Warstwy i głębia
To rozdział, który sprawia, że kształty przestają wyglądać jak płyty.
Głębia należy do warstwy, nie do piksela
Nie możesz dać jednemu pikselowi inną grubość niż piksel obok. Co możesz zrobić, to umieścić je na różnych warstwach i dać każdej warstwie własną głębię.
Twarz, nos, parę oczu: trzy warstwy, trzy głębie, i masz relief, nigdy nie opuszczając siatki 2D.
Każda warstwa nosi dwie liczby, obie u góry panelu Warstwy:
| Co to oznacza | |
|---|---|
| Głębia | jak gruba jest płyta warstwy |
| Przesunięcie Z | gdzie centrum tej płyty siedzi wzdłuż osi głębi |
Oba to pełne piksele, a ich suwaki przeskakują po całych krokach — także w trakcie przeciągania.
Każdy suwak można wpisywać — kliknij liczbę i wpisz wartość. A Shift spowalnia przeciąganie do ćwierć szybkości, co sprawia, że zakres 129 kroków można używać w panelu szerokości stu pikseli.
Panel Warstwy
Lista warstw i warstwa, na której jesteś. Dodaj, usuń, zmień nazwę, przełącz widoczność, solo warstwę, aby pracować na niej samodzielnie, i przesuń warstwę do przodu lub do tyłu za pomocą ^ i v. Wyświetlacz na czele listy mówi, ile jest warstw i ile oddzielnych wysp grafiki się do nich dodaje.
Kolejność warstw decyduje, która warstwa wygrywa tam, gdzie dwie płyty konkurują o tę samą głębię, i kolejność mieszania 2D. To nie to samo, co to, gdzie warstwa siedzi w przestrzeni — to przesunięcie Z.
Ukrywanie warstwy i solo
Każdy wiersz ma znacznik i kropkę solo, a to dwa różne pytania. Znacznik pyta, czy ta warstwa jest częścią rysunku; kropka — czy chcę przez chwilę popatrzeć na nią samą.
Odznacz warstwę, a znika ona z rysunku — z całego. Płótno, talia, widok 3D, rysunek kreskowy, nagranie i każdy eksportowany plik powstają z warstw zaznaczonych, więc jeśli schowasz jedną i naciśniesz Eksport, dostaniesz model bez niej.
| Dociera do | |
|---|---|
| znacznik | wszystkiego: płótna 2D, talii warstw, widoku 3D, rysunku kreskowego, nagrań i każdego pliku, który stąd wychodzi |
| kropka solo | wszystkiego, na co patrzysz, i zdjęć z tego zrobionych — ale nigdy do .glb, .bbmodel, .obj ani .stl |
Solo zatrzymuje się przed plikiem modelu, bo nie jest zapisywane z projektem. To soczewka, którą włączasz i wyłączasz kilkanaście razy na godzinę, więc plik zbudowany przez nią wyszedłby jutro inaczej z tego samego rysunku, a nic w rysunku nie tłumaczyłoby dlaczego. Ukrycie jest zapisywane: schowaj warstwę, zamknij projekt, a za rok wciąż będzie schowana. Właśnie dlatego można mu zaufać na tyle, żeby trafiało do eksportu.
Ukrycie warstwy nie jest edycją. Schowaj jedną, żeby zobaczyć, co jest za nią, postaw pociągnięcie, a potem naciśnij Ctrl+Z — zniknie pociągnięcie, nie warstwa. Cofanie cofa rysunek, który powstał, nigdy sposób, w jaki się na niego patrzyło.
Patrzenie przez warstwę
Krycie przygasza warstwę na płótnie i tak właśnie rysuje się jeden kształt na drugim: zejdź warstwą z przodu do jednej trzeciej i obrysuj to, co jest za nią.
Mieszka na pasku u dołu płótna 2D, w grupie WARSTWA — to klawisz obok solo i Wyczyść. Kliknij go, a nad nim otworzy się mały panel z jednym suwakiem. Klawisz świeci tak długo, jak długo bieżąca warstwa jest przygaszona, więc warstwa przykręcona do zera tydzień temu nie zostanie taka po cichu.
Sięga płótna i niczego więcej. Ani widoku 3D, ani talii, ani rysunku kreskowego, ani pliku modelu — warstwa przygaszona do szeptu wciąż jest w modelu litym blokiem, przy każdej wartości, z zerem włącznie. Jedyne zdjęcie, które za nim idzie, to PNG rysunku, i to wyłącznie dlatego, że ten plik jest zapisanym płótnem.
