Keyboard shortcuts

Press ← or → to navigate between chapters

Press S or / to search in the book

Press ? to show this help

Press Esc to hide this help

Rysowanie

Kanwa to siatka pikseli. Lewy przycisk myszy maluje, wszystko inne jest wariacją na ten temat.

Siedem narzędzi

Panel Narzędzia to pasek narzędzi po lewej i ustawienia wybranego po prawej. Są podzielone, bo obie połowy sprawdzasz w innym tempie: jakie narzędzie trzymasz, widać na bieżąco, a jego ustawienia potrzebują miejsca na rzeczywiste kontrolki i zmieniane są znacznie rzadziej.

NarzędzieKlawiszCo robi
PędzelBprzeciągnij, żeby nałożyć kolor
WiadroGkliknij, żeby zalać obszar jednym kolorem
Pędzel teksturyNprzeciągnij, żeby wcisnąć teksturę w istniejące już piksele
Stempel glifuTkliknij, żeby wcisnąć znak z dowolnej czcionki na kanwę
FlextrudeFnarysuj na rysunku, potem podnieś to, co narysowałeś, w osobną płytę
KształtyUprzeciągnij linię, prostokąt lub elipsę, albo kliknij wielokąt
GeneratorKkliknij, żeby wyrosnąć jeden element — trawę, kamień — i przeciągnij, żeby wysać garstę

Ta strona obejmuje pędzel, wiadro i narzędzie kształtów, i wszystko, co dzielą: mieszanie, selekcję, symetrię i cofnięcie. Trzy, które wcinają coś w kanwę, mają swoją stronę, a Flextrude należy do warstw i głębokości, bo to, co tworzy, to warstwa.

Trzy modyfikatory mają to samo znaczenie dla każdego narzędzia, które nakłada kolor, a panel narzędzi wyjaśnia je u dołu pod PRZYPISANIA WEJŚCIA:

lewy przyciskkolor podstawowy
Ctrl + lewykolor wtórny
Shift + lewywymaż na przezroczystość

Pędzel tekstury to wyjątek — nakłada własne kolory tekstury, nie palety, więc żaden modyfikator do niego nie ma znaczenia.

Pędzel

Rozmiar to [ i ], albo suwak, albo Ctrl + kółko. Panel pokazuje dokładny kształt, żeby widziałeś, co zaraz wciśniesz.

Kształt to Square (całe stopy, krawędź do krawędzi) lub Circle (tarcza wewnątrz). Poniżej 4 pikseli koło nie ma miejsca, więc rysuje się jako kwadrat.

Mieszanie

Pod MIESZANIE pędzel przestaje nakładać kolor i zaczyna pracować na istniejącym. To jedna karta, i każde narzędzie, które ją ma, ma tę samą — więc żaden nie może się nie zgodzić na znaczenie “multiply”.

TrybNormal, Multiply, Screen, Darken, Lighten, Overlay, Hard light, Soft light — jak udar łączy się z tym, co pod spodem
Intensywnośćile tej kombinacji zastosować. 0 zostawia dzieło w spokoju, 1 stosuje tryb w pełni
Wzrostwyłącz, każdy piksel mieszany raz na udar; włącz, czekanie pogłębia, jak airbrush
Prędkośćile każde przejście dodaje, kiedy Wzrost jest włączony

Każdy tryb poza Normal zmienia tylko istniejące piksele. Tryb, który mieszy, nie ma nic do mieszania, gdzie nie ma piksela, więc puste miejsce zostawia w spokoju. Panel mówi to na pomarańczowo, zamiast dać ci to odkryć jako “pędzel przestał działać”.

Normal ignoruje Intensywność, suwak szarnieje, żeby to powiedzieć. Normal zastępuje kolor wprost; zamiana na połowę siły byłaby przezroczystością, nie mieszanką, a przezroczystość tu to dziura w modelu, nie cieńsza farba. Wybierz inny tryb, a suwak — i Wzrost — wracają do życia. Żaden element nie znika, kiedy nie można go użyć: ustawienie, które znikło, wyglądałoby jak to narzędzie go nie ma.

