silnik ma oświetlać plik, a jedna gra chce tej samej odpowiedzi przy każdym eksporcie.

Dla edytorów

Ten sam model dla kogoś, kto chce dalej nad nim pracować.

Eksport do Blockbench (BBMODEL) zapisuje <prefix>.bbmodel — projekt Blockbench, który otwiera się bez importera i bez wtyczki: każda warstwa to grupa, każdy fragment to siatka z czworokątów, tekstura w środku pliku. Sięgaj po niego zawsze, gdy model ma trafić do Blockbench — to jedyna droga, na której po drodze niczego się nie zgaduje.

Eksport modelu 3D (OBJ) zapisuje trzy pliki, które działają tylko razem:

PlikJest
<prefix>.objgeometria, jako czworokąty
<prefix>.mtlplik materiału, na który wskazuje .obj
<prefix>.atlas.pngtekstura, na którą wskazuje materiał

Usuń którykolwiek z tych dwóch, a model zaimportuje się bez tekstury — tak działa OBJ i każdy program, który go czyta, oczekuje wszystkich trzech obok siebie.

W Blenderze ustaw teksturze Closest. OBJ nie ma jak poprosić o próbkowanie najbliższym sąsiadem, więc importer Blendera zostawia obraz na Linear i mały atlas rozmywa się na ścianach, z ciemną obwódką wokół każdej — tam, gdzie krawędź piksela uśrednia się z przezroczystością obok. Zaznacz materiał, znajdź węzeł Image Texture i zmień Interpolation na Closest; rozmycie i obwódka znikają razem. Podpowiedź przycisku mówi to samo, bo plik nie może.

Druk 3D

Eksport do druku (STL) zapisuje <prefix>.stl: model jako jedną zamkniętą bryłę, gotową dla slicera, w skali milimetr na piksel — sprite szeroki na 32 piksele wychodzi na 32 mm. Px / jedn. nie ma tu zastosowania: mówi, jak duży jest model w świecie gry, nie na biurku.

Warstwy, które nachodzą na siebie albo siedzą jedna w drugiej, wychodzą jako jedna bryła, bez niczego w środku — drukarka potrzebuje jednej szczelnej powierzchni i właśnie to jest zapisywane. Bryła jest biała w każdej przeglądarce, bo STL niesie geometrię i nic więcej, a stoi tam, gdzie stawia ją punkt odniesienia: dół, środek opiera najniższy punkt o ziemię, Środek w panelu Projekt zamiast tego ją centruje.

Rysunek

<prefix>.png — płótno 2D, jak zamalowane, złożone płasko, w jego własnym rozmiarze pikseli. Innymi słowy sprite.

Rysunek kreskowy

<prefix>.svg i <prefix>.vector.png dla tego samego rysunku rasteryzowanego.

Renderer i styl żyją w panelu Wektor — ta karta tylko pisze to, co ten panel jest skonfigurowany do rysowania. Rozmiar obrazu to długa krawędź PNG; SVG to plik wektorowy i nie ma rozmiaru pikseli do podania.

Widok 3D

<prefix>.view.png — zdjęcie widoku 3D w tym obszarze roboczym, bez ziemi pod nim. Obraz to model; podłoga należy do twojego obszaru roboczego, a nie do rzeczy, którą eksportujesz.

KontrolkaRobi
Rozmiar obrazudługa krawędź
Kształtten sam kształt co widok, lub ustalony. Kamera patrzy w górę i dół o ustaloną ilość, więc kształt decyduje, ile jest widoczne z boków
Przezroczyste tłowłączone domyślnie — sam model, z niczym za nim, który pada na stronę sklepu lub README bez prostokąta wokół niego

Karta mówi, który panel 3D śledzi, a jeśli w tym obszarze roboczym nie ma widoku 3D, trzyma ostatni kąt zamiast odmówić.

Jest przycisk kamery na samym panelu 3D, który pisze ten sam obraz, co jest zwykle krótszą drogą: wykadruj zdjęcie, potem je zrób.

Półprzezroczysty model nad niczym komponuje się na przezroczystość, więc szkło Lam::pula wychodzi ciemniejsze niż wygląda w panelu, który czyści się do nieprzezroczystego tła. Włączenie tła to odpowiedź, i dlatego to przełącznik, a nie fakt.

Udostępnianie

Spakuj do wysłania… — zobacz poniżej.

Nagranie ląduje tutaj też. Panel Rejestratora pisze swoje GIF-y i wideo do tego samego folderu exports pod własnymi nazwami — zobacz Nagrywanie. Ma swój własny rozmiar, bo film płaci za rozmiar na każdej klatce, gdzie obraz płaci raz.

Wszystko jest zapisywane dwa razy, celowo

fluffy cloud/
  exports/
    2026-08-21_144312_fluffy_cloud.glb    kept forever, never overwritten
    2026-08-21_144312_fluffy_cloud.meshes.json
    latest/
      fluffy_cloud.glb                    replaced by every export
      fluffy_cloud.meshes.json

Archiwum to to, co powstrzymuje eksport zniszczenia poprzedniego. Stabilna kopia to to, co pozwala twojej grze hardcoded ścieżka, która się nie zmienia za każdym razem, gdy naciśniesz przycisk.

Wskaż rl.LoadModel na exports/latest/.