Kiedyś było suwakiem w Warstwach, między Głębią a Przesunięciem Z — które są geometrią — więc czytało się jak trzeci element geometrii, a ludzie słusznie oczekiwali, że przygaszona warstwa wyjdzie blada. Nigdy nie wychodziła. Lekarstwem było przeniesienie go na powierzchnię, na którą naprawdę wpływa; notatka pod spodem, tłumacząca, że dwa sąsiednie suwaki znaczą co innego, nic by nie dała.
Nie przygasza już również kart w talii warstw. Talia ma własny sposób na usuwanie z drogi arkuszy stojących przed tobą i te dwa mechanizmy walczyły ze sobą: przygaszona warstwa wychodziła bledsza niż karta przed nią, więc najtrudniej było zobaczyć akurat tę, którą się wybrało.
^ i v przesuwają warstwę przez model
Przesuwają aktywną warstwę o jedno miejsce przez porządek od przodu do tyłu, a koszt zależy od tego, co przesuwają:
| Warstwa, którą przechodzi | A ^ |
|---|---|
| na innej głębi | zamienia się z nią miejscami wzdłuż osi głębi — warstwa naprawdę się porusza w przestrzeni |
| w tej samej płaszczyźnie | zamienia ich miejsca na liście, co decyduje, kto wygrywa konkurujący zakres |
Przesuń warstwę w jedną stronę, a potem w drugą, a będzie dokładnie tam, gdzie zaczęła. Dwie warstwy wymieniają się pozycjami zamiast być przeliczane, więc nic się nie przesuwa, niezależnie od tego, jak długo dopasowajesz stos. To, co się tracimy to rozpiętość, którą para pokrywała: dwie płyty różnych grubości nie mogą obie zachować grubości i jednocześnie wypełnić ten sam zakres, więc luka między nimi jest zachowana, a krawędź zewnętrzna się przesuwa. Przy równych głębiach — jakie ma każda warstwa w nowym dokumencie — nic się nie porusza poza dwiema warstwami.
Cienka płyta, która była pochowana wewnątrz grubszej, jest podniesiona na wierzch zamiast zamieniana, bo wymiana centrów byłaby pozostawiona pochłonięta dokładnie tak jak była.
Pasek stanu mówi już z przodu lub już z tyłu zamiast cicho nic nie robić.
Ułóż warstwy jedna za drugą
Ułóż warstwy, ostatni klawisz na pasku narzędzi Warstw, nadaje każdej warstwie takie przesunięcie Z, żeby płyty się stykały, wyśrodkowane na zerze. To najszybsza droga od „czterech warstw na zerze” do czegoś, co ma strukturę od przodu do tyłu. Przy jednej warstwie klawisz jest odmawiany z podaniem powodu — nie ma wtedy żadnych przerw do zamknięcia.
Ukryte warstwy biorą w tym udział i nie jest to przeoczenie. Układanie rozstrzyga, gdzie każda płyta leży, a na to pytanie schowana warstwa wciąż ma odpowiedź — pomiń ją, a zostawisz pustą przerwę, która stanie się błędem w chwili, gdy warstwę z powrotem zaznaczysz.
Kilka warstw na raz
Warstwy mają własne zaznaczenie, a aktywna warstwa zawsze do niego należy.
| Zrób | Weź |
|---|---|
| Ctrl+klik wiersz | dodaj tę warstwę do zaznaczenia lub ją usuń |
| Shift+klik wiersz | wszystko od aktywnej warstwy aż do tej |
| klawisz zaznacz wszystko w Drzewie warstw | każda warstwa; kliknij znowu, aby wybrać tylko aktywną |
Przy zaznaczeniu dwóch lub więcej, Złącz je spłaszcza w jedną. Gdzie dwie mają piksel w tej samej komórce, ta bardziej na przodzie modelu wygrywa — ta sama reguła, którą płótno 2D mieszania, więc złączenie nie może zmienić obrazu. Wynik zachowuje nazwę i głębię najniższej warstwy.
Spłaszcza warstwy, które widać, a resztę zostawia w spokoju. Odznaczona warstwa nie bierze udziału i zostaje nietknięta, więc Złącz na trzech warstwach z jedną ukrytą zostawia dwie, a nie jedną. Obie połowy mają znaczenie: spłaszczenie schowanej warstwy przywróciłoby rysunek, który został schowany, a pominięcie jej przy spłaszczaniu i usunięcie mimo to byłoby gorsze niż jedno i drugie — to już rysunek zniszczony, a nie przywrócony.
Dwie rzeczy celowo się nie liczą. Przygaszona warstwa ląduje w pełnej sile, bo krycie to sposób patrzenia na rysunek, a wpalenie go w piksele czyni ten sposób trwałym. I solo niczego nie zmienia, bo to soczewka, którą przełącza się bez przerwy — utrata warstwy przez to, jak akurat patrzyło się na stos, byłaby stratą bez żadnego gestu za nią.