Kiedy Wzrost jest wyłączony, udar wygląda tak samo, niezależnie jak szybko rysowałeś. Każdy piksel bierze mieszankę raz, więc skrobanie tam i z powrotem nic nie robi po pierwszym przejściu. Puść i narysuj ponownie, żeby zastosować drugi raz. To sprawia, że pędzel mieszający to coś, co możesz celować; włącz Wzrost, kiedy chcesz odwrotnie, i czekanie w jednym miejscu, żeby zaciemnić, to cała technika.

Prędkość to tempo, w którym wzrost dodaje. Lewo to wolne mycie, które możesz zatrzymać wszędzie; prawo to pełna siła na pierwszych kilku pikselach ruchu. Zaczyna się w jedną czwartą w górę.

Wiadro

Kliknij, żeby zalać. Cztery ustawienia, każde z powodem:

Tolerancja to największa różnica per-kanał, którą kolor może mieć od tego, który kliknąłeś, i wciąż być wziętym. Domyślnie zero — dokładne dopasowanie — bo płaski kolor z ostrymi krawędziami to medium. Podnieś dla anti-aliased krawędzi, które przychodzą z importowanym PNG.

Tylko to, czego dotyczy, wyłączone, zastępuje każdy pasujący kolor na warstwie naraz. Tak jeden kolor się zamieniamy wszędzie.

Selekcja go ogranicza, dokładnie jak ogranicza wklejenie. Zaznaczony obszar to ty mówiący “ta część i żadna inna”.

Shift+wiadro zalewa dziurę, nie kolor — jak kształt się wydrąża w jednym kliknięciu.

Wypełnienie to cztery połączenia: dwa obszary dotykające się tylko w rogu to osobne regiony. To odpowiada temu, jak ekstruder znajduje wyspy, więc wypełnienie nigdy nie może przeskoczyć ukośną włosienką, którą model traktuje jako ścianę.

Rozmiar pędzla i lustrzana symetria są ignorowane przez wiadro. Wypełnienie definiuje región, który znajduje, nie ślady.

Narzędzie kształtów

U, potem cztery kształty do wyboru:

KształtGest
Liniaprzeciągnij z jednego końca na drugi
Prostokątprzeciągnij pudełko
Elipsaprzeciągnij pudełko, w które się zmieści
Wielokątkliknij każdy róg; kliknij pierwszy ponownie, żeby go zamknąć

Wielokąt to ten, który nie jest jednym naciśnięciem. Rogi się zbierają, kiedy klikasz, Backspace cofa ostatni, Enter zamyka kształt tam, gdzie stoi, i Esc wyrzuca całą rzecz.

Pod kształtami są trzy sposoby, żeby jeden wypełnić:

Zarystylko granica, w pierwszym kolorze
Wypełnionecałego kształtu, w pierwszym kolorze
Wypełnione + zaryspierwszy kolor wewnątrz, drugi na krawędzi

Ostatni to dlatego narzędzie kształtów trzyma oba kolory naraz, i to częsty przypadek pixel artu: kształt i jego ciemniejsza obwódka w jednym geście. Linia nie ma wnętrza, więc z linią w ręce wszystkie trzy czytają tak samo i karta mówi.

Utrzymaj to regularne blokuje prostokąt na kwadrat, elipsę na koło, i linię na poziomą, pionową lub ukośną.

Krawędź to ślad pędzla, którym granica jest rysowana — te same Rozmiar i Kształt, które ma pędzel, więc prostokąt może mieć czteropikselową obwódkę. Kształt Wypełniony nie ma krawędzi do pogrubienia, i karta mówi, zamiast zostawić suwak i nic nie robić.

Selekcja

ZróbWeź
przeciągnij z markerąprostokątną selekcję
narzędzie selekcji swobodnejregion na wolną rękę; pętla się zamyka, kiedy puszczasz
Ctrl+Acała zawartość warstwy
Ctrl+C / Ctrl+Xkopiuj / wytnij
Ctrl+Vwklej
Ctrl+Shift+Vwklej na nową warstwę
Delopróżnij co jest wybrane

Oba narzędzia zaznaczania żyją w ZAZNACZ, na lewej krawędzi paska u dna płótna, i kiedy zaznaczenie jest aktywne, każde narzędzie je respektuje. To jest sens tworzenia zaznaczenia.

