Rysunek kreskowy
Ten sam model, narysowany jako grafika wektorowa i zapisany jako .svg. To prawdziwy plik wektorowy — ścieżki i wypełnienia, brak pikseli — dlatego skaluje się do plakatu, otwiera się w Inkscape lub Illustratorze i trafia na stronę obok rysunku.
Wskaż tytuł dowolnego panelu na Wektor i rysuje to, na co patrzy twój widok 3D. Obracaj model, a grafika wektorowa podąża za nim.
Podgląd i plik to ten sam rysunek. Nie ma osobnego ekranu “ustawienia eksportu” i nic się nie musi uzgadniać: to co panel pokazuje, to to co Eksportuj grafikę wektorową zapisuje, więc ustawiasz go patrząc na niego. Zmiany są zapamiętywane, więc panel otwiera się tam, gdzie go zostawiłeś.
Sześć sposobów rysowania
Wybór u góry panelu wybiera algorytm, i to naprawdę różne rysunki zamiast filtrów na jednym.
Kontur
Płaskie kształty z linią tam, gdzie powierzchnia się obraca. Najprostsza i najlepsza do rozpoczęcia.
Komórki
Każdy zamalowany piksel jako osobny kwadrat. Znacznie więcej szczegółów — i znacznie większy plik, bo ściana którą Kontur rysuje jako jeden kształt, jest tutaj tyloma kształtami ile ma pikseli.
Kreskowanie
Cieniowanie liniowe, gęstsze tam, gdzie powierzchnia odwraca się od światła. Kąt, Rozstaw i Kontrast to jego trzy kontrolki; obrazy w tej książce używają 45°, rozstawu około trzeciej części komórki i wysokiego kontrastu.
Druk gazetowy
Półtonowe punkty na jednym sicie — prasę gazetową. Sito to jak daleko od siebie siedzi punkty, Kąt w którą stronę biegną rzędy, a Wzmocnienie pogrubnia lub cieńszy środki tonalne, pozostawiając białą papier biały i czarny atrament czarny.
Akwarela atramentowa
Zmiękczone kontury i rozlewające się lawowania, gotowe od razu: Miękkość i Rozlanie startują częściowo otwarte, bo renderer o nazwie Lawowanie tuszem, który pokazywałby rysunek konturowy, wyglądałby jak ustawienie, które nie zadziałało.
Zejdź wszystkimi trzema do zera, a to będzie dokładnie rysunek konturowy — tym właśnie jest pędzel bez nacisku. Drżenie zaczyna od zera, będąc tym z całej trójki, które jest ręką, a nie medium: zdejmuje z linii linijkę, a Rozlanie pozwala kolorowi wyjść poza nią.
Tono ekranowe
Płaskie wypełnienia z punktami tonu w cieniu — strona mangi. Ton to próg, przy którym powierzchnia zaczyna przyjmować punkty, i domyślnie jest tuż nad przednimi powierzchniami, więc twoje własne ściany pozostają płaskie, a ściany odwrócone dostają ton.
Obróbka: jaki kolor wychodzi
Trzy, i dotyczą całego rysunku, a nie tylko jednego renderera:
| Obróbka | Daje ci |
|---|---|
| Kolory rysunku | twoja paleta, taką jaką narysowałeś |
| Dwutonowy | jeden solidny kolor na wszystko, na papierze twojego wyboru |
| Grafika wektorowa | żadnych wypełnień — tylko linie i nic więcej |
Solidny kolor to tym Two-tone wypełnia, a Papier to co siedzi za całą stroną. Zostaw Papier w pełni przezroczysty, a SVG nie będzie miał tła, co chcesz jeśli trafi do layoutu.
Oba zostają na karcie, gdy obróbka do której należą nie jest wybrana, rysowane jako nieaktywne. Kontrolka która znika nic nie mówi o sobie; ta co pojawia się znikąd to kontrolka której nie wiedziałeś, że masz.
Linia
| Kontrolka | Robi |
|---|---|
| Kolor linii | wraz z alfa — linia przy połowie siły czyta się jako atrament, a nie jako obramowanie |
| Grubość linii | w komórkach płótna, więc to część jednego zamalowanego piksela. Zatrzymuje się przy dwóch, bo linia grubsza niż piksele które zarysowuje przestała być konturem |
| Linie między kolorami | linia na każdej granicy koloru, nie tylko tam gdzie zmienia się powierzchnia |
Obrazy w tej książce używają piątej części komórki, w czerni przy około 45%, z liniami między kolorami włączonymi. Warto zacząć tam: cienka linia czyta się jako rysunek, gdzie gruba linia czyta się jako obramowanie każdego kształtu.