Złącz jest odmawiany, a nie ukrywany, i mówi, o który z dwóch przypadków chodzi: wybrano mniej niż dwie warstwy albo mniej niż dwie z wybranych są widoczne.
Usuń z fokusem na panelu Warstwy usuwa zaznaczone warstwy.
Flextrude
F. Malujesz nad rysunkiem, aby zaznaczyć komórki, potem podnoszysz to, co zamalowałeś, w płytę na własną rękę, przed wszystkim.
To dziwna na tle innych narzędzi — w ogóle nie kłada koloru, i czyta cały stos zamiast warstwy, na której jesteś. To, co robi, to nie zaznaczenie, ale warstwa, dlatego tu mieszka.
Lawowanie, które malujesz, to nie zaznaczenie: nic się nie podnosi, nic się nie rusza, a komórki zostają dokładnie tam, gdzie są, aż poprosisz o podnoszenie.
| Kontrolka | Robi |
|---|---|
| Rozmiar / Kształt | pędzel, którym zaznaczasz, ta sama para, którą ma sam pędzel |
| Głębia | jak daleko podniesione są zamalowane piksele, w pikselach płótna |
| Natychmiastowy wybój | włączone, pociągnięcie podnosi się w momencie puszczenia; wyłączone, malujesz tyle, ile chcesz, a potem naciskasz Podnieś |
| Podnieś | podnieś zamalowane komórki w płytę na własną rękę |
| Wyczyść | usuń zamalowanie każdej komórki, pozostawiając rysunek dokładnie taki, jaki jest |
Tylko komórki, które płótno rzeczywiście rysuje, mogą być zaznaczone, a odmowa jest w pędzlu, a nie w przycisku — więc lawowanie, które widzisz, to dokładnie to, na co Podnieś będzie działać.
Podnoszenie wielokrotnie, a nowe płyty się dotykają zamiast się przesuwać: każda jest umieszczona przy tyle ostatniej, na całych pikselach.
Talia warstw
Talia pokazuje warstwy jako karty unoszące się w 3D, posortowane według ich rzeczywistego położenia. To widok, w którym “która warstwa jest przed którą” przestaje być abstrakcją.
Kolejność w talii to położenie; kolejność w panelu Warstwy to priorytet. Trzymanie ich oddzielnie to to, co sprawia, że talia jest szczera:
| Co to jest | Gdzie to zmieniasz | Co to wpływa | |
|---|---|---|---|
| Przesunięcie Z | gdzie warstwa siedzi w objętości | tryb Przesuń talii, suwak panelu Warstwy, lub ^ / v obok warstwy na innej głębi | geometrię |
| Kolejność warstw | która warstwa wygrywa | ^ / v obok warstwy w tej samej płaszczyźnie | kto jest właścicielem konkurującego zakresu i kolejność mieszania 2D |
Dwie strzałki panelu Warstwy sięgają obu, to jest ich sens: oznaczają “przesuń to do przodu” i pozwolają dokumentowi rozważyć, czy chodzi o przestrzeń czy priorytet.
Karty są posortowane według rzeczywistego z, a remisy rozstrzygają kolejność warstw — własna reguła siatkarza, więc wachlarz nigdy nie jest fikcją.
Trzy tryby
Talia ma tryby zamiast modyfikatorów, bo lewy przycisk ma cztery możliwe znaczenia tutaj.
| Tryb | Lewy przycisk | Shift+lewy | Prawy przycisk |
|---|---|---|---|
| Patrz | przeciąg rotuje · klik wybiera | — | — |
| Maluj | malujesz aktywną kartę | wymazywanie | obrót |
| Przesuń | przeciągnij kartę wzdłuż z | — | obrót |
W trybie Maluj aktywna karta jest właścicielem wskaźnika wszędzie tam, gdzie leży pod nią, więc możesz celować w warstwę na tyle stosu poprzez grafikę bliższej. Przełączanie warstw mieszka w trybie Patrz. Flextrude to jedno narzędzie, które talia odrzuca — to, co robi, to nowa warstwa, a talia kart to nie miejsce, gdzie prosisz o jedną.
Widzenie karty, którą wybrałeś
Karty, na których nie pracujesz, są rysowane słabo, a karta stojąca między tobą a tą, którą wybrałeś, jest jeszcze słabsza. Wybierz warstwę na tyle talii, a karty przed nią ustępują wystarczająco, byś mógł je przeczytać — bez potrzeby solo, które było jedynym sposobem wcześniej.
Nie znikają, i to jest celowe: ich sylwety to większość powodu, aby w ogóle używać tego panelu. Obróć się na drugą stronę talii, a role się zamieniają, bo to, które karty są na drodze, zależy od tego, gdzie stoisz.