Pasek u dołu panelu

Wszystko, co oferuje płótno, znajduje się w jednym pasku poniżej grafiki, w grupach z wyrazem nad każdą: ZAZNACZ, WSTAW, PŁÓTNO, WARSTWA, WIDOK. Czytane od lewej do prawej to mniej więcej kolejność pracy — zaznacz coś, wstaw coś, zmień powierzchnię, zmień warstwę, zmień widok — a rozmiar i powiększenie znajdują się z daleka po prawej.

Nic nie znajduje się nad rysunkiem i nic na nim nie rysuje się, o co chodzi: płótno to cały panel poza tym paskiem. Zwęź panel, a pasek zawija się na drugi wiersz zamiast usuwać cokolwiek.

Dwa klawisze grupy WSTAW mają każdy małą strzałkę na końcu. Klawisz sam robi zwykłą rzecz — wkleja lub umieszcza obraz — a strzałka otwiera inne miejsce, gdzie może wylądować, czyli nową warstwę.

Weź zaznaczenie w ręce

Ukończone zaznaczenie to zaznaczenie. Piksele zostają tam, gdzie są; ramka zaznaczenia to zaznaczony obszar, coś do skopiowania, wycięcia, ograniczenia wypełnienia, albo do podniesienia, kiedy będziesz gotowy.

Podniesienie to Unieś — pierwszy klawisz na małym pasku pojawiającym się obok zaznaczenia, lub po prostu naciśnięcie wewnątrz ramki, co jest gestem, który większość ludzi próbuje najpierw. Blok jest wtedy w powietrzu: coś, co możesz przeciągnąć, obrócić, przeskalować i przesunąć, z uchwytami wokół niego i ramieniem nad nim.

To się zmieniło. Ukończone zaznaczenie samo się kiedyś unosiło, a przełącznik pozwalał to wyłączyć. Obu już nie ma, a powód jest taki, że zmieniało to dwie rzeczy naraz i nie mówiło o żadnej: to, co masz zaznaczone, i to, co masz w ręku. Teraz ramka czeka, a uniesienie jej to coś, co robisz sam.

Pasek, który podąża za Twoim zaznaczeniem

W chwili, gdy coś zaznaczysz, obok pojawia się siedem klawiszy:

Unieśzdejmij piksele z warstwy, do swojej ręki
Kopiujdo schowka
Wytnijdo schowka i z warstwy
Obróć w lewo, Obróć w prawoćwierć obrotu w każdą stronę
Upuśćosadź to, co masz w ręku, tam, gdzie jest
Wyczyśćodłóż podniesienie lub usuń ramkę zaznaczenia

Znajdują się ponad zaznaczeniem, gdy jest miejsce, a poniżej, gdy go nie ma; nigdy nie zakrywają ramienia, którym go obracasz, i ustępują drogi podczas przeciągania. Wszystkie siedem zawsze są — te, które się nie stosują, są przygaszone, a nie ukryte, dlatego klawisz, który chciał(a)ś nacisnąć, nigdy nie przenosi się w inne miejsce między jednym naciśnięciem a następnym.

Podniesienie pikseli nic nie zmienia. Blok w locie to oczekujące edytowanie, nie dziura: piksele wciąż są na swojej warstwie, widok 3D i talia warstwy wciąż pokazują pełny rysunek, i puszczenie nic Ci nie kosztuje. Tylko upuszczenie coś zapisuje, a ruch — piksele z starego miejsca, do nowego — to jeden krok cofnięcia.

Wycięcie to jedyne, które zmienia rysunek od razu: piksele opuszczają warstwę, lądują w buforze, a zaznaczenie idzie z nimi. Jedno Ctrl+Z je przywraca.

Wycinanie działa też wtedy, gdy coś już trzymasz — i bierze właśnie to. Uniesiony blok trafia do bufora dokładnie taki, jaki go widzisz: obrócony, przeskalowany, ze wszystkim, co z nim zrobiono — a miejsce, z którego został podniesiony, zostaje opróżnione. To dokładnie ten obszar, który zabrałoby wycięcie tego zaznaczenia. Wklejenie w locie nie kasuje niczego: te piksele nigdy nie leżały na tej warstwie, więc nie zostaje po nich luka.

Wycięcie odkłada też narzędzie zaznaczania — którekolwiek z dwóch było w użyciu. To koniec całej sceny, tak samo jak upuszczenie uniesionego bloku, więc następne kliknięcie na rysunku maluje, zamiast zaczynać kolejną ramkę zaznaczenia.