Obie kopie to ten sam model. Nazwa sceny, węzeł główny i atlas wszystkie biorą przedrostek projektu — celowo nie nazwę pliku — więc konsument czytający nazwę sceny nie widzi jej zmian, bo zmieniła się data. Towarzysz to jedyna rzecz, która się różni: każda kopia nazwą .glb siedzący obok niej.

Pokaż folder otwiera folder eksportów w menedżerze plików, a Pokaż folder potem robi to przy każdym eksporcie, z plikiem, który właśnie napisał, wybranym tam, gdzie twój pulpit może to zrobić.

Przedrostek

Pole Przedrostek to to, jak są nazwane pliki eksportu. Podąża za Nazwą projektu automatycznie aż do momentu, gdy edytujesz go sam, w tym momencie przestaje śledzić — cicho zmieniać nazwy czyichś plików jest gorsze niż pozwolić obojgu się rozjechać. Karta mówi, co się dzieje.

Slug, który zmienia Nazwę na Przedrostek zawija akcenty zamiast ich usuwać: Zażółć staje się zazolc, nie z.

Punkt odniesienia i skala

Oboje znajdują się w panelu Projekt, pod Rozmieszczenie świata.

Px / jedn. ustawia skalę: przy 16, sprite 64-pikselowy staje się 4 jednostkami świata.

Punkt odniesienia domyślnie dół-środek, więc DrawModel(m, pos, ...) stawia stopy postaci w pos.

Rysuj postać dotykającą dna płótna. X i Y pochodzą z płótna, nie z ścisłych granic rysunku. To jest celowe: klatki animacji muszą dzielić pochodzenie, a ścisłe granice poruszałyby je za każdym razem, gdy zmieni się sylwetka.

Wczytywanie go w raylib

m := rl.LoadModel("sprites/fluffy cloud/exports/latest/fluffy_cloud.glb")

// Jedyna linia, którą musisz dodać. Plik prosi o filtrowanie najbliższego sąsiada w
// jego sampleru glTF, ale loader raylib nie stosuje samplerów glTF — bez
// tego piksele wychodzą wygładzone.
for _, mat := range m.GetMaterials() {
    if tex := mat.GetMap(rl.MapAlbedo).Texture; tex.ID != 0 {
        rl.SetTextureFilter(tex, rl.FilterPoint)
    }
}

rl.DrawModel(m, playerPos, 1, rl.White)  // punkt odniesienia jest wbudowany

To jest całość integracji. Brak kroku konwersji, brak ustawień importu, brak materiału do przebudowy.

Otwieranie .glb w Blenderze

Jeśli model importuje się szaro, przełącz widok z cieniowania Solid — naciśnij Z i wybierz Material Preview, lub kliknij trzecią sferę w prawym górnym rogu widoku 3D.

Domyślny tryb Solid w Blenderze całkowicie ignoruje materiały i pokazuje każdą siatkę szarą, co wygląda identycznie jak model, który naprawdę nie ma tekstury. Plik jest w porządku.

Jaśniejszy pas biegnący ukośnie przez model to oświetlenie Blendera, nie twoja tekstura. Podgląd materiału oświetla model ze studyjnego otoczenia i pozwala przedniej warstwie rzucać cień na tę za nią; pas to fragment, który nie leży w cieniu, i przecina kilka ścian jedną prostą linią, czego żadna tekstura nie potrafi. Przełącz na cieniowanie Solid z Lighting: Flat i pas zniknie. Jeszcze lepiej: włącz Materiał bez oświetlenia przed eksportem — Blender rysuje wtedy kolory tak, jak je namalowano, dokładnie jak panel 3D.

Blockbench otwiera .glb przez swoją wtyczkę glTF, a eksport jest ułożony tak, by to działało; .bbmodel pozostaje jednak lepszym wejściem, bo przychodzi jako czworokąty z warstwami już pogrupowanymi.

Przezroczystość

Jeśli którykolwiek teksel atlasu jest półprzezroczysty, materiał zapisuje się z alphaMode: "BLEND". Jeśli żaden nie jest, klucz alphaMode w ogóle nie jest zapisywany i model zachowuje się dokładnie jak nieprzezroczysty. Przełącznik Materiał bez oświetlenia nie zmienia ani jednego, ani drugiego: zabiera oświetlenie, a przezroczystość zostawia dokładnie taką, jaka była.

Zobacz Kolor dla powodu i kosztu mieszania.

Pakowanie projektu do wysłania

Spakuj do wysłania… prosi o nowy, pusty folder i kopiuje projekt do niego wraz z każdym zasobem biblioteki, którego używa — tekstury i palety, które w innym przypadku żyją w twoich folderach, a nie w projekcie. Spakuj ten folder i to jest kompletne przekazanie. Zobacz Twoje biblioteki.

Eksport bez otwierania okna

Dla skryptów kompilacji:

flatty -open ./sprites/cloud -export     # napisz exports/ i exports/latest/
flatty -project ./sprites/cloud -save    # utwórz plik projektu

Obaj biegają bez głowy i wychodzą. Muszą mieć gdzie pisać, więc odmawiają biegania bez -project lub -open zamiast wymyślać ścieżkę — i żaden nie dotyka twoich ustawień ani listy ostatnich projektów w drodze.