Wciśnij kamerę, a karty się rozpuszczają, gdy je osiągasz, po jednej płaszczyźnie na raz, dopóki warstwa, którą malujesz, nie będzie jedyną rzeczą pozostałą. Zbliżony połowicznie widoczny sąsiad to najgorsze z obu — zbyt słaby, aby być kontekstem, wystarczający, aby zabarwić piksel, który oceniasz.
Prawdziwe Z, rozrzut i etykiety
Prawdziwe Z pokazuje karty w ich rzeczywistych odstępach. Wyłącz to, a suwak rozrzutu otwiera luki, aby każda karta była widoczna i klikalny — ta sama kolejność, rozdzielona. To jest zoom wzdłuż z, nie ponowne sortowanie.
Warstwy leżące w jednej płaszczyźnie rozchodzą się o włos, więc remis widać, zamiast jednej karty schowanej za drugą. Gdy są remisy, na własnym pasku talii pojawia się klawisz Ułóż warstwy i podaje, ile warstw dzieli to samo przesunięcie — ten sam klawisz co w Warstwach, podany tam, gdzie widać problem.
Etykiety umieszczają nazwę każdej karty obok niej, a Kadruj kieruje kamerę z powrotem na całą talię.
W którą stronę biegną warstwy
Każdy projekt czyta swoje warstwy na jeden z dwóch sposobów, a wybór to przełącznik w dwóch miejscach: Warstwy od dołu do góry na karcie Umiejscowienie w świecie panelu Projekt oraz klawisz ze schodkowym blokiem u dołu widoku 3D. To jedno i to samo ustawienie — użyj tego panelu, który masz otwarty.
| Płótno to | Przesunięcie Z warstwy przesuwa ją | Model | |
|---|---|---|---|
| wyłączone — od tyłu do przodu | widok z przodu | w twoją stronę | stoi, wytłoczony z kartki |
| włączone — od dołu do góry | widok z góry, plan | w górę | leży na ziemi, stos plastrów |
Rysunek się nie zmienia, kolejność warstw też nie. Zmienia się to, którym widokiem modelu okazuje się twoje płótno. Od tyłu do przodu warstwa sięgająca najdalej w przód jest tą najbliżej ciebie; od dołu do góry ta sama warstwa jest najwyższym plastrem. Narysuj piramidę jako współśrodkowe kwadraty na warstwach o rosnących przesunięciach i włącz przełącznik. Teren narysuj jako warstwice.
Widok 3D to jedyne miejsce, w którym tę różnicę widać, i dlatego klawisz jest właśnie tam: płótno wygląda tak samo w obu przypadkach, a to jest sedno tej funkcji, nie jej ograniczenie.
Dół, środek to jedyny punkt odniesienia, który ten przełącznik przesuwa. To obietnica dotycząca świata — podstawa modelu ląduje tam, gdzie go postawisz — więc od dołu do góry opiera najniższy plaster o ziemię zamiast dolnej krawędzi płótna. Środek i Lewy górny opisują płótno i oznaczają tę samą komórkę niezależnie od tego, w którą stronę zbudowano model. Zobacz Eksportowanie.
Ustawienie jest zapisywane w projekcie i trafia do każdego eksportu, a jedno Ctrl+Z je cofa.
Co siatkarz robi z tym wszystkim
Warto wiedzieć, bo wyjaśnia, dlaczego niektóre rzeczy są niemożliwe, a inne są darmowe.
Warstwy nigdy nie są przeliczane na siatkę osobno. Dla każdej kolumny płótna zbierane są płyty wszystkich biorących udział warstw i sprowadzane do jednej listy nienachodzących na siebie odcinków, przy czym w spornym zakresie wygrywa warstwa wyższa. Ścianka przednia i tylna powstają z końców każdego ciągu; ściany boczne to te fragmenty odcinka, których nie zakrywa sąsiednia kolumna.
To oznacza, że pokrywające się i pochowane twarze nie mogą być generowane, ponieważ nic ich nigdy nie emituje. Dwie warstwy, których płaszczyzny stykają się dokładnie, nie będą walczyć z z.
Twarze następnie łączą się zachłannie w największe prostokąty. Solid 8×8 blok to sześć czworokątów. Chmura 32×32 to około 130.
Jedna konsekwencja do poznania: kolor boczny jest na kolumnę, dzielony przez wszystkie cztery ściany tej kolumny. Malowanie krawędziowe górnej ściany piksela również maluje jego ściany boczne. Na prostym biegu nigdy tego nie zauważysz, bo inne ściany są odwrócone. Na schodach, gdzie jeden piksel pokazuje dwie ściany na raz, zauważysz. To jest celowy kompromis — jeden klik koloruje cały krok zamiast czterech.