Poruszanie tego, co jest w locie

Wklejka, umieszczony obraz i uniesione zaznaczenie wszystkie przychodzą w locie, i wszystkie są obsługiwane w ten sam sposób.

ZróbWeź
przeciągnij toporuś to
przeciągnij uchwytzmień rozmiar — osiem ich, rogi i boki
przeciągnij ramię nad tymobróć do dowolnego kąta; przytrzymaj Shift dla kroków 15°
dwa klawisze ćwierć-obrotudokładnie 90°, lewo lub prawo
klawisze strzałekpopchnij piksel, lub osiem z Shift
Enter, albo kliknij obokupuść to tam, gdzie jest
Esczrezygnuj — piksele wrócą tam, skąd przyszły
Delopróżnij region zamiast go przenosić

Obróć i obróć z powrotem, i nic się nie stało twojemu dziełu. Kąt i rozmiar trzymane są obok bloku, nie zastosowane, i pracują w piksele raz, kiedy upuszczasz. Majstrowanie przy ramieniu minutę nic nie kosztuje; program do malowania, który re-próbkował na każdej klatce dragging, zostawiłby pixel art żuty i nie ma wyjścia poza cofnięcie.

Ćwierć-obroty to wyjątek wart poznania: 90° to jedyny obrót, który nic nie kosztuje obrazu pixel-art, i dlatego mają własne klawisze zamiast być kątem, do którego celujesz.

Blok obrócony o ćwierć obrotu pozostaje też na siatce pikseli. Ląduje dokładnie pod obrysem, który przeciągasz, więc możesz dosunąć go do samej krawędzi płótna albo wyrównać z tym, co już jest narysowane. Każdy inny kąt trzeba spróbkować na całe piksele, choćbyś umieścił go najstaranniej — jego krawędzie wylądują tam, gdzie wypadnie zaokrąglenie.

Jak to ląduje

Przełącznik nadpisania, za kołem zębatym w PŁÓTNO, decyduje, co upuszczenie robi z tym, co już pod spodem.

wyłącztylko własne piksele bloku lądują; puste miejsce w nim zostawia to pod spodem w spokoju
włączcały region, który pokrywa, jest najpierw wymazywany, puste miejsce włącznie

Pozostaje aktywny, kiedy coś jest w locie, więc możesz zmienić zdanie o tym, jak wklejenie ląduje, aż do momentu, kiedy to robi. Na obróconym lub skalowanym bloku wymazuje kształt, który widzisz, nie pudełko wokół niego.

Wychodząc poza krawędź

Blok upuszczony częściowo poza płótnem jest przycięty: część zwisająca poza krawędzią nie jest zapisywana. Jeśli nic nie ląduje, linia stanu o tym informuje.

Chyba że powiększanie jest włączone — wtedy płótno rośnie, żeby go pomieścić, aż do 256×256. Przełącznik jest na karcie Płótno w panelu Projekt i jest tym samym, który pozwala pociągnięciu pędzla wyjść poza krawędź; umieszczanie nie ma osobnego ustawienia. Warto wiedzieć, że łatwo to wywołać obrotem: ćwierć obrotu robi z szerokiego bloku wysoki, wokół jego własnego środka, więc zaznaczenie leżące spokojnie wewnątrz płótna może po obrocie zwisać poza jego dół.

Liczy się tylko to, co naprawdę zostałoby namalowane. Rogi obróconego bloku są puste, a przerwy w nadpisaniu jedynie wymazują — żadne z tego nie jest powodem, by powiększać płótno.

Powiększanie w górę lub w lewo przesuwa cały rysunek, więc widok przesuwa się razem z nim, żeby rysunek stał w miejscu — i przesuwa z nim punkt odniesienia eksportu. Dlatego powiększanie jest domyślnie wyłączone, i dlatego zestaw klatek, które mają się do siebie równać, woli płótno ustawione raz na początku.

Czyszczenie warstwy

Klawisz czyszczenia w WARSTWA usuwa wszystko z bieżącej warstwy. Warstwy poniżej są nienaruszone, a zaznaczenie nie wpływa na to — to cała warstwa lub nic, co odróżnia go od Usuń.

Dwa klawisze obok należą do tej samej grupy i dotyczą patrzenia, a nie rysowania: solo pokazuje tę warstwę samą, a klawisz krycia ją przygasza, żeby dało się obrysować to, co jest pod spodem. Żaden z nich nie zmienia modelu. Zobacz Warstwy i głębia.