Prasa
Wypełnienia to Dokładne lub Riso, i Riso zaczęło się jako błąd. Dopasowuje każde wypełnienie do siatki i zostawia kontury dokładne, więc kolor siedzi trochę obok linii — co dokładnie robi risograf gdy jego dwa bębny są o pół milimetra przesunięte. To był błąd w podglądzie, wyglądało wspaniale, i teraz to jest tryb.
Siatka Riso to jak grube jest to dopasowanie, w komórkach płótna. Ponieważ efekt to stosunek między siatką a rysunkiem, jedna komórka jest odważna na małym płótnie i prawie niewidoczna na dużym — dlatego to jest ustawienie, a nie stała.
Strona
| Kontrolka | Robi |
|---|---|
| Projekcja równoległa | upuszcza perspektywę, więc równoległe krawędzie pozostają równoległe. Ortograficzny wygląd, i szczery dla rysunku technicznego |
| Kadruj jak płótno | strona przyjmuje własny kształt płótna, co ustawia grafikę wektorową w linii z rysunkiem PNG obok niego. Wyłącz to, a rysunek jest kadrowany sam w sobie, z Marginesem decydującym przestrzeń oddychania |
| Ukryte powierzchnie | jak dokładnie wylicza się co ukrywa co |
Zasłanianie ma cztery ustawienia. Pierwsze trzy to ten sam rysunek w trzech cenach: Wg odległości jest szybkie i czasem błędne, Wg nakładania wylicza każdą parę, która naprawdę nachodzi na siebie na stronie, a Wg obrysu — ustawienie domyślne — jest najstaranniejsze i najwolniejsze, bo porównuje same obrysowane kształty, a nie prostokąty wokół nich.
Sprawdź zmianę kolejności z obracającej się kamery. Widok czołowy prawie nic tego nie pokazuje — każda ściana to prostokąt patrzący na ciebie i nic wiele nie może ukryć nic — więc ustawienie które wygląda dobrze prosto może być wyraźnie błędne z trzech czwartych. Obróć model przed podjęciem decyzji.
Stabilnie w ruchu
Czwarte ustawienie jest pod film i istnieje z powodu czegoś, na co pierwsze trzy nic nie poradzą: powierzchnie potrafią sobie przeczyć.
Trzy ściany można ustawić tak, że A jest przed B, B przed C, a C przed A — każdy z tych faktów jest z twojego miejsca oczywiście prawdziwy, a żaden porządek tej trójki nie spełnia wszystkich naraz. Coś musi zostać narysowane źle. Pierwsze trzy reguły ustępują tam, gdzie ich pomiar akurat dosięgnie najpierw, a ten pomiar przesuwa się wraz z obrotem kamery — więc na każdej klatce ustępuje inna powierzchnia. Widać to jako migotanie: ściana, która powinna być zasłonięta, przebija na chwilę, potem znika, potem znowu.
Stabilnie w ruchu zadaje dokładnie te same pytania co Wg obrysu i odpowiada na nie tak samo. Zmienia się to, z której sprzeczności rezygnuje: z tej, która zajmuje najmniej strony. To fakt o kształtach, a nie o położeniu kamery, więc przy obracaniu wybór pozostaje ten sam — i jest to najmniej widoczny z dostępnych wyborów, bo powierzchnie dzielące najmniejszy skrawek strony to te, przy których kolejność najmniej rzuca się w oczy.
Migocze wtedy mniej więcej dziesięć razy mniej obrazu. Migotania nie usuwa — rysunek, który ma w sobie sprzeczności, nadal je ma, a to rozstrzyga tylko, gdzie one wylądują. Sięgaj po nie zawsze, gdy kamera się rusza: przy nagrywaniu obrotu i przy zwykłym oglądaniu modelu dookoła.
Na nieruchomym obrazie nie ma czemu migotać, więc różnica jest mniejsza — te same powierzchnie wciąż sobie przeczą, a całe to ustawienie wybiera po prostu mniejsze, przy których się pomylić. To Wg obrysu plus przebieg porządkujący, więc kosztuje odrobinę więcej i nigdy nie jest gorsze; Wg obrysu pozostaje domyślne, bo to na nim komponuje się większość rysunków.
Wysłanie tego
Dwa przyciski, oba w panelu Eksport:
- Eksportuj grafikę wektorową (SVG) zapisuje plik wektorowy.
- Eksportuj grafikę wektorową (PNG) zapisuje ten sam rysunek rasteryzowany, w rozmiarze jaki mówi Rozmiar obrazu karty.
Żaden nie ma własnego renderera — oba są rysowane przez dokładnie ten sam kod co podgląd — więc plik nie może być niezgodny z tym co widziałeś.