Symetria

Są cztery osie lustrzane, wszystkie za jednym klawiszem w PŁÓTNO — tym z małą grafiką samych osi, która się świeci dla tych, które są włączone: | pionowa, - pozioma, i \ oraz / dla dwóch diagonal. Kliknij i pojawią się w panelu nad płótnem. Włącz dowolną kombinację, a każdy udar jest lustrzany przez wszystkie, kiedy rysujesz — to jak twarz lub symetryczna rekwizyta powstaje w ułamku przejść. Ze wszystkimi czterema włączonymi, jedno naciśnięcie pędzla ląduje w ośmiu miejscach — to każde odbicie, które kwadrat posiada, i żadna kombinacja tych osi nie może dać więcej.

M przechodzi przez przydatne ustawienia bez opuszczania klawiatury: wyłącz, jedno zaś, dwa, wszystkie cztery, wyłącz znowu. Wyłącz je w jednym kliknięciu.

Osie nie muszą siedzieć pośrodku. Szewrony w tym panelu przesuwają się o jedną komórkę na raz, więc możesz lustrzać wokół linii środkowej twarzy, która nie jest w centrum płótna; klawisz wycentrowania je przywraca.

Ukośne potrzebują kanwy, których boki różnią się parzystą liczbą. Ukośne odbicie zamienia dwie odległości, więc ląduje tylko na całych komórkach, kiedy obie osie zgadzają się w parzystości — na dowolnej kwadratowej kanwie zawsze się zgadzają. Gdzie nie mogą, dwa klawisze są odrzucone, a nie upuszczone, i mówią to, kiedy się na nich najedziesz. Alternatywą było lustro pół piksela, które stawia widoczny szew na środku rysunku.

Wiadro ignoruje symetrię, i taka jest stempel glifu — lustrzana litera czytałaby się do tyłu. Generator lustrzany, ale rośnie świeży element na każdym odbiciu zamiast kopiowania, bo trawa, która się lustrzany dokładnie, czyta się jako oczywista duplikacja.

Cofnij

Ctrl+Z i Ctrl+Shift+Z.

Jeden udar to jeden krok, od przycisku idącego w dół do wstawania — nie jeden krok na piksel. Jedno kliknięcie wiader to jeden krok. Kliknięcie, które nie zmienia nic, nic nie zapisuje, więc cofnięcie nigdy nie wydaje naciśnięcia na udarze, który nic nie zrobił.

Panel Project pokazuje, ile historii cofnięcia jest przechowywane, i mniej więcej ile jest jeszcze miejsca dla więcej udarów przy tym rozmiarze kanwy.

Poruszanie się po kanwie

ZróbWeź
środkowe-przeciągnięcie, albo Spacja+przeciągnięcieprzesuń
kółko, albo dwa palcezbliż, zakotwiczony na kursorze
Shift+kółkoprzesuń — gest touchpada
dwa palce bokiemprzesuń lewo i prawo
Ctrl+kółkozmień rozmiar niezależnie od tego, jaki znacznik trzymasz

Ostatni to jeden gest dla trzech różnych ustawień: stopnia pędzla, wysokości tuszu stempla glifu i wysokości elementu generatora. Niezależnie od tego, jakie narzędzie trzymasz, kółko zmienia rozmiar jego znacznika.

Jeśli zoom lub przesunięcie idzie w złą stronę dla twojego touchpada, odwróć to w Ustawieniach. Która strona to “prawo” zależy od ustawienia naturalnego przewijania twojego systemu, które aplikacja nie może odczytać.

Rozmiar kanwy

Panel Project ma rozmiar kanwy: predefiniowane od 16 do 256, suwaki szerokości i wysokości, blokada współczynnika, i 3×3 poduszka zakotwiczenia, która mówi, gdzie istniejące działo siedzi, kiedy kanwa rośnie lub kurczy się. Nic się nie dzieje aż do naciśnięcia Zastosuj, i Przywróć wraca suwaki do rozmiaru, który faktycznie masz.

Auto-rośnie, kiedy rysujesz poza krawędzią robi to, co mówi — kanwa rozszerza się, aby spotkać udar, który przechodzi poza granicę, aż do 256